Ενα από τα στερεότυπα της κρίσης θέλει τη γενιά του Πολυτεχνείου να ευθύνεται για τη σημερινή κατάσταση της χώρας. Μέλη του αντιδικτατορικού αγώνα συζητούν με τα παιδιά τους και κάνουν την αυτοκριτική τους.
Πρώτη φορά, πατέρας και κόρη συμφώνησαν τόσο ουσιαστικά. Λίγες ημέρες πριν από τη σημερινή επέτειο του Πολυτεχνείου, καθισμένοι στο σαλόνι τους συνέκριναν μνήμες και βιώματα, ανέλυαν πώς τα ατομικά δικαιώματα μπερδεύτηκαν με το ατομικό συμφέρον. Εκείνος, εκπρόσωπος της γενιάς που αντέδρασε και ύστερα σιώπησε. Εκείνη, μέλος μιας γενιάς που παρέμεινε εγκλωβισμένη στην αναζήτηση ευθυνών –μόνο –στους άλλους. Ηταν παράδοξο που τελικά συμφώνησαν. Ειδικά γιατί η κουβέντα άρχιζε με το εμπρηστικό ερώτημα: «Φταίει η γενιά του Πολυτεχνείου για τη σημερινή κρίση;»
Ο Αχιλλέας Γκέκας το 1972 μάζευε υπογραφές στο Τμήμα Χημικών Μηχανικών κατά των διορισμένων από τη χούντα διοικητικών συμβουλίων των φοιτητικών συλλόγων. Η δικηγόρος κόρη του, Βάλια, επέστρεψε στην Ελλάδα έπειτα από τρία χρόνια εργασίας στο εξωτερικό για να διαπιστώσει «πόσο ολισθηρός είναι ο κατήφορος».
Ο πατέρας της, συνταξιούχος πλέον, έβγαλε από την τσέπη του ένα χαρτάκι και επέλεξε τα λόγια κάποιου άλλου που τον εκφράζουν πραγματικά: «Με τη μεταπολίτευση ήρθε και κυρίευσε τη χώρα ένα κύμα απληστίας και απαίτησης. Ολα έπρεπε να γίνουν εδώ και τώρα. Η λογική κρύφτηκε στα υπόγεια, οι χαμηλές φωνές χάθηκαν μέσα στον σάλαγο. Ενα φουσκωμένο κύμα εκδικήσεων. Αρχισε το κυνήγι των μαγισσών. Χριστέ μου! Πού ήταν αυτό το πλήθος κρυμμένο τα προηγούμενα χρόνια; Μήπως με την υπερβολή έπρεπε να καλυφθεί η σιωπή έξι χρόνων; Ηταν τα χρωστούμενα;». Το απόσπασμα ήταν από το βιβλίο «Κι όμως ήταν όμορφα», του Λευτέρη Τσίλογλου, μέλους της αντιστασιακής φοιτητικής οργάνωσης Ρήγας Φεραίος. «Θυμώνω με την προηγούμενη γενιά», είπε η Βάλια. «Γιατί είχα την προσδοκία ότι ο πλούτος που ήρθε με τη μεταπολίτευση θα δημιουργούσε και προϋποθέσεις διαλόγου. Μέχρι σήμερα, όμως, όταν μιλάμε για ευθύνες καταλήγουμε στην αλληλοκατηγορία».
Στις οικογένειες που μίλησαν στα «ΝΕΑ», καθένας είχε να διηγηθεί και μια ιστορία που συνοψίζει προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Ο επιτηρητής σε εξετάσεις του Πολυτεχνείου το ’77 που εισέπραξε την απάντηση από φοιτητή που αντέγραφε, «θες να με κόψεις γιατί είσαι Αριστερός και είμαι Δεξιός!». Η ηθοποιός που παραδέχεται ότι, κακώς, την εξυπηρέτησαν για να παρακάμψει τη γραφειοκρατία σε δημόσια υπηρεσία. Η καθηγήτρια που υποδέχεται μαθητές στην Γ’ Λυκείου οι οποίοι αντιμετωπίζουν το Πολυτεχνείο σαν την 28η Οκτωβρίου. Για να καταλήξουν όλοι οι συνομιλητές σε μια κοινή διαπίστωση: οι αντιδρώντες φοιτητές της δικτατορικής περιόδου και τα παιδιά τους είναι εκπρόσωποι δύο γενεών που δεν ωρίμασαν.
ΤΑ ΟΡΙΑ. Πριν από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες η Μέλπω Λεκατσά ως φοιτήτρια της Φαρμακευτικής συμμετείχε στην κατάληψη του Πολυτεχνείου. «Ηταν φυσικό μετά την εξέγερση να αναδειχθούν πρόσωπα και κάποιοι να ασχοληθούν με την πολιτική. Το πρόβλημα βρίσκεται στον τρόπο που διαχειρίζεται κανείς την εξουσία», λέει. «Ολο το σύστημα δούλεψε λάθος. Ηρθε μια γενιά, η δική μου, που ήθελε να χαρεί και να πλουτίσει και το έκανε άτσαλα. Οι γονείς μας, προερχόμενοι από την κατοχή και τον εμφύλιο, μας έδωσαν τα πάντα χωρίς μέτρο».
Ο αντιδικτατορικός αγώνας της κ. Λεκατσά ολοκληρώθηκε με τρεισήμισι μήνες φυλάκιση. Η κόρη της, η ηθοποιός Δώρα Χρυσικού λέει ότι αντί με παραμύθια μεγάλωσε με τα γράμματα της μητέρας της από τη φυλακή. Επισημαίνει πως είναι «αφελής ανάγνωση» η άποψη ότι η γενιά του Πολυτεχνείου ευθύνεται για τη σημερινή εικόνα της χώρας. «Με την ίδια λογική, και η δική μου γενιά είναι αυτή του φραπέ. Είναι μια “χαμένη γενιά”, μια “άχρηστη γενιά”», λέει. «Με προβληματίζει όμως το μέλλον της γενιάς που έρχεται. Δεν γίνεται μια μεγάλη μερίδα του λαού σήμερα να ξεχνά την Ιστορία και να ψηφίζει Χρυσή Αυγή. Εχουμε χάσει τα αντανακλαστικά, την οξυδέρκεια και την ευαισθησία μας ως κοινωνία».
Διαβάστε περισσότερα στο: www.tanea.gr