Ο Στέλιος Αργυρόπουλος στο tanea.gr: «Κατάκτηση χρυσού σαν σε ελληνική πόλη – Συγκινήθηκα στον Εθνικό ύμνο, αλλά μας πείσμωσε ώστε να το ξανανιώσουμε»

Η Εθνική ομάδα πόλο των ανδρών «βούλιαξε» την Ουγγαρία με 15-14 και κατέκτησε την κορυφή του κόσμου για πρώτη φορά στην ιστορία της.

Ο αρχηγός της «γαλανόλευκης», Στέλιος Αργυρόπουλος διηγείται στο tanea.gr με ποιον τρόπο η Ελλάδα έφτασε σε αυτόν τον άθλο.

Δεν υπήρχε πιο κατάλληλος άνθρωπος, από τον MVP της διοργάνωσης και τον «χρυσό» σκόρερ, να μας περιγράψει πώς εξελίχθηκε το τελευταίο τέρμα που έκρινε τον τελικό.

Τέλος, τονίζει ότι το Σίδνεϊ ήταν γεμάτο από Έλληνες, που δημιούργησαν μία μοναδική εμπειρία, ενώ δίνει και το σύνθημα για την επόμενη μέρα.

Το ματς με το Μαυροβούνιο ήταν το κατάλληλο για να μπείτε στο κλίμα του τουρνουά και το αποτέλεσμα σας έδωσε αυτοπεποίθηση για τη συνέχεια;

«Ήταν ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι γιατί το Μαυροβούνιο δεν είχε άγχος. Ήμασταν το φαβορί και είχαμε τη λέξη πρέπει για να κερδίσουμε, κάτι που δεν συνηθίζεται.

Δεν ήταν εύκολο, αλλά ανταπεξήλθαμε. Το να θεωρείσαι καλύτερος και να πρέπει να νικήσεις έχει πολύ άγχος.

Παρόλα αυτά το διαχειριστήκαμε σωστά, αν και έπρεπε να κερδίσουμε πιο εύκολα. Οπότε ότι «σπάσανε» καρδιές στο τέλος μας βοήθησε».

Στα ημιτελικά αντιμετωπίσατε την Ιταλία. Μία χώρα που είχατε συναντηθεί και στα προκριματικά του World Cup. Τι ήταν αυτό που αλλάξατε και ήταν διαφορετικό το τελικό αποτέλεσμα σε σχέση με πριν τρεις μήνες;

«Όπως και στην Αλεξανδρούπολη στα προκριματικά ήταν ένα πολύ δυνατό παιχνίδι. Η Ιταλία από το Ευρωπαϊκό στο Βελιγράδι και έπειτα είναι πολύ καλύτερη ομάδα.

Πιο δυνατό press και «μάχες». Ελέγχαμε τον αγώνα, βελτιωθήκαμε κατά τη διάρκεια του. Δεν πήγαμε στο γρήγορο παιχνίδι είχαμε το δικό μας ρυθμό και ήμασταν πιο συγκεντρωμένοι στο τέλος».

Το ματς κρίθηκε στις λεπτομέρειες και ουσιαστικά η απόκρουση από τον Τζωρτζάτο στην τελευταία επίθεση του αγώνα ήταν η καθοριστική, πώς ζήσατε αυτή τη στιγμή;

«Σε όλες τις αναμετρήσεις κληθήκαμε να παίξουμε την τελευταία άμυνα. Δηλαδή νικάγαμε ένα γκολ και έπρεπε να βγάλουμε την άμυνα.

Στο συγκεκριμένο παιχνίδι ο Τζωρτζάτος «κατέβασε» ρολά, ήταν τρομερός. Ήμασταν συνεπείς, συγκεντρωμένοι και μου άρεσε πάρα πολύ».

Απέναντι στην Ουγγαρία σε τρία παιχνίδια μέσα στην ίδια χρονιά, δεν είχατε καταφέρει να φύγετε νικητές. Με ποιο σκεπτικό πήγατε και θέλατε να πάρετε ρεβάνς ώστε να σταματήσει αυτό το σερί;

«Το πρόσφατο παρελθόν δεν ήταν πολύ καλό. Ήμασταν πολύ ενθουσιασμένοι, που θα παίζαμε μπροστά σε τόσους Έλληνες, ενώ είχαν και οι Ούγγροι αρκετό κόσμο. Ξέραμε ότι θα είναι ένας «σκληρός» αγώνας, όπως κάθε τελικός και ανυπομονούσαμε.

Νομίζω είχαμε αρκετές πιθανότητες, πηγαίνοντας στον τελικό, παρόλο που η Ουγγαρία εμφανίστηκε με το πλήρες ρόστερ».

Λόγω ότι έχεις αγωνιστεί πολλά χρόνια σε ομάδα της Ουγγαρίας, την Φερεντσβάρος, είναι πιο εύκολο να καταλάβεις την φιλοσοφία και τον τρόπο παιχνιδιού που έχουν;

«Ξέρω την φιλοσοφία τους, την ελευθερία που έχουν στις κινήσεις τους κυρίως επιθετικά. Να παίρνουν διάφορες αποφάσεις, να σουτάρουν από παντού, να σκοράρουν από παντού.

Σίγουρα είχα παραπάνω εμπειρία, μου αρέσει και το Ουγγρικό πόλο, γιατί έχει τις ιδιαιτερότητες του.

Εμείς κοιτάξαμε να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό και αν είμαστε στην καλή μας μέρα, είμαστε η καλύτερη ομάδα στον κόσμο».

Με το ματς να είναι στην απόλυτη ισορροπία και να μένουν μερικά δευτερόλεπτα τι σχεδίασε ο κόουτς Θοδωρής Βλάχος στο timeout για την τελευταία επίθεση;

«Μας είπε να ανοίξουμε τον χώρο, να παίξουμε μέχρι το τέλος για να κερδίσουμε μία αποβολή. Τελικά αυτή ήρθε χάρη στον Κάκαρη, σούταρα λίγο νωρίτερα από ότι έπρεπε.

Παίξαμε με υπομονή, κάναμε πολλές πάσες ξανά και ξανά και μου δόθηκε η ευκαιρία να βάλω ένα γκολ».

Ήσουν ο ήρωας της τελευταίας στιγμής, ο άνθρωπος του τελικού. Πόσο βάρος και πόση πίεση έχεις να πάρεις το πιο κρίσιμο σουτ ίσως στη διοργάνωση θα λέγαμε;

«Πολύ πίεση δεν υπήρχε, ήταν κάτι που ανυπομονούσα είτε ήμουν εγώ σε αυτή τη θέση ή κάποιος άλλος. Είχαμε δουλέψει πολύ πάνω σε αυτό. Τα παιδιά κάνανε πάρα πολλές πάσες για να έχω εγώ την κατάλληλη ευκαιρία.

Ήταν κάτι πολύ όμορφο και έδειξα ότι ήμουν έτοιμος για αυτό».

Ένα έθνος πανηγύριζε μόλις έστειλες την μπάλα στα δίχτυα. Εσύ πώς το βίωσες όλο αυτό;

«Τρελάθηκα από την χαρά μου, αλλά αμέσως κοίταξα το χρόνο, μόλις ήρθε ο Σκουμπάκης να με αγκαλιάσει, είδα ότι είχε 12 δευτερόλεπτα.

Οπότε προσπάθησα να ηρεμήσω γιατί τόσα δευτερόλεπτα για μια ομάδα, όπως η Ουγγαρία είναι πολλά για να σκοράρει. Μείναμε συγκεντρωμένοι και βγάλαμε την άμυνα».

Μετά τη λήξη της αναμέτρησης ήταν μια δικαίωση μια εξιλέωση όλων αυτών των ετών, που είχατε φτάσει σε πολλές περιπτώσεις τόσο κοντά, η κατάκτηση του πολυπόθητου χρυσού μεταλλίου;

«Ακριβώς αυτό ήταν απίστευτο το πρώτο χρυσό μετάλλιο για τους άνδρες. Ήταν κάτι μοναδικό, που δεν πρόκειται να το ξεχάσω. Τώρα οφείλω να πω ότι χρειάζεται να προχωρήσουμε.

Όταν δεν έχει συνηθίσει μία χώρα να κατακτά το χρυσό. Το λες και ξαναλές, αλλά ποτέ δεν το έχεις καταφέρει. Η πιο σημαντική «μάχη» είναι στο μυαλό σου πρώτα από όλα.

Είχαμε δουλέψει πολύ πάνω σε αυτό το κομμάτι για να το καταφέρουμε. Από εκεί και πέρα πρέπει να βελτιωθούμε και άλλο για να κατακτήσουμε και άλλες κορυφές».

Αναδείχθηκες MVP της διοργάνωσης ήταν το κερασάκι στην τούρτα; Και τι σημαίνει για εσένα αυτή η διάκριση;

«Ήταν πολύ όμορφο, προήλθε από την βοήθεια των συμπαικτών μου. Έχω κοιτάξει να γίνω όσο πιο πλήρης γίνεται σε όλους τους τομείς. Αφού ήρθε και η βράβευση ήταν κάτι το ξεχωριστό, αλλά δεν συγκρίνεται με το χρυσό με τίποτα».

Ως αρχηγός της εθνικής ομάδας ποιος είναι ο βασικός σου ρόλος που χρειάζεται να έχεις τόσο εντός όσο και εκτός πισίνας;

«Μετά τον Τζωρτζάτο είμαι ο δεύτερος μεγαλύτερος, χρειάζεται να είμαι πιο ψύχραιμος, να παίρνω ευθύνες, να δίνω αυτοπεποίθηση στην ομάδα είτε με λόγια είτε με πράξεις.

Χρειάζεται να υπενθυμίζω στα παιδιά πόσο πολύ έχουν δουλέψει. Όλα αυτά έρχονται και δένουν για μία κατάκτηση. Ίσως ο ρόλος μου είναι αυτός πολλές φορές».

Κατά την ανάκρουση του Εθνικού ύμνου όταν βρεθήκατε στο βάθρο ποια συναισθήματα πέρασαν από μπροστά σου;

«Ήταν συγκλονιστικά συναισθήματα, ήταν μοναδικά. Είχε τόσο πολύ κόσμο που τραγουδούσαν τον Εθνικό ύμνο μαζί μας. Πριν τον αγώνα αλλά και μετά ήταν σαν να παίζαμε σε μία ελληνική πόλη.

Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Ήρθε η κατάκτηση του τροπαίου, η πρώτη μάλιστα σε μία ελληνική πόλη.

Είναι κάτι απίστευτο και να ακούς τον Εθνικό ύμνο μετά την κατάκτηση τροπαίου μας πείσμωσε γιατί θέλουμε να το ξανανιώσουμε. Συγκινηθήκαμε, αλλά μας πεισμώσαμε κιόλας».

Που αφιερώνεις το συγκεκριμένο χρυσό μετάλλιο;

«Το αφιερώνω στην οικογένεια μου, στην κοπέλα μου και τους συμπαίκτες μου. Σε όλους δηλαδή που βοήθησαν ώστε να κατακτήσουμε το χρυσό μετάλλιο».

Κωνσταντίνος Κοντογεώργος