Η κυβέρνηση Τραμπ ξεκίνησε τον πόλεμο στο Ιράν τον Φεβρουάριο του 2026 με πέντε σαφώς καθορισμένους στόχους. Καθώς η διεθνής προσοχή στρέφεται στη συνάντηση του Σαββάτου (11.04.2026) στο Ισλαμαμπάντ, όπου Αμερικανοί και Ιρανοί αξιωματούχοι θα επιχειρήσουν να καταλήξουν σε μόνιμη ειρηνευτική συμφωνία, οι ειδικοί επανεξετάζουν τα αποτελέσματα της εκστρατείας, σύμφωνα με τη Washington Post.
Με την εύθραυστη εκεχειρία να παραμένει σε ισχύ, παραμένει αβέβαιο αν ο Τραμπ έχει επιτύχει τους πολεμικούς του στόχους. Η πολιτική και οικονομική ζημιά είναι σημαντική, ενώ τα ζητήματα που αφορούν τη διεθνή πολιτική και τη συνοχή του ΝΑΤΟ παραμένουν ανοιχτά.
Η Washington Post παρουσιάζει τους πέντε βασικούς στόχους του Τραμπ στον πόλεμο κατά του Ιράν. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι τους πέτυχε όλους, κηρύσσοντας μια «ολοκληρωτική και πλήρη νίκη», ωστόσο οι αναλυτές εκτιμούν πως η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη.
1. Καταστροφή της πυραυλικής βιομηχανίας
Ο Τραμπ είχε δεσμευθεί να ισοπεδώσει την πυραυλική υποδομή της Τεχεράνης. Ο υπουργός Άμυνας, Πιτ Χέγκσεθ, δήλωσε στις 8 Απριλίου 2026 ότι οι ΗΠΑ κατέστρεψαν λειτουργικά το πρόγραμμα, τους εκτοξευτές και τις μονάδες παραγωγής, καθιστώντας το Ιράν ανίκανο να αναπληρώσει το οπλοστάσιό του.
Ωστόσο, σύμφωνα με το Soufan Center, το Ιράν συνεχίζει να εκτοξεύει έως και 20 πυραύλους ημερησίως κατά του Ισραήλ. Αν και ο αριθμός έχει μειωθεί κατά 90%, ο Nick Carl του American Enterprise Institute επισημαίνει ότι το υπόλοιπο 10% παραμένει εξαιρετικά επικίνδυνο και ακριβές.
Οι ειδικοί τονίζουν ότι η ιρανική πυραυλική βιομηχανία, αναπτυγμένη σχεδόν εξ ολοκλήρου εγχώρια από τη δεκαετία του ’80, αποδεικνύεται πολύ πιο ανθεκτική από όσο εκτιμά ο Λευκός Οίκος.
2. Εκμηδένιση του ιρανικού ναυτικού
Το Πεντάγωνο αναφέρει ότι το 90% του τακτικού στόλου του Ιράν βρίσκεται πλέον στον βυθό του Αραβικού Κόλπου. Ο Στρατηγός Dan Caine έκανε λόγο για βύθιση 150 πλοίων και καταστροφή του 95% των ναυτικών ναρκών.
Παρά την εκτεταμένη στρατιωτική αποδυνάμωση, ο αποκλεισμός των Στενών του Ορμούζ παραμένει το μεγαλύτερο πρόβλημα. Όπως σημειώνει ο Joseph Rodgers του CSIS, το Ιράν έχει μεταφέρει τη σύγκρουση σε επίπεδο οικονομικού πολέμου. Μέσω πυραύλων και drones από την ξηρά, πλήττει εμπορικά δεξαμενόπλοια, κρατώντας τα στενά κλειστά και την παγκόσμια οικονομία σε ομηρία.
3. Εξουδετέρωση των ενόπλων συμμάχων του Ιράν
Η επιχείρηση «Epic Fury» στόχευσε τις υποδομές εντός του Ιράν, αλλά σύμφωνα με αναλυτές άφησε ανέπαφο μεγάλο μέρος του δικτύου συμμάχων στην περιοχή.
Παρά τις δεσμεύσεις για εξάλειψη απειλών από τη Χεζμπολάχ και τους Χούθι, η εντατικοποίηση των ισραηλινών βομβαρδισμών στον Λίβανο – με το επιχείρημα ότι η χώρα δεν περιλαμβάνεται στην εκεχειρία – απειλεί να τινάξει τις διαπραγματεύσεις στον αέρα.
4. Πυρηνικά προγράμματα και ουράνιο
Μετά την επιχείρηση «Midnight Hammer» τον περασμένο Ιούνιο, ο Τραμπ υποστηρίζει ότι οι πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν έχουν εξαλειφθεί. Ωστόσο, μεγάλες ποσότητες εμπλουτισμένου ουρανίου φέρονται να παραμένουν κρυμμένες σε υπόγειες εγκαταστάσεις.
Η πρόθεση του προέδρου να «ξεθάψει και να απομακρύνει» το ουράνιο θεωρείται από τους ειδικούς ως επιχείρηση τεράστιας κλίμακας και εξαιρετικά υψηλού κινδύνου, χωρίς να υπάρχει μέχρι στιγμής επιβεβαιωμένη συμφωνία από την ιρανική πλευρά.
5. Πίεση για αλλαγή καθεστώτος
Η δολοφονία του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ την πρώτη ημέρα του πολέμου θεωρήθηκε από τον Τραμπ ως η επιτυχής ολοκλήρωση της «Αλλαγής Καθεστώτος».
Ωστόσο, η άνοδος του γιου του, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, στην εξουσία διατήρησε τη σκληροπυρηνική θεοκρατική δομή της χώρας. Ο αναλυτής Behnam Ben Taleblu σημειώνει ότι, αν και το καθεστώς είναι πιο αδύναμο από ποτέ, παραμένει θανατηφόρο, υποστηριζόμενο από τους Φρουρούς της Επανάστασης και προσανατολισμένο στην εκδίκηση.
