Ο Εμανουέλ Μακρόν συνεχίζει την προσπάθεια προκειμένου να πείσει τους Γάλλους και τους Ευρωπαίους ότι η πορεία που ακολουθούν είναι λάθος. Και ότι, κατά συνέπεια, έχουν ανάγκη τον ίδιο και τις ιδέες του εάν θέλουν να την αλλάξουν. Αυτό επεδίωξε και με τη συνέντευξή του, που δημοσιεύτηκε σε μια σειρά ευρωπαϊκά ΜΜΕ.

Εις μάτην, όπως όλα δείχνουν. Διότι ολοένα περισσότεροι πείθονται ότι δεν είναι στραβός ο γιαλός – της Γαλλίας και της Ευρώπης – αλλά ότι είναι ο Μακρόν αυτός που στραβά αρμενίζει. Γι’ αυτό και τόσο οι συμπατριώτες του όσο και οι συνάδελφοί του στην ΕΕ εμφανίζονται έτοιμοι να τον «ξεράσουν» και να τον στείλουν στα αζήτητα της ιστορίας.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά, για να μην νομίζει κανείς πως πρόκειται για υπερβολές και για δημοσιογραφικά εφευρήματα.

Σκελετός που βαδίζει

Στη Γαλλία, λοιπόν, ο πρωθυπουργός του Μακρόν και η κυβέρνηση της οποίας ηγείται μοιάζουν με ένα «σκελετό που βαδίζει». Ο εξαναγκασμός του Σεμπαστιάν Λεκορνί να χρησιμοποιήσει για μια ακόμη φορά το μισητό και αντιδημοκρατικό άρθρο 49.3, προκειμένου να περάσει τον προϋπολογισμό του νέου έτους χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της Βουλής, αποτελεί μία ακόμη εξέλιξη που αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Εύλογα, όμως, θα ρωτήσει κανείς: Αν έτσι έχουν τα πράγματα, γιατί οι πολιτικοί αντίπαλοι του Μακρόν δεν ενώνονται για να ανατρέψουν και αυτή την κυβέρνηση και όποια επόμενη διορίσει, όπως έχουν κάνει και στο παρελθόν;

Η απάντηση σε αυτό είναι σχετικά απλή: Διότι αντί να δώσουν στο προεδρικό στρατόπεδο τη δυνατότητα να συσπειρωθεί και να τους σπιλώσει ως πολιτικούς… σαμποτέρ και παράγοντες αποσταθεροποίησης, προτιμούν να αφήσουν τον Μακρόν και την ομάδα του να πέσουν από το δέντρο της εξουσίας σαν ένα φρούτο που έχει σαπίσει.

Ραντεβού σε ένα χρόνο στις κάλπες

Οι επόμενες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές, εξάλλου, δεν απέχουν πλέον παρά ένα χρόνο και κάτι μήνες, καθώς – εάν δεν μεσολαβήσει κάποια τεράστια έκπληξη – θα διεξαχθούν προς το τέλος της άνοιξης του 2027. Και εκεί, οι αντι-μακρονιστές θα μετρήσουν επιτέλους πόσα απίδια παίρνει ο σάκος και πόσες ψήφους θα πάρουν τα ψηφοδέλτιά τους.

Η αλήθεια δε είναι ότι καθώς έχει ξεθωριάσει το αφήγημα του «δημοκρατικού τόξου», που στο παρελθόν έχει κρίνει κάθε αναμέτρηση στην οποία η Ακροδεξιά διεκδικούσε με αξιώσεις την προεδρία και την πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση, η παράταξη των Μαρίν Λεπέν και Ζορντάν Μπαρντελά μοιάζει να ράβει ήδη το κοστούμι της για να εισέλθει θριαμβεύτρια στην αίθουσα του θρόνου.

Η εικόνα, όπως προαναφέρθηκε, δεν είναι καλύτερη εκτός συνόρων και ειδικά σε επίπεδο Ευρώπης. Εκεί όπου η Γαλλία θεωρούνταν επί δεκαετίας αναπόσπαστο τμήμα του «σκληρού πυρήνα» της και ο μακρόν ο πλέον διαπρύσιος κήρυκας της ανάγκης για μια ισχυρή και αυτοδύναμη Ευρώπη.

Το Βερολίνο κοιτά αλλού

Μόνο που πλέον, όλα συγκλίνουν προς το συμπέρασμα πως το όραμα των άλλων ισχυρών για το μέλλον της Ευρώπης και της ΕΕ δεν ταυτίζεται με το αντίστοιχο του Μακρόν. Κυρίως δε της Γερμανίας και του καγκελαρίου της, Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος δεν κάνει τον κόπο να κρύψει ότι αναζητεί και αλλού πορτοκαλιές που να κάνουν πορτοκάλια.

Με άλλα λόγια: Το Βερολίνο δεν ποντάρει πια τα πάντα στον αποκαλούμενο «γαλλογερμανικό άξονα» και επιδιώκει να απαλλαγεί από την βάσανο της συνεννόησης και του συμβιβασμού με το Παρίσι για όλα τα μείζονα ζητήματα, πριν από κάθε μεγάλο γεγονός και σύνοδο.

Τα ανοίγματα που κάνει ο Μερτς προς την πρωθυπουργό της Ιταλίας, Τζόρτζια Μελόνι, έρχονται να ενισχύσουν αυτή την εκτίμηση. Αμφότεροι, άλλωστε, έχουν κάθε λόγο να απαλλαγούν από το «βαρίδι» της Γαλλίας – αν και για διαφορετικούς λόγους. Και το κάνουν πράξη, αποφεύγοντας παράλληλα να μιλήσουν για νέους «άξονες», όπως σημειώνει σε ανάλυσή της και η la Repubblica.

Η «χρήσιμη» και φιλόδοξη Μελόνι

Μερτς και Μελόνι δεν έχουν τους ίδιους λόγους που προκαλούν τις τριβές με τον Μακρόν. Ο πρώτος έχει σαφώς περισσότερους: Από τη μία, την άρνησή του να δεχθεί την έκδοση κοινού χρέους – ευρωομολόγων δηλαδή – εμμένοντας στην πάγια θέση της Γερμανίας. Από την άλλη το Ουκρανικό, καθώς ο Γερμανός καγκελάριος επιμένει στη σκληρή στάση έναντι της Μόσχας και του Πούτιν, την ώρα που ο Γάλλος πρόεδρος ανοίγει διαύλους για συνάντηση μαζί του.

Σε αυτά, πρέπει να προστεθεί και η φιλοδοξία του Βερολίνου να πάρει τα ηνία από το Παρίσι στον μοναδικό ίσως τομέα όπου εξακολουθούσε να τα κρατά: τη στρατιωτική ισχύ. Αυτός θεωρείται, άλλωστε, από πολλούς ειδικούς ο λόγος που οδήγησε στο ναυάγιο και το φιλόδοξο σχέδιο για το ευρωπαϊκό μαχητικό της επόμενης γενιάς, το FCAS.

Η Μελόνι, από την άλλη, γνωρίζει πως δεν διαθέτει ούτε την ισχύ Γερμανών και Γάλλων ούτε τη διαπραγματευτική τους ισχύ. Έχει, όμως, δύο πλεονεκτήματα: Αφενός, ότι προσφέρει στη Γερμανία μια εναλλακτική συμμαχία, που μπορεί να είναι υπολογίσιμη. Αφετέρου, ότι είναι η πολιτικός που απέδειξε ότι η Ακροδεξιά μπορεί να είναι και αξιόπιστη στην κυβέρνηση και φιλοευρωπαϊκή.

Άλλο που δεν θέλουν στο ΕΛΚ του Μερτς, που χτίζει διαρκώς περισσότερες γέφυρες προς αυτό το πολιτικό άκρο.