ΥΠΕΡ της προσωποκράτησης για χρέη προς το Δημόσιο, σε αντίθεση με την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας, τάσσεται ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γ. Σανιδάς, επιχειρώντας ανατροπή της κατάργησης του επαχθούς αυτού μέτρου.
Με εισήγησή του ενώπιον της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, ο κ. Σανιδάς υποστήριξε πως η προσωποκράτηση είναι μέτρο που δεν έρχεται σε σύγκρουση με το Σύνταγμα, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα και την ελληνική νομοθεσία, και πως επί της ουσίας δικαιολογείται από την επιτακτική ανάγκη είσπραξης των δημοσίων εσόδων. Αν η Ολομέλεια του Ανώτατου Δικαστηρίου υιοθετήσει την εισήγηση Σανιδά, το ζήτημα θα κριθεί αμετάκλητα από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, λόγω της διαφωνίας που θα ανακύψει μεταξύ των δύο Ανώτατων Δικαστηρίων. Στις αρχές του 2008 ως γνωστόν, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας χαρακτήρισε με απόφασή της την προσωποκράτηση «συνταγματικώς ανεπίτρεπτη», ως μέτρο καταναγκασμού όχι επί της περιουσίας του οφειλέτη, αλλά επί του προσώπου του οφειλέτη».
Το σκεπτικό
Στον αντίποδα αυτής της άποψης κινείται ο ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός, ο οποίος αναρωτήθηκε μάλιστα κατά την εισήγησή του «πώς είναι δυνατόν να αξιώνουν μέλη του κοινωνικού συνόλου να μην προσωποκρατούνται για χρέη προς το Δημόσιο ή για μη εκπλήρωση αντίστοιχων υποχρεώσεών τους προς τα μέλη του κοινωνικού συνόλου ατομικώς, επειδή δήθεν αυτό συνιστά έλλειψη σεβασμού και προστασίας των ανθρωπίνων αξιών, όταν τα ίδια άτομα χωρίς εμφανή περιουσιακά στοιχεία κατοικούν σε πολυτελείς επαύλεις, κινούνται με πολυτελή αυτοκίνητα και γενικά διάγουν βίο πολυτελή και με τον τρόπο αυτό εκδηλώνουν έλλειψη σεβασμού και αλληλεγγύης προς το κοινωνικό σύνολο και τα συναπαρτίζοντα αυτό πρόσωπα;».
Σύμφωνα με την αντίληψη του κ. Σανιδά, το μέτρο της προσωποκράτησης συμβάλλει αποτελεσματικά στην είσπραξη των δημοσίων εσόδων, χωρίς τα οποία «το κράτος θα είναι αδύνατο να ανταποκριθεί στον σύγχρονο κοινωνικό του ρόλο και να εκπληρώσει συνταγματικά κατοχυρωμένους κρατικούς σκοπούς, όπως είναι η παιδεία, η υγεία, η κοινωνική ασφάλιση, η απασχόληση, η δημόσια τάξη, η άμυνα και η προστασία του περιβάλλοντος».
Η υπόθεση που απασχολεί τον Άρειο Πάγο αφορά αίτηση του προϊσταμένου της Β΄ ΔΟΥ Κέρκυρας για προσωποκράτηση Κερκυραίου βιοτέχνη λόγω χρεών ύψους 69.407 ευρώ, που δημιουργήθηκαν από μη εξόφληση δανείου πλημμυροπαθούς και ποινικές καταδίκες του από ακάλυπτες επιταγές. Ο βιοτέχνης υποστήριξε ότι αδυνατεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, καθώς βρίσκεται σε δεινή οικονομική κατάσταση, ότι δεν έχει κανένα περιουσιακό στοιχείο, αφού εκπλειστηριάστηκε το ακίνητο όπου στεγαζόταν η βιοτεχνία και τέλος, πως δεν μπορεί να συντηρήσει το ανήλικο παιδί του και την ασθενή σύζυγό του.
Η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας πάντως έχει κρίνει ομόφωνα από το 2003 ότι το επαχθές μέτρο της προσωποκράτησης δεν μπορεί να εφαρμοστεί ούτε σε περιπτώσεις χρεών προς το ΙΚΑ ούτε σε Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου.
