Η επιληψία είναι μια νευρολογική διαταραχή που προσβάλλει 1 στα 50 άτομα. Παρ΄ ότι είναι επίφοβη για τους ασθενείς και τους οικείους τους, πάρα πολύ σπάνια επηρεάζει το προσδόκιμο επιβίωσης.
Ωστόσο, σύμφωνα με τους Τάιμς, μπορεί να φέρει κάποιους πρόσθετους κινδύνους, ιδίως για όσους πάσχουν από την πιο σοβαρή μορφή της.
Υπολογίζεται ότι 500 ασθενείς πεθαίνουν ετησίως στη Βρετανία λόγω μιας ελάχιστα κατανοητής επιπλοκής που λέγεται αιφνίδιος ανεξήγητος θάνατος από επιληψία (συμβολίζεται Sudep).
Σε γενικές γραμμές ουδείς γνωρίζει τα αίτια θανάτου από Sudep, αλλά μία θεωρία είναι πως οι πολύ έντονες επιληπτικές κρίσεις, ιδίως αυτές που συμβαίνουν νύχτα, επηρεάζουν το τμήμα του εγκεφάλου που ρυθμίζει την αναπνοή.
Έτσι, η φυσιολογική αναπνοή δεν ανακτάται όταν ο ασθενής χάσει τις αισθήσεις του. Ευτυχώς, η επιπλοκή αυτή είναι εξαιρετικά σπάνια για τη συντριπτική πλειονότητα των ασθενών με επιληψία που ελέγχουν καλά την ασθένειά τους, ενώ αποτελεί κίνδυνο (περίπου μία πιθανότητα στις 200 τον χρόνο) για όσους δεν κατορθώνουν να ελέγξουν καλά τη νόσο ή δεν παίρνουν σωστά τα φάρμακά τους.
Αυτός είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους τα άτομα με φτωχά ελεγχόμενη επιληψία πρέπει να αξιολογούνται συχνά από τον νευρολόγο τους.
Εάν ένας ασθενής έχει το είδος της επιληψίας που προκαλεί απώλεια των αισθήσεων δίχως προειδοποίηση, υπάρχουν και κάποιοι πρόσθετοι κίνδυνοι, αλλά αυτοί είναι πολύ πιο μικροί απ΄ ό,τι νομίζει πολύς κόσμος και με λίγο προσεκτικό προγραμματισμό και κοινή λογική (λ.χ. να μην κολυμπάει ποτέ ο πάσχων μόνος) μπορούν να αποσοβηθούν.
Στην επονομαζόμενη Εθνική Μελέτη Γενικής Ιατρικής (ΝGΡS), παρακολουθήθηκαν επί 14 χρόνια περίπου 800 ασθενείς με επιληψία. Συνολικά, καταγράφηκαν 5 θάνατοι εξαιτίας της (είτε από Sudep είτε από σοβαρό τραυματισμό λόγω απώλειας των αισθήσεων).
Το πιο ενθαρρυντικό όμως είναι ότι οι περισσότεροι από τους εθελοντές που συμμετείχαν παρουσίασαν ύφεση της ασθένειάς τους με το πέρασμα του χρόνου και έπαψαν να έχουν επιληπτικές κρίσεις.
