[Ανάλυση] Ακόμη τούτη η άνοιξη;

ΣΤΗΝ Αμερική – από όπου γύρισε ο Αντώνης Σαμαράς τον Αύγουστο – έχουν να λένε ότι δεν πρέπει να συγχέει κανείς την καθαρή θέα με την κοντινή απόσταση. «Never mistake a clear view for a short distance» στο πρωτότυπο. Αυτή ακριβώς είναι η κατάσταση της οικονομίας μας, άρα και της Ελλάδας, αυτή τη στιγμή. Η έξοδος από την κρίση διαγράφεται στον ορίζοντα. Πόσο κοντά είναι όμως;

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος – που δεν πήγε μαζί με τον Πρωθυπουργό στις ΗΠΑ – δεν φοβήθηκε το οδόμετρο. «Εχουμε διανύσει τα τέσσερα πέμπτα της διαδρομής», είπε. Ας μην ξεχνάμε ότι στο ΠΑΣΟΚ επιμένουν να θεωρούν ότι η πορεία εξόδου από την κρίση ξεκίνησε επί διακυβέρνησης Παπανδρέου. Απλώς κανείς δεν είχε πει τότε στους Ελληνες ότι η έξοδος από την κρίση θα περνούσε μέσα από την έρημο της ύφεσης.

Ωραία όλα αυτά. Πόσο κοντά είναι όμως το κοντά; Σε πόσο χρόνο αναλογεί το ένα πέμπτο διαδρομής που μας μένει; Πότε θα γίνουν αντιληπτά τα οφέλη από το πρωτογενές πλεόνασμα που, με όρους ιπποτών της στρογγυλής τραπέζης, είναι το Γκράαλ της πολιτικής Στουρνάρα; Στην – μία – απάντηση που αντιστοιχεί και στα τρία αυτά ερωτήματα κρύβεται η πρόγνωση του μέλλοντος για όσους είναι παίκτες στην ελληνική πολιτική. Ιδίως δε για τρεις: τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ – που είναι εταίροι στην κυβέρνηση – και τον ΣΥΡΙΖΑ που, ως αξιωματική αντιπολίτευση, ξέρει πως το να μην έρθει στην εξουσία την επόμενη φορά θα συνιστά αποτυχία.

Το πιο κρίσιμο μέγεθος στην πολιτική – και το πιο δύσκολο στον υπολογισμό του – είναι ο χρόνος. Πόσος χρόνος θα χρειαστεί λοιπόν για να βγούμε από την κρίση; Ακόμη χειρότερα: πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να το καταλάβουν οι πολίτες; Οι επαγγελματίες το ξέρουν ήδη. Ενα και δύο και τρία και τέσσερα funds εκατοντάδων εκατομμυρίων είναι στα σκαριά για να επενδύσουν σε ελληνικές αξίες και ομόλογα.

Οπως πάντα οι αγορές – που κινούνται με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα – είναι μπροστά κι έχουν ήδη φθάσει σε αυτό που οι πολιτικοί βλέπουν να διαγράφεται στον ορίζοντα.

Εν προκειμένω, ο χρόνος δεν είναι αθώο μέγεθος. Η πολιτική περίοδος που διανύουμε οδηγεί – για πρώτη φορά μετά τον Ιούνιο του 2012 – σε εκλογές: ευρωεκλογές και αυτοδιοικητικές. Θα έχουμε φθάσει τότε στην έξοδο; Θα έχει διανυθεί το υπολειπόμενο ένα πέμπτο της διαδρομής; Δύσκολο να απαντηθεί. Στην πραγματικότητα, τα πολιτικά επιτελεία – έχοντας ακόμη τα εγκαύματα από υπεραισιόδοξες προβλέψεις του παρελθόντος – δεν τολμούν να το πιστέψουν. Γι’ αυτό και η συμπολίτευση προεξοφλεί και προαναγγέλλει, προσέχοντας να μη θριαμβολογεί και να μην υπόσχεται. Αντίστοιχα, η αξιωματική αντιπολίτευση πιστεύει ότι ο χρόνος δεν φθάνει για αναστροφή κλίματος.

Από την άποψη αυτή, η ΔΕΘ αυτή ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες. Οχι μόνο για τις τοποθετήσεις των μεν και των δε, αλλά και γιατί ούτε βούλιαξε η άσφαλτος από τις κινητοποιήσεις, ούτε κάηκε το πελεκούδι από τα δακρυγόνα όπως άλλες χρονιές. Η σχετική νηνεμία στον δρόμο – εκτός από ένδειξη κοινωνικής κόπωσης – είναι άλλη μια ένδειξη ότι πλησιάζουμε στην έξοδο της κρίσης.