Με το γνώριμο, αιχμηρό του χιούμορ ο Αρκάς επανέρχεται με ένα σκίτσο που ισορροπεί ανάμεσα στη σάτιρα και τον υπαρξιακό στοχασμό. Πάνω σε μοβ φόντο, ο χαρακτηριστικός ηλικιωμένος ήρωας –με το μακρύ λευκό μαλλί και το ειρωνικό βλέμμα– σηκώνει το δάχτυλο προειδοποιητικά και «καλημερίζει» τους αναγνώστες με μια φράση-καρφί: «Κάποιοι άνθρωποι χρειάζονται μια αποστολή για να δώσουν νόημα στην άδεια ζωή τους! Αλλοίμονο μας όταν τη βρουν!»
Η «αποστολή» ως άλλοθι
Το σκίτσο ακουμπά μια διαχρονική αλήθεια: την ανάγκη ορισμένων να ντύσουν το προσωπικό τους κενό με έναν μανδύα αποστολής. Ο Αρκάς δεν στοχοποιεί ευθέως· αφήνει όμως σαφή υπαινιγμό. Όταν το νόημα δεν προκύπτει από εσωτερική πληρότητα αλλά από ανάγκη επιβεβαίωσης, τότε η «αποστολή» μπορεί να μετατραπεί σε φανατισμό, εμμονή ή και επιβολή προς τους άλλους.
Η καταληκτική φράση –«Αλλοίμονο μας όταν τη βρουν!»– λειτουργεί ως κοινωνικό σχόλιο. Υπενθυμίζει πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η βεβαιότητα εκείνων που πιστεύουν ότι ανακάλυψαν τον σκοπό της ζωής τους και αισθάνονται υποχρεωμένοι να τον επιβάλουν.
Πολιτική ή υπαρξιακή σάτιρα;
Όπως συχνά συμβαίνει με τα σκίτσα του Αρκά, η ανάγνωση παραμένει ανοιχτή. Κάποιοι θα δουν πολιτική αιχμή, άλλοι μια γενικότερη κριτική στη σύγχρονη κουλτούρα των «σωτήρων» – από τα social media μέχρι τη δημόσια σφαίρα. Το βέβαιο είναι ότι το σκίτσο συνομιλεί με την εποχή της υπερπληροφόρησης και των έντονων ιδεολογικών ταυτοτήτων.
Η δύναμη της απλότητας
Ο δημιουργός επιλέγει λιτή εικονογράφηση και καθαρό μήνυμα. Δεν χρειάζονται πολλά καρέ ή περίπλοκοι διάλογοι. Μια «καλημέρα» αρκεί για να πυροδοτήσει σκέψη – και συζήτηση.
Σε μια περίοδο όπου η δημόσια συζήτηση συχνά φορτίζεται από απόλυτες βεβαιότητες, το νέο σκίτσο λειτουργεί σαν καθρέφτης: μας καλεί να αναρωτηθούμε αν αναζητούμε νόημα για να εξελιχθούμε ή για να καλύψουμε τα κενά μας.
