Τα χρόνια της αυτοκρατορίας του μπασκετικού Άρη έχου εξελιχθεί εδώ και δεκαετίες σε παλιές θύμησες. Σε ιστορίες των παλιών προς τους νεότερους για το σακάκι του Ξανθού, τον Γκάλη που περπατούσε στον αέρα και άλλα πόσα για εκείνη τη «χρυσή» εποχή.
Για δεκαετίες ολόκληρες και ειδικά την τελευταία 20ετία, ο Άρης εξελίχθηκε σε κάτι σαν κοιμώμενο θηρίο. Μία ομάδα που βρέθηκε προ ολίγων ετών με ένα… τσουβάλι χρέη, διοικήσεις πρωτοδικείου και να παλεύει ακόμα και στις χαμηλές θέσεις της βαθμολογίας.
Η επιρροή του παρελθόντος, ωστόσο, δεν υποχωρούσε. Σαν χρυσόσκονη πάνω στους ώμους του, προσδίδοντας σταθερά πρεστίζ. Ένα ένδοξο παρελθόν και ένας κόσμος που λυσσαλέα στήριζε την ομάδα και στα εύκολα και στα πολύ δύσκολα, αδημονώντας για αυτή τη ρημάδα ώρα που θα ξαναγίνει αυτοκράτορας στη χώρα. Για το «Άρη γερά, εσύ θα ξαναφέρεις το μπάσκετ στο Βορρά».
Είναι ελάχιστες οι ομάδες που μπορούν όχι μόνο να κρατηθούν όρθιες αλλά και να διατηρήσουν τη δυναμική τους, το brand name τους απέχοντας τόσες δεκαετίες από τις ένδοξες εποχές τους. Για αυτό και ο Άρης… είναι ο Άρης. Με ή και χωρίς εξήγηση.
Αυτή η συντήρηση καθιέρωσε τον Άρη με τον τρόπο που τον καθιέρωσε στις συνειδήσεις όλων. Ακόμα και σε εκείνες της οικογένειας Αντετοκούνμπο που… έψησε τον Ρίτσαρντ Σιάο να επενδύσει. Όχι απλά σε ένα λαοφιλές κλαμπ, αλλά στην αναγέννηση ενός μπασκετικού γίγαντα. Ενός θηρίου που κουβαλάει τον χαρακτήρα του μύθου στο ελληνικό και ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Τέτοια εποχή ήταν πέρυσι που υπήρξε η πρώτη… έκρηξη με την έλευση του Σιάο. Εκείνο το σημείο στο οποίο μπορεί να μην άρχισε να… βρέχει χρήματα, αλλά άνοιξε διάπλατα μπροστά στα μάτια του Αρειανού το όραμα και η προοπτική για την επιστροφή στην elite.
Στο μυαλό ενός businessman, η ανυπομονησία του κόσμου δεν καθορίζει το πλάνο. Και ο Σιάο είχε το δικό του για τα επόμενα πέντε χρόνια. Ωστόσο, μετά από μία διδακτική χρονιά για όλους, ο ιδιοκτήτης του Αρη.. ψήθηκε να το βάλει στο fast forward και αυτή η πρόθεση «κλείδωσε» όταν έπεσε στο τραπέζι του όνομα του Βασίλη Σπανούλη.
Ο Λαρισαίος τεχνικός ήταν κάτι σαν τη… σφραγίδα που έλειπε για να επικυρωθεί η αλλαγή δεδομένων στον Άρη. Ότι δεν κοιτάει δειλά-δειλά την elite, αλλά την… καρφώνει με τα μάτια του. Με τη ματιά του «θηρίου» που ξυπνάει και είναι αποφασισμένο να επανέλθει στις παλιές του δόξες μέσα στα επόμενα 2-3 χρόνια.
Πέραν του αγωνιστικού, ο Σπανούλης είναι και μία επικοινωνιακή νίκη. Μέσω αυτού, ο Άρης στέλνει το μήνυμα σε Ελλάδα και Ευρώπη ότι έρχεται. Όχι μόνο με λεφτά, όχι μόνο με το next big thing των πάγκων της Ευρώπης. Έρχεται με κληρονομία το παρελθόν του και τη δυναμική που του προσδίδει τόσες δεκαετίες μετά.
Ο Άρης δεν ανακάλυψε τώρα το μπάσκετ όπως άλλοι. Ο Άρης… είναι το μπάσκετ στην Ελλάδα. Είναι οι ιστορίες με τις οποίες γαλουχήθηκε και ο ίδιος ο Σπανούλης, που δεν θα έλεγε «ναι» εάν δεν υπήρχε όλο αυτό το background.
Και μπορεί κάποιοι να το θεωρήσουν ιεροσυλία, αλλά… ξανθίζει λίγο. Έχει το στυλ, τον τσαμπουκά, την τρέλα, την αλλεργία στην ήττα. Ξεχειλίζει από πρωταθλητισμό. Πέρα από τα λεφτά, πέρα από την καλή ομάδα, μία ομάδα πρωταθλητισμού έχει ανάγκη από μία προσωπικότητα που να εμπνέει στην άκρη του πάγκου.
Έναν… killer. Και ο Σπανούλης ήταν ό,τι καλύτερο για τον Άρη αυτή τη στιγμή. Σαν ένα δέντρο με ορθάνοιχτα και γεμάτια κλαδιά. Επικοινωνιακά, αγωνιστικά, όπως θέλετε δείτε το. Σαν έναν άλλος Αρθούρος στο δικό του Κάμελοτ, για να κάνουμε και μία μνεία στο επικό χθεσινό βίντεο της ΚΑΕ Άρης για τον Λαρισαίο τεχνικό.
