Το προσόν έγινε μειονέκτημα

Μου αρέσει που η κυβέρνηση εξακολουθεί να συμπεριλαμβάνει στις μεγάλες επιτυχίες της, πότε την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης (μεγάλος καημός, πονεμένη ιστορία) και πότε το αυτοδιοίκητο της Δικαιοσύνης, το οποίο καθιέρωσε μετά κόπων και βασάνων, υποτίθεται. Φαντάζομαι  ότι ο καθένας έχει μια ιστορία να διηγηθεί επ’ αυτού υπό τύπον ανεκδότου. Εγώ έχω μια, η οποία αφορά την πρόσφατη επιλογή αντιπροέδρων του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Οπου μεταξύ των κρινομένων συμπεριλαμβανόταν και ανώτατη δικαστής του ΣτΕ, η οποία είχε χτίσει από πολλών ετών ένα σοβαρό όνομα στον χώρο της αστικής Δικαιοσύνης και δικαίως ανέμενε να επιλεγεί ως αντιπρόεδρος, ώστε μετά να ατενίσει ευθέως το αξίωμα της προέδρου. Διέθετε όλα τα προσόντα, και ένα επιπλέον: τη στενή συγγενική σχέση με κορυφαίο στέλεχος  της «καραμανλικής» περιόδου της Νέας Δημοκρατίας. «Προσόν» θεωρητικά. Στη σημερινή φάση το προσόν είναι μειονέκτημα. Σοβαρό. Εξού και η δικαστής, παρότι πρώτη (θεωρητικά) στη λίστα προς επιλογή, δεν επελέγη. Παραλήφθηκε ηχηρά. Ομορφιές…

Γαλάζια (υπερ)αισιοδοξία

Ειλικρινής μου φάνηκε ο πρόεδρος Κυριάκος ο Α’ κατά την «πολύχρωμη» δεξίωση της Προεδρίας της Δημοκρατίας την περασμένη Παρασκευή, αναφερόμενος στον χρόνο διεξαγωγής των προσεχών εκλογών. Οταν δηλαδή δήλωνε ότι οι εκλογές δεν θα πραγματοποιηθούν το φθινόπωρο. Εγώ δεν ήμουν εκεί, αλλά τα περί ειλικρίνειας ήταν η εντύπωση και όσων τον άκουσαν διά ζώσης. Μια διαφωνία έχω μόνο, στο ότι «χρέωσε» την εκτίμηση περί πρόωρων εκλογών τον Σεπτέμβριο, σε εσφαλμένη εντύπωση δημοσιογράφων και αναλυτών, που τη συνέδεσαν με την ασυνήθιστη για τέτοια εποχή, «κινητικότητα» που εμφανίζει ο ίδιος εδώ και περίπου έναν – ενάμιση μήνα.

Αν έληξε ο «συναγερμός», αυτό προφανώς οφείλεται στα νούμερα (τα πραγματικά), όχι τα άλλα, τα, γνωστά, «νούμερα». Τα οποία  προφανώς δεν είναι καλά, ούτε ευοίωνα για το μέλλον, με την έννοια ότι έχουν προοπτική να βελτιωθούν σύντομα. Ασε που αναμένονται και κάτι δικογραφίες, οι οποίες όσο να πεις δεν είναι και το καλύτερο συστατικό για πρόωρες εκλογές. Γι’ αυτό, και την Παρασκευή, με έναν τρόπο επιχείρησε να θέσει τέλος στα σενάρια.

Τώρα το καινούργιο, που έχουν βάλει στη γύρα τα «μηχανάκια» που χρησιμοποιεί το Μέγαρο Μαξίμου, είναι ότι οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν στις 16 Μαΐου 2027. Και θα είναι λέει «μια κι έξω». Προσωπικά πολύ αισιόδοξους τους βλέπω, μ’ αυτό το «μια κι έξω», παρά πολύ αισιόδοξους, δε…

Επικίνδυνοι πανηγυρισμοί

Μου φαίνεται ότι δεν πάμε καλά, καθόλου καλά. Εχουμε στείλει στη Σαουδική Αραβία αυτές τις αντιαεροπορικές συστοιχίες πυραύλων Patriot για την προστασία της χώρας, από τις επιθέσεις των Χούθι της Υεμένης, με τους οποίους η Σαουδική Αραβία βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο. Δεν λέω ότι κακώς στείλαμε τις συστοιχίες των αντιαεροπορικών συστημάτων, αφαιρώντας τες από την αντιαεροπορική άμυνα της χώρας, όχι. Από τη στιγμή που κρίθηκε ότι η χώρα πρέπει να στηρίξει μια άλλη φιλική χώρα, δεν το συζητάμε καν. Αλλά γιατί πρέπει να πανηγυρίζουμε κάθε φορά, που το σύστημα καταρρίπτει ένα drone των Χούθι ή έναν πύραυλο; Τι νόημα έχει αυτό;

Μετέχουμε μήπως, επισήμως, σε έναν πόλεμο,ο οποίος μπορεί από τη μια στιγμή στην άλλη να ξεφύγει από κάθε πλαίσιο και να μεταβληθεί σε μια πραγματικά ασύμμετρη απειλή κατά της χώρας; Εξ όσων γνωρίζουμε, όχι. Γιατί λοιπόν βάζουμε απέναντι μας τους Χούθι, που είναι οι σύμμαχοι των Ιρανών, που πολεμούν με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ; Οποιος έχει μια καθαρή εξήγηση, παρακαλώ να την καταθέσει. Εστειλες τους Patriot στη Σαουδική Αραβία και απ’ ό,τι φαίνεται κάνουν δουλίτσα; Μείνε σ’ αυτό κι άσε τους ανέξοδους πανηγυρισμούς. Δεν χρειάζονται. Και είναι και επικίνδυνοι. Αϊντε, πια…

Παρατηρητήριο ακτοπλοϊκών τιμών

«Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει θέσεις», «το ΠΑΣΟΚ που δεν έχει πολιτικές», «το ΠΑΣΟΚ που δεν μπορεί», το ΠΑΣΟΚ το ένα, το ΠΑΣΟΚ το άλλο. Κι όμως δεν θα πάψω να το σημειώνω, ότι το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο κόμμα της αντιπολίτευσης, το οποίο παράγει πολιτική. Για όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής. Και με στόχο όχι μόνο να βοηθήσει τον πολίτη αλλά και τη χώρα. Παράδειγμα το Παρατηρητήριο για τις τιμές των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων που ίδρυσε και αναγγέλθηκε σε μια μεγάλη εκδήλωση που έγινε το Σάββατο στη Χίο, για τη ναυτιλία.

Τι προέκυψε από αυτή την εκδήλωση που και κόσμο συγκέντρωσε και αποδοχή είχε από την κοινωνία της Χίου; Οτι απαιτείται:

• αναδιοργάνωση του δικτύου των ακτοπλοϊκών συνδέσεων
• διαφάνεια και ουσιαστικός έλεγχο της αγοράς
• ενίσχυση των εποπτικών μηχανισμών
• χρηματοδότηση της πράσινης ανανέωσης του στόλου, χωρίς μετακύλιση του κόστους στους πολίτες.

Σ’ αυτήν την κατεύθυνση θα λειτουργήσει (από σήμερα δε) το μόνιμο Παρατηρητήριο Τιμών για την προστασία των επιβατών και την ενίσχυση του ανταγωνισμού.

Κατά τον Ν. Ανδρουλάκη «ένα πραγματικό Παρατηρητήριο Τιμών που θα προστατεύει τον επιβάτη και θα ενισχύει τον υγιή ανταγωνισμό». Ελάτε εσείς τώρα και πείτε μου, ποιο άλλο κόμμα της αντιπολίτευσης λειτουργεί τόσο θεσμικά και παράλληλα τόσο αποτελεσματικά. Κανένα!

Ντροπή αγνοείται

Τι ζούμε, τι ζούμε. Γέλαγαν και τα τσιμέντα με τα καμώματα του Φάμελλου, που το ’24 ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ είχε επιτεθεί με σφοδρότητα κατά των βουλευτών του κόμματος που αποχώρησαν για να ενταχθούν στο κόμμα Κασσελάκη και απαιτούσε από αυτούς να παραδώσουν την έδρα, διότι αυτό υπαγόρευε η ηθική της Αριστεράς κ.λπ κ.λπ. Ενώ δύο χρόνια αργότερα για τους ίδιους λόγους, ο ίδιος ανεξαρτητοποιήθηκε, αλλά παρέμεινε βουλευτής. Και γέλαγαν, διότι αυτή η ηθική είναι πια μια τρύπια κουρελού.

Σχολίασαν πολλοί και διάφοροι τη στάση του Φάμελλου, τη σχολίασε και ο Νικόλας Φαραντούρης. Ο οποίος χαρακτήρισε – και σωστά – εξευτελισμό τη στάση του Φάμελλου. Αρχηγός κόμματος, να παραιτείται ανεξαρτητοποιούμενος, περιμένοντας πότε θα τον καλέσει άλλος αρχηγός κόμματος για να ενταχθεί στο δικό του κόμμα.

Το γελοίο είναι ότι στον Φαραντούρη δεν απάντησε  ο Φάμελλος, αλλά ο… Πολάκης! Που «στόλισε» τον ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ με όρους… καθαρά πολιτικούς, όπως «φελλός» και «γυρολόγος». Ποιος, ο… Πολάκης, που έχει κάνει ακριβώς το ίδιο! Χωρίς αιδώ, χωρίς ντροπή, που λέει κι ο ποιητής…

Από το ΕΠΑΜ στον ΣΥΡΙΖΑ

Ο Πολάκης λοιπόν, που τώρα χυδαιολογεί κατά του Φαραντούρη, δεν ήταν ποτέ ΣΥΡΙΖΑ. Ανήκε στο κόμμα ΕΠΑΜ εκείνου του απίθανου «οικονομολόγου» Δημήτρη Καζάκη, «διάσημου» αστέρα της εποχής των «αγανακτισμένων» και εκ των «ηγετών» της «κάτω» πλατείας Συντάγματος, που κάθε βράδυ το 2011-2012 έλυνε το οικονομικοπολιτικό πρόβλημα της χώρας.

Αλλά παρά τις προσπάθειες του Καζάκη, και τη στήριξη του Πολάκη,  το κόμμα ΕΠΑΜ πήγε άπατο στις εκλογές του 2012. Μόλις 1% πήρε, και ο… ιδεολόγος Πολάκης, χωρίς πολλά πολλά, έκανε μια έτσι και τσακ, μεταπήδησε στο κόμμα ΣΥΡΙΖΑ. Αμέ. Με τη ραγδαία, στη συνέχεια, εξέλιξη: βουλευτής το 2015, αναπληρωτής υπουργός Υγείας στις κυβερνήσεις των τσιπροκαμμένων, βουλευτής το 2019, το 2023, παραλίγο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.

Αυτός ο Πολάκης λοιπόν είναι αυτός που βρίζει τον Φαραντούρη, γιατί επέκρινε τον Φάμελλο.

Ελλάδα, με τους πολιτικούς σου.