Η κουβέντα για την επόμενη μέρα του ΑΡΗ, όπως την προσδοκούν όλοι πλέον, είναι σαν μία φωτιά που καίει και δεν θα σβήσει. Παρά μόνο όταν η ομάδα μεταπηδήσει στην κατάσταση που επιτάσσει ο κόσμος της.
Ένα άλμα το οποίο κρίνεται παραπάνω από αναγκαίο. Πρέπει να βρεθεί, όμως,το χέρι το οποίο θα «πιαστεί» ο οργανισμός πριν αφήσει εκείνο της τωρινής διοίκησης. Πιο απλά; Να παρουσιαστεί επίσημα κάποιος και να ζητήσει να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με τον Θεόδωρο Καρυπίδη. Είτε μέσα από τις επαφές του Ερασιτέχνη, είτε από εκείνες της Deloitte είτε από εκείνες του ισχυρού άνδρα της ΠΑΕ Άρης.
Αν και ο τελευταίος δεν φαίνεται να κινείται αυτόνομα σε αυτό το μέτωπο, πέραν του ότι δηλώνει πρόθυμος να πουλήσει εάν βρεθεί κάποιος σοβαρός. Καλό θα ήταν βέβαια να το… πιέσει και ο ίδιος, διότι όσο το «προίόν» χάνει αξία, τόσο λιγότερα θα είναι τα χρήματα που θα εισπράξει και αυτός. Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε ότι πλέον είναι καθολική απαίτηση του οργανισμού «Άρης» η αλλαγή. Αυτό είναι το αυτονόητο και το πρώτο μήνυμα προς τον Καρυπίδη.
Ο Άρης, βέβαια, δεν σταματάει και ούτε πρέπει να σταματήσει μέχρι να βρεθεί η διάδοχη κατάσταση, όπως έγινε στην ΚΑΕ και στον ΑΣ. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που έτσι κι αλλιώς έχει επόμενη μέρα. Και με τα τωρινά δεδομένα, αυτή η επόμενη μέρα θα είναι, στην αρχή τουλάχιστον, με τον Καρυπίδη στο «τιμόνι» και μία σειρά από πράγματα τα οποία πρέπει να γίνουν.
Αντιλαμβάνομαι εκείνους που δεν δέχεται το «μέσα» τους, το «είναι» τους να συνεχίσει ο Καρυπίδης. Ολοι θέλουν την αλλαγή. Ολοι θέλουν το step up από το… ταβάνι της 5ης θέσης. Το θέμα όμως δεν είναι να φύγει ο Καρυπίδης. Το θέμα είναι να βρεθεί εκείνος που θα είναι ικανός να ικανοποιήσει έναν τεράστιο λαό. Μέχρι, όμως, να γίνει αυτό, δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός από αυτόν στον οποίο βαδίζει ο Άρης. Και θα πρέπει να μάθουμε όλοι να διαχειριζόμαστε παράλληλα το αγωνιστικό και το ιδιοκτησιακό. Οχι μονόπατα στο ένα ή μονόπατα στο άλλο.
Ακόμα και σε αυτή την κατάσταση, το κλαμπ έχει περιθώρια εξέλιξης. Και σίγουρα μπορεί πολύ καλύτερα από πέρυσι, πρόπερσι ή την τελευταία τριετία η οποία συνδέεται από μία αλληλουχία αποφάσεων που οδήγησαν στα φετινά πεπραγμένα. Ένα «πολύ καλύτερα» το οποίο δεν μεταφράζεται μόνο σε 4άδα.
Κάποια πράγματα δεν χρειάζονται… καράβια και αεροπλάνα
Η καλύτερη οργάνωση του κλαμπ, η καλύτερη καθημερινότητα και κάποιες παραπάνω παροχές, δεν είναι ζήτημα δισεκατομμυρίων. Το να πληρωθούν 45 χιλιάρικα σε έναν μάνατζερ για να μην υπάρχει το ban στη FIFA, δεν απαιτεί αλλαγή διοίκησης.
Σε αυτά τα δύο αποτυπώνεται και μία από τις παθογένειες της τωρινής διοίκησης. Σαν να αρνείται να συμμαζέψει το κλαμπ πολύ παραπάνω από αυτά που έχει κάνει βέβαια τα τελευταία χρόνια. Περισσότερα στελέχη, πιο σωστές επιλογές που θα προσφέρουν, καλύτερη επικοινωνιακή πολιτική. Να γίνει… πιο εταιρία.
Και φυσικά το αγωνιστικό. Ο «καθρέφτης» όλων. Ολα τα παραπάνω, θα ευνοήσουν νομοτελειακά και το αγωνιστικό, όπου πρωτίστως πρέπει να υπάρξει… επιτέλους μία ρημάδα ποδοσφαιρική φιλοσοφία. Ένα πρότεζκτ και όχι ράβε ξήλωνε ομάδες όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια. Ούτε σταθερές δημιουργούνται, ούτε ένα περιβάλλον στο οποίο θα προστίθενται χρήσιμα κομμάτια κάθε χρόνο. Πλην εξαιρέσεων, τα τελευταία χρόνια ο Άρης κάνει κυρίως λάθος επιλογές. Παίκτες με ιατρικό ιστορικό, μεγάλα συμβόλαια δίχως αντίκρισμα, τρεις βασικοί τερματοφύλακες, τέσσερις (!) επιθετικοί σε μία σεζόν όταν υπάρχουν αλλού ανάγκες. Συν την έλλειψη ποδοσφαιρικής προσέγγισης σε επιλογές προπονητών όπως ο Χιμένεθ.
Για τα παραπάνω και πολλά ακόμα -συν το μπάτζετ- δεν μπορεί ο Άρης να πάει και σε μία επιλογή προπονητή top επιπέδου όπως τη φαντάζεται ο κόσμος του. Οταν πας σε αυτά τα μεγέθη, πρέπει και οι παροχές να είναι οι ανάλογες.
Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν απαιτούνται παροχές και για καλούς προπονητές όπως ο Παπαδόπουλος, ο Λέτο ή όποια άλλη επιλογή γίνει για τον πάγκο της ομάδας. Διότι, εάν ένα πράγμα ενώνει όλους τους προπονητές μετά το 2018 είναι ότι κανένας δεν είναι στον απόλυτο βαθμό τις πρέπουσες συνθήκες. Ακόμα και αν οι περισσότεροι ήταν λάθος επιλογές, είτε εκ του αποτελέσματος είτε πριν από αυτό.
Σχεδόν όλα τα παραπάνω έχουν ειπωθεί πέρυσι, πρόπερσι και παραπρόπερσι. Και αυτό δεν μπορεί να κάνει τον κόσμο αισιόδοξο ότι μπορεί να αλλάξουν πολλά και τη νέα σεζόν. Έστω τα μισά, πρέπει να γίνουν. Οχι ότι θα αλλάξει η κοινή γνώμη για τον Καρυπίδη. Θα βελτιώσει, όμως, το προϊόν που έχει στα χέρια του. Θα ενισχύσει την αξία του και αυτόματα τα χρήματα που θα πάρει όταν κάποια στιγμή πουλήσει. Διαφορετικά, η τιμή σταδιακά θα πέφτει.
