To ρεζιλίκι της υποκρισίας…

Ο Χρήστος Αρχοντίδης, που έφυγε χθες από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών, ήταν ένας άνθρωπος που χωρίς αμφιβολία αγαπούσε τη δουλειά του: είχε ένα σπάνιο πάθος με την προπονητική και την εξέλιξή της – ειδικά στα νεανικά του χρόνια. Ο Αρχοντίδης δεν ήταν ο συνηθισμένος έλληνας προπονητής της δεκαετίας του ’80 που ενδιαφερόταν κυρίως για το πώς οι ποδοσφαιριστές του θα αγωνιστούν με την κατάλληλη ψυχολογία: τον ενδιέφεραν πολλά, που εκείνο τον καιρό δεν ήταν απολύτως κατανοητά στην Ελλάδα, π.χ. η στατιστική και η αξία της. Στην ιστορία πέρασε ως ο πρώτος προπονητής της εθνικής ομάδας της εποχής του ΠΑΣΟΚ: έγινε ομοσπονδιακός στις αρχές του 1982 και είχε κερδίσει τη θέση ακριβώς γιατί ήταν νεωτεριστής, κάτι που η τότε αθλητική ηγεσία εκτιμούσε. Η αλήθεια είναι ότι μερικοί νεωτερισμοί του Αρχοντίδη, όπως π.χ. οι κλήσεις στην Εθνική ποδοσφαιριστών από τη Β’ και τη Γ’ Εθνική κατηγορία, προκάλεσαν τεράστιες συζητήσεις, αλλά, αν μη τι άλλο, ο «Αρχό», όπως τον αποκαλούσαν οι εφημερίδες της εποχής, δεν πέρασε από την Εθνική απαρατήρητος. Μπορεί ο τελικός απολογισμός να μην ήταν θετικός (η ομάδα επί των ημερών του σε 21 αγώνες είχε 3 ισοπαλίες, 13 ήττες και μόλις 5 νίκες), αλλά η παρουσία του συζητήθηκε για χρόνια. Και γιατί μεταξύ αυτών των αποτελεσμάτων υπάρχει και μια ισοπαλία με 0-0 που η ελληνική ομάδα απέσπασε στο παλιό Γουέμπλεϊ από την πανίσχυρη τότε Εθνική Αγγλίας.

Τρόπος
Εκτός από το τιμητικό αυτό αποτέλεσμα, αξέχαστος έμεινε και ο τρόπος που ο κόουτς το πανηγύρισε. Ο Αρχοντίδης στο τέλος του παιχνιδιού είχε μπει στο γήπεδο και είχε κάνει μια κωλοτούμπα (!) ενώ εξαιτίας της τεράστιας χαράς του είχε αγκαλιάσει τους άγγλους ποδοσφαιριστές μπερδεύοντάς τους με τους δικούς μας – οι παίκτες είχαν αλλάξει φανέλες στη λήξη του ματς και ο «Αρχό» είχε δει τον Στιβ Κόπελ, τον Σάμι Λι και τους υπόλοιπους με γαλανόλευκες φανέλες και τους «έπνιξε» στην αγκαλιά του. Γενικά οι ποδοσφαιριστές που είχε τότε στις οδηγίες του αγαπούν να λένε ιστορίες με τον «Αρχό» πρωταγωνιστή: όσο τα χρόνια περνούσαν η συμπάθεια προς το πρόσωπό του μεγάλωσε.

Καλοκαίρι
Ο μακαρίτης ήταν και βαθύς μελετητής του Τύπου και πάντα δημοσιογραφικός: το καλοκαίρι του 1995 είχε μάλιστα επιχειρήσει να γίνει και σχολιαστής γράφοντας στην εφημερίδα «Φίλαθλος» κριτικές για τα φιλικά ματς των μεγάλων ελληνικών ομάδων στο διάστημα της προετοιμασίας. Η προσπάθεια δεν είχε στεφθεί με επιτυχία γιατί η γλώσσα του ήταν αρκετά επιτηδευμένη και η χρήση όρων της προπονητικής (για τα δεδομένα της εποχής) υπερβολική. Αν έγραφε τώρα, που όλοι όσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο ψάχνουν να πουν κάτι αξιοπερίεργο, θα είχε φανατικούς αναγνώστες. Ο «Αρχό» δούλεψε για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια κυρίως σε επαρχιακές ή μικρομεσαίες ομάδες: ανέλαβε μόνο δυο μεγάλες – τον Ηρακλή και για ένα μικρό διάστημα τον ΠΑΟΚ. Ας είναι ελαφρύ το χώμα…

Προσεχώς
Μιλώντας για ιστορίες ηλικιωμένων οφείλω να ομολογήσω ότι με εντυπωσιάζει ο νέος καβγάς στον κόσμο του ελληνικού μπάσκετ, αυτός ανάμεσα στην ΕΟΚ του Γιώργου Βασιλακόπουλου και στην ΑΕΚ του Μάκη Αγγελόπουλου. Η ΑΕΚ κατέθεσε ένσταση και ζητά από την ΕΟΚ να υπάρξει επανάληψη του πρόσφατου αγώνα της με το Περιστέρι. Η ΕΟΚ δεν είπε τίποτα, αλλά απάντησε το Περιστέρι ζητώντας από την Ενωση να μάθει να χάνει. Στην ΑΕΚ πιστεύουν ότι τα προβλήματα της ομάδας με τη διαιτησία ξεκίνησαν έπειτα από μια συνέντευξη που έδωσε ο Αγγελόπουλος, και στην οποία ζήτησε να φύγει ο Βασιλακόπουλος από την ομοσπονδία. Δεν αποκλείεται η φασαρία να συνεχιστεί και προσεχώς: αυτό που αποκλείεται είναι να αλλάξει κάτι στο πρωτάθλημα προς το καλύτερο. Το περασμένο καλοκαίρι το πρωτάθλημα του μπάσκετ διαλύθηκε γιατί η ομοσπονδία αρνήθηκε να πάνε σπίτι τους πέντε-έξι διαιτητές, παρουσία των οποίων δεν μπορεί να γίνουν παιχνίδια. Σιγά να μην ακούσει τώρα τα παράπονα της ΑΕΚ! Το ωραίο είναι ότι δεν τα ακούει και κανείς άλλος. Στο ποδόσφαιρο γίνονται συσκέψεις επί συσκέψεων για τη διαιτησία με πρωτοβουλία του υφυπουργείου Αθλητισμού – με το πρωτάθλημα του μπάσκετ αντιθέτως δεν ασχολείται κανείς.

Βοήθεια
Οπως φυσικά κανείς δεν πρόκειται να ασχοληθεί και με αυτά που συνέβησαν μετά το ματς ΠΑΟΚ – Λαμία και τα οποία τα μάθαμε χάρη στον ποινικολόγο Αλέξη Κούγια και τις δηλώσεις που έκανε τη Δευτέρα σε ραδιόφωνο, όχι ως μεγαλομέτοχος της ΑΕΛ, αλλά ως δικηγόρος. Ο Κούγιας αποκάλυψε ότι του ζήτησε νομική βοήθεια ο τερματοφύλακας της Λαμίας Μάρκος Βελλίδης για διένεξη που έχει με την ομάδα του. «Στην αρχή μου έστειλε ένα μήνυμα, μετά συναντηθήκαμε και μου είπε πως οι άνθρωποι της Λαμίας τον κατηγόρησαν για μειωμένη απόδοση στο ματς με τον ΠΑΟΚ και του ζήτησαν να λύσει το συμβόλαιό του. (…). Δεν έχω δει τα γκολ αλλά εγώ ξέρω τον Βελλίδη πολλά χρόνια» είπε ο Κούγιας, προσθέτοντας πως «όταν λες κάτι τέτοιο πρέπει να έχεις στοιχεία. (…)». Τόνισε ακόμα ότι όπως του είπε ο Βελλίδης «ήθελαν να τον βγάλουν από το 15’» και ο προπονητής της Λαμίας, αν δεν τον έβγαζε στο ημίχρονο, θα απολυόταν – τελικά ο εν λόγω προπονητής, ο Σωτήρης Αντωνίου, απολύθηκε στο τέλος του ματς.

Αραγε
Η Λαμία δεν έβγαλε μια ανακοίνωση για να τα διαψεύσει όλα αυτά διότι πιθανότατα είναι απολύτως αληθή. Αυτό ωστόσο που έχει ενδιαφέρον είναι η συμπεριφορά των αθλητικών εισαγγελέων. Τα γεγονότα είναι σαφέστατα: μια ομάδα διώχνει τον τερματοφύλακά της κατηγορώντας τον για χειραγώγηση αγώνα. Είναι πιθανό αυτό να είναι εντελώς άδικο και αστήρικτο, αλλά δεν πρέπει να διερευνηθεί; Ο Κούγιας πολύ σωστά αναφέρει ότι για να σταθεί η υπόθεση στο ποινικό μέρος χρειάζονται αποδείξεις, αλλά ο πειθαρχικός κώδικας του ποδοσφαίρου είναι διαφορετικός: έρευνες (ακόμα και διώξεις…) έχουν γίνει και με απλές ενδείξεις – και το έχουμε δει και πρόσφατα. Αλλά γιατί άραγε δεν ασχολείται κανείς;

Radar
Το ερώτημα είναι ρητορικό: την απάντηση την ξέρουμε όλοι. Στο ελληνικό ποδόσφαιρο οι ευαισθησίες των δικαστικών λειτουργών έχουν να κάνουν με τις εμπλεκόμενες ομάδες: για κάποιες οι έρευνες γίνονται σε χρόνο-ρεκόρ και για κάποιες απαγορεύεται να γίνει το παραμικρό – άλλωστε τα αρμόδια υπουργεία δεν ασχολούνται. Απλά απορώ πώς διάβολε θα καταφέρουν να καλύψουν το πράγμα, αν αύριο εμφανιστεί ένας φάκελος από τη Radar στην οποία εκφράζονται υποψίες ότι το ματς ήταν χειραγωγημένο. Ελπίζω κάτι τέτοιο να μη συμβεί γιατί το δύστυχο ποδόσφαιρό μας δεν αντέχει κι άλλο ρεζιλίκι. Το ρεζιλίκι της υποκρισίας είναι σε κάθε περίπτωση το χειρότερο…