Η πολύτιµη υγεία των πολιτών διεσώθη τελικώς δι επιβολής του νόµου, απ τον καταραµένο καπνό του τσιγάρου. Εύγε! Μια εύλογη ερώτηση, προς το υπουργείον Υγείας! Από τις δηλητηριασµένες τροφές που καταναλώνουµε, από το βρώµικο νερό που πίνουµε, από τον µολυσµένο αέρα που αναπνέουµε, ποιος θα µας σώσει; Τριάντα χρόνια τώρα οι επιστήµονες ερευνητές µιλάνε για επικίνδυνα τοξικά, βιοµηχανικά απόβλητα που ρίχνονται στον Ασωπό και καταλήγουν στον Ευβοϊκό, για καρκινογόνο εξασθενές χρώµιο, για νικέλιο, για βαρέα µέταλλα στις καλλιέργειες της περιοχής Οινοφύτων, Θηβών σε κρεµµύδια, καρότα, πατάτες… που καταλήγουν στο πιάτο όλης της χώρας, για µόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα, γεωτρήσεις που δίνουν πια µη πόσιµο νερό, άρα και απαγορευµένο για πότισµα χωραφιών. Ποιος-α υπερευαίσθητος υπουργός θα µας σώσει από τους καρκίνους που αυξάνονται αλµατωδώς, έως και 90%; Και να ταν µόνο ο Ασωπός; Τα εργοτάξια της ΔΕΗ; Τα φυτοφάρµακα; Τουλάχιστον το τσιγάρο είναι προσωπική επιλογή. Αν κάποιος-α θέλει ν αυτοκτονήσει µε έναν αργό, ηδονικό θάνατο, ποιος έχει δικαίωµα να του το απαγορεύσει; Τα δηλητήρια όµως των τροφίµων, του νερού, του αέρα, που καταπίνουµε και αναπνέουµε, ποιος πολίτης µπορεί και µε ποια δυνατότητα να ελέγξει; Καπνιστές και µη καπνιστές, γέροι, νέοι, παιδιά, καταντούν υποχρεωτικά θύµατα των δηλητηρίων αυτών των απαράδεκτων συνθηκών που διαιωνίζονται, µη δυνάµενοι να τις αποφύγουν, καταδικασµένοι να διαβιούν κάτω απ αυτές τις ανεξέλεγκτες καταστάσεις µόλυνσης και των εξ αυτών προκαλούµενων θανάτων.
Ακούει κανείς;
