Δεκατέσσερα χρόνια είναι μια ολόκληρη ζωή στο ποδόσφαιρο. Αρκετός χρόνος για να χτιστούν ομάδες, να αλλάξουν γενιές ποδοσφαιριστών, να γραφτούν θρίαμβοι και να σβηστούν απογοητεύσεις. Για τον Γιάννη Αλαφούζο και τον Παναθηναϊκό, αυτή η διαδρομή μοιάζει περισσότερο με έναν ημιτελή κύκλο. Τρία Κύπελλα Ελλάδας καταγράφονται στο ενεργητικό της εποχής του Αλαφούζου στον Παναθηναϊκό, αλλά δίπλα στη λέξη «πρωτάθλημα» παραμένει ένα τεράστιο κενό.
Ο κόσμος του Παναθηναϊκού δεν ζητά θαύματα. Ζητά το αυτονόητο, δηλαδή την επιστροφή στην κορυφή. Περιμένει χρόνια να δει την ομάδα του να κυριαρχεί ξανά, όχι απλώς να υπόσχεται ότι «χτίζει». Και στο διάστημα αυτό έχει παρακολουθήσει αμέτρητες επανεκκινήσεις. Προπονητές που παρουσιάστηκαν ως σωτήρες και έφυγαν αθόρυβα, ποδοσφαιριστές που ήρθαν ως επενδύσεις και χάθηκαν μέσα στην πίεση, αγωνιστικά σχέδια που ανακοινώθηκαν με στόμφο και εγκαταλείφθηκαν πριν προλάβουν να ωριμάσουν.
Μέσα σε αυτή τη διαρκή εναλλαγή, ένα πρόσωπο έμεινε σταθερό. Ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Και στο ποδόσφαιρο, η διάρκεια μετατρέπει την ευθύνη σε αναπόφευκτη πραγματικότητα. Όταν αλλάζουν όλοι εκτός από έναν, τότε το βλέμμα στρέφεται φυσικά προς εκείνον που κρατούσε και κρατά το τιμόνι και συνεχώς χάνει το… δρόμο.
Η φετινή κατάκτηση του πρωταθλήματος από την ΑΕΚ λειτουργεί αναπόφευκτα ως σημείο σύγκρισης. Ο Μάριος Ηλιόπουλος, χωρίς μακρά προϋπηρεσία στον χώρο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, είδε την ομάδα του να φτάνει στην κορυφή πολύ γρήγορα. Μόλις στη δεύτερη σεζόν του. Και ο Μάρκο Νίκολιτς, όπως παλαιότερα και ο Ματίας Αλμέιδα, δεν ζήτησε περίοδο χάριτος. Δεν επένδυσε επικοινωνιακά στη λογική ότι η επιτυχία βρίσκεται πάντα κάπου στο μέλλον. Παρουσίασε έργο άμεσα, κρίθηκε γι’ αυτό και πέτυχε.
Αυτό δεν σημαίνει πως ο Παναθηναϊκός δεν έκανε προσπάθειες ή ότι δεν υπήρξαν χρονιές στις οποίες πλησίασε τον στόχο. Σημαίνει, όμως, ότι στο τέλος της διαδρομής το ποδόσφαιρο μετρά τους τίτλους και όχι τα πλάνα, τις εξηγήσεις και τις… απολογίες. Και όταν μια ομάδα με λιγότερο εντυπωσιακό ρόστερ, καταφέρνει να κατακτήσει το πρωτάθλημα, τότε η λέξη «αποτυχία» φωτίζεται ακόμα περισσότερο στην περίπτωση του Παναθηναϊκού.
Ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον Παναθηναϊκό της τελευταίας δεκαετίας. Το γεγονός ότι η αποτυχία άρχισε να μοιάζει φυσιολογική. Για το κλαμπ, για τους παίκτες, για τον κόσμο. Και για έναν σύλλογο με το μέγεθος, την ιστορία και τις απαιτήσεις του Παναθηναϊκού, αυτή είναι πιθανώς η πιο βαριά ήττα απ’ όλες.
