Κανείς πραγματικός δημοκράτης δεν λυπάται για την τύχη του Μαδούρο. Αντιθέτως, βλέπει με ικανοποίηση την απομάκρυνση του από την εξουσία. Όχι επειδή «κατέκλυζε την αμερικανική αγορά με ναρκωτικά» ή «έκλεβε αμερικανικό πετρέλαιο», όπως ήταν το βασικό επιχείρημα του Τραμπ για τη σύλληψή του: η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Αλλά επειδή καταπίεζε τον λαό του, φυλάκιζε ή σκότωνε όσους αντιστέκονταν στη διακυβέρνησή του, έκλεβε τις εκλογές αποκλείοντας έτσι οποιαδήποτε φωτεινή προοπτική για τους Βενεζουελάνους.
Κανείς πραγματικός δημοκράτης δεν θα λυπηθεί για την πτώση του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν. Αντιθέτως, θα έβλεπε με καλό μάτι την ανάληψη της εξουσίας από μια μετριοπαθή ηγεσία που θα έκανε δημοκρατικά ανοίγματα. Όχι τόσο, ή όχι μόνο, επειδή οι μουλάδες μπορεί να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα, όπως ήταν το βασικό επιχείρημα του Νετανιάχου και του Τραμπ για να εξαπολύσουν τη σημερινή επίθεση: αυτό θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με συμφωνίες σαν κι αυτήν που ακύρωσε μονομερώς ο ίδιος Τραμπ τo 2018. Αλλά επειδή η μνήμη των δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών που δολοφονήθηκαν στους δρόμους είναι ακόμη νωπή. Επειδή τα πρόσωπα των γυναικών που εξευτελίζονται δεκαετίες τώρα είναι αποκαλυπτικά. Κι επειδή η συνεργασία της Τεχεράνης με ολοκληρωτικά καθεστώτα όπως εκείνο της Μόσχας και εξτρεμιστικές οργανώσεις όπως η Χαμάς ενισχύει έναν άξονα που στρέφεται κατά της δημοκρατίας και της σταθερότητας.
Όμως αυτή είναι μια συναισθηματική προσέγγιση των γεγονότων. Και το συναίσθημα πολλές φορές παραπλανά. Εχω προσωπική πείρα, καθώς θυμάμαι τον εαυτό μου να ελπίζει ότι μπορεί και να έβγαινε κάτι καλό από την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ το 2003 και την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεϊν. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί ακόμη και μέσα από έναν εν πολλοίς άδικο πόλεμο εφόσον υπήρχε μια στρατηγική για την επόμενη μέρα. Αλλά ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος δεν είχε τότε σχέδιο για το Ιράκ μετά τον Σαντάμ, όπως και ο Τραμπ δεν έχει σήμερα σχέδιο για το Ιράν μετά τον Χαμενεϊ.
Αυτός ακριβώς είναι ο κίνδυνος: Να εξαπολύεις μια πολεμική επιχείρηση με επιχειρήματα που συνήθως είναι σαθρά, αν όχι ψευδή, να προκαλείς ένα λουτρό αίματος, με θύματα κυρίως αμάχους, να αποσταθεροποιείς όχι μόνο μια χώρα, αλλά μια ολόκληρη περιοχή, να πιστεύεις μέσα στην αλαζονεία σου ότι μπορείς να διαχειριστείς τις συνέπειες, και ύστερα να εγκαταλείπεις στην τύχη του τον λαό που υποτίθεται ότι ήθελες να βοηθήσεις. Οσο καλή θέληση κι αν έχει κανείς, όσο μικρή σχέση κι αν έχει με την πολιτική, τα διαγγέλματα με τα οποία ο Τραμπ και ο Νετανιάχου δικαιολόγησαν την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων κατά του Ιράν μόνο ανατριχίλα μπορεί να προκαλέσουν.
