[Μικρού μήκους] Ποτέ ξανά

Πού έχουμε αφήσει τον δημόσιο διάλογο για τη Χρυσή Αυγή; Δεν υπήρξε κάποτε ένα μόρφωμα που έφτασε ώς τα πρόθυρα της κάθειρξης, αποτέλεσε απειλή για το δημοκρατικό τόξο και ταρακούνησε την κοιμισμένη μας συνείδηση για τον οικόσιτο φασισμό; Πιάνοντας το νήμα από εκεί που τ’ αφήσαμε φτάνουμε ώς τη σημερινή «συστηματοποίηση» – με όλα τα επικοινωνιακά έκτροπά της. Κυρίως, όμως, φτάσαμε στο μη περαιτέρω: το κατενάτσιο μεταξύ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και βουλευτών της Χρυσής Αυγής, με εμβόλιμη την «καλή χημεία» του μορφώματος με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Φτάσαμε στη δίκη για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα η οποία συμπληρώνει περίπου δύο χρόνια, αλλά μοιάζει με μια δίκη όπως οι άλλες. Για εσωτερική κατανάλωση καφενειακής λογικής, όπως αυτή που εξέφρασε μόλις πρόσφατα ο Νότης Σφακιανάκης ανταποκρινόμενος στα κελεύσματα του μάρκετινγκ του λαϊκισμού.

Είναι κάποιες μέρες που περιμένουμε να μας ξεπλύνει μια σκέψη, ένα συναίσθημα ή μια εικόνα από τον βουβό θυμό για τους απαρνητές της ιστορικής μνήμης. Από το δάκρυ που συγκρατεί το κλάμα για την ηττημένη αθωότητά μας. Κι αυτή η εικόνα χθες ήταν η Πορεία Μνήμης στη Θεσσαλονίκη υπό τον τίτλο «Ποτέ ξανά: 74 χρόνια από την αναχώρηση του πρώτου συρμού για το στρατόπεδο Αουσβιτς –  Μπίρκεναου». Οι συνειρμοί είναι ένα περίεργο παιχνίδι του μυαλού και φτάνουν ώς τη συγκλονιστική ποίηση του Πάουλ Τσέλαν: