Το φθινόπωρο αυτό δεν ήταν τυχερό για τον πολύ κουρασμένο ουρανίσκο μου! Πετύχαινα το ένα μέτριο δείπνο μετά το άλλο σε διάφορα εστιατόρια στην πόλη. Ήθελα κάτι καλό, κάτι σίγουρο, που θα μπορούσε να ευχαριστήσει εμένα και τους ξένους γαστρονόμους καλεσμένους μου σε δείπνο χωρίς να… τινάξουμε την μπάνκα στον αέρα. Επομένως πήγαμε στο «Άνετον».

Πρέπει να παραδεχτώ ότι μου αρέσει να πηγαίνω στο «Άνετον» όταν μπορώ, ιδίως στην αρχή της σεζόν, όταν ο Βασίλης Καλλίδης είναι σαν ένα καζάνι γεμάτο φρέσκες ιδέες. Είχαμε ένα εξαιρετικό γεύμα.

Άρχισε με τις δικές του μπάμιες τουρσί σερβιρισμένες σαν σουβλάκι σε μακριά, κομψά καλαμάκια, μία σε κάθε καλαμάκι λεπτό σαν βελόνα. Μετά ο σεφ μας έφερε ένα περίεργο γυάλινο πιάτο με καπάκι σαν καμπάνα, κάτω από το οποίο υπήρχε ένα κομμάτι τυρί σπηλίσιο Μήλου, σερβιρισμένο σε τέλεια θερμοκρασία, αψύ, με αμυδρή γεύση ελιάς. Υπέροχο. Λατρεύω αυτά που φτιάχνει αυτός ο σεφ με τα λαχανικά και δεν μπορούσα να αντισταθώ στο κλασικό καλοκαιρινό δίδυμο βλίτα-κολοκυθάκια, που ήρθε σερβιρισμένο σε πολύ όμορφο πολύχρωμο λοφάκι, με μια ελαφριά ταραμοσαλάτα. Οι γεύσεις ήταν αυθεντικές και πεντανόστιμες. Μας άρεσε πολύ και η εκδοχή του για μια ελληνική σαλάτα με εξαιρετικές ζουμερές ώριμες ντομάτες, γλιστρίδα και άλλα φρέσκα καλούδια από τον κήπο. Η παρουσίαση ήταν το λιγότερο αριστοτεχνική.

Τα περισσότερα από τα υπόλοιπα που παραγγείλαμε, εκτός από ένα από τα καλύτερα μπέργκερ που έχω φάει στην Ελλάδααρνίσιο κρέας με αψιά σος γιαουρτιού- ήταν ψάρια και θαλασσινά. Οι πετροσωλήνες δεν ήταν καθόλου λεπτές- μεγάλες, ζουμερές και τέλεια ψημένες με κανένα άλλο ντρέσινγκ εκτός από ελαιόλαδο και βότανα. Ξέρει πότε να προσθέσει και πότε να σταματήσει να βάζει αρτύματα σε ένα πιάτο. Μου άρεσαν πολύ τα δύο πιάτα με χταπόδι. Το πρώτο ήταν μια εντυπωσιακή παρουσίαση με ψημένο χταπόδι στη σχάρα πάνω σε καυτή πέτρα. Ήταν μια αναφορά στον βράχο όπου χτυπάμε το χαρακτηριστικά ελληνικό αυτό κεφαλόποδο για να γίνει τρυφερό; Αλλά μου άρεσε επίσης πολύ το τηγανητό χταπόδι με λάιμ, τζίντζερ και νιφάδες από τραγανό φύλλο σαν πασπαλισμένο αμύγδαλο πάνω σε παγωτό. Οι γεύσεις δεν ήταν ελληνικές, αλλά ήταν πεντανόστιμες. Τα αχνιστά στρείδια και τα ζυμαρικά με γαρίδες ήταν και αυτά εξαιρετικά. Όλα αυτά τα συνοδεύσαμε ιδανικά με ένα μπουκάλι «Βιβλία Χώρα».

Τα επιδόρπια ήταν χαρακτηριστικά γλυκά του Καλλίδη: λίγο τρελούτσικα, λίγο εξωφρενικά, αλλά παρασκευασμένα με εντιμότητα, καλά και γενναιόδωρα. Τα σπιτικά παγωτά- καϊμάκι και γιαούρτι- ήταν εξαιρετικά και ο εργολάβος σοκολάτα όνειρο. Γιατί δεν υπάρχουν περισσότερα εστιατόρια σαν το «Άνετον»; Είναι ένα ερώτημα η απάντηση του οποίου θα έλεγα ότι με κάνει να νιώθω άβολα. Ο χώρος είναι όπως τον ήξερα από την πρώτη μέρα: ρετρό σαν ένα σπίτι της δεκαετίας του ΄60. Μας άρεσε επίσης πολύ η σπιτική κόκκινη πιπεριά.

«Άνετον», Στρ. Λέκκα 19, Μαρούσι, τηλ.

210-8066.700

.

ΙΝFΟ

Τιμές

Από 40-50 ευρώ το άτομο

Κουζίνα

Σύγχρονο ελληνικό φαγητό «παρηγοριάς»

Σέρβις

Εξαιρετικό

Ατμόσφαιρα

Ρετρό

Κάβα

Πολύ καλή