Η σωστή κίνηση της ΕΠΟ ήταν να φύγει ο Αγγελος Αναστασιάδης. Να διορθώσει, δηλαδή, το λάθος που έκανε με την πρόσληψή του. Δικαιώθηκαν, δυστυχώς για την Εθνική, οι πολλοί. Εκείνοι που έλεγαν πως ο Αγγελος δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του ποδοσφαίρου που πλησιάζει στο 2020. Στην ΕΠΟ ούτε πριν το κατάλαβαν, κάνοντας… χατίρια και άργησαν πολύ για να το εμπεδώσουν. Αν ο Αναστασιάδης έφευγε έπειτα από 1-2 αγώνες, η παρτίδα μπορεί να είχε σωθεί.
Και τι κάνουν στην ομοσπονδία για να διορθώσουν το λάθος τους; Αποφασίζουν να πάνε στην πρόσληψη του Φαν Σιπ. Ενός ολλανδού προπονητή τουλάχιστον… αμφιλεγόμενου. Που έμπειρο δεν τον λες. Ούτε με παραστάσεις. Στην Αυστραλία έχει δουλέψει ο άνθρωπος, στο Μεξικό και στη χώρα του, την Ολλανδία, στην Τβέντε και σαν βοηθός στον Αγιαξ. Πουθενά υψηλού επιπέδου πρωταθλητισμός σαν πρώτος προπονητής.
Σε κανένα προηγμένο πρωτάθλημα. Σε καμιά άλλη εθνική ομάδα προκειμένου να δούμε τι έργο μπορεί να προσφέρει σε ένα αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, που δεν έχει την καθημερινή τριβή, αλλά μαζεύονται κάθε τόσο και οφείλουν να είναι έτοιμοι για τα δύσκολα που έχουν μπροστά τους. Η ΕΠΟ επιλέγει να ρισκάρει. Πάλι.
Επιλέγει να… παίξει με ένα θέμα που παραμένει για όλους μας πολύ σημαντικό, αλλά φαίνεται πως στην Ομοσπονδία δεν το παίρνουν τόσο σοβαρά. Παίζουν. Ρισκάρουν. Θεωρούν πως μπορεί η Εθνική να αντέξει αποτυχίες και απουσίες από μεγάλες διοργανώσεις. Θεωρούν πως μπορούν να κάνουν πειράματα ακόμα και στους τεχνικούς διευθυντές. Πάνε σε μοντέλο με δύο τεχνικούς διευθυντές, Φύσσα και Κωνσταντινίδη. Κι όταν θα πρέπει να μοιραστούν αρμοδιότητες, οφείλουν να μοιράσουν το καρπούζι στη μέση, διότι όλοι ξέρουμε πόσο λεπτές είναι οι ισορροπίες σε τέτοια ζητήματα και τέτοιες θέσεις.
Δυστυχώς η αποχώρηση του Αναστασιάδη δεν αρκεί για να επιστρέψει η Εθνική στον δρόμο των επιτυχιών. Ισως θα αρκούσε η αποχώρηση όσων αποφασίζουν για τις τύχες της Εθνικής. Οσο το συντομότερο γίνει, τόσο το καλύτερο…
