Το σπανίως παιζόμενο κείμενο του Χόφμανσταλ «Ηλέκτρα» παρουσιάζεται σε μια (κατακόκκινη) μοντέρνα παράσταση, η οποία αναδεικνύει τις κρυμμένες αρετές του
Πολυαναμενόμενη είναι η «Ηλέκτρα» του Αυστριακού δραματουργού Ούγκο φον Χόφμανσταλ. Το ζωηρό ενδιαφέρον, που αποτυπώνεται στο γεγονός ότι έχουν ήδη προπωληθεί τα εισιτήρια και για τις έξι παραστάσεις, οφείλεται σε τρεις κρίσιμες ποιότητες: Στη σπανιότητα της παρουσίασης του λιμπρέτου ως θεατρικού έργου. Στη σύνθεση του θιάσου, που συγκεντρώνει συντελεστές (Μοσχόπουλο, Φωτόπουλο, Παυλόπουλο) και ηθοποιούς (Μουτούση, Μάσχα, Σκουλά, Ξάφη) της πρώτης γραμμής, και στην αισθητική προσέγγιση ενός μοντέρνου έργου (1903), που εισχωρώντας στις χθόνιες πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης αναπλάθει την τραγωδία του Σοφοκλή, Για το εγχείρημα, να συγκεράσει τη θεατρική παράσταση με μια νέα τάση, η οποία περνώντας από τον συμβολισμό στον εξπρεσιονισμό οδηγείται στη μουσικότητα του λόγου (μετάφραση Κοραλίας Σωτηριάδου), μίλησε ο σκηνοθέτης Θωμάς Μοσχόπουλος.
«Αν και η παράσταση ξεκινάει με το συγκριτικό μειονέκτημα της φημισμένης όπερας του Στράους, πάνω στο λιμπρέτο του Χόφμανσταλ, δουλεύοντας το κείμενο βρίσκεις μέσα από μικρές αλλά ουσιαστικές σε σχέση με το αρχαίο δράμα ιδιαιτερότητες ένα
ΙΝFΟ
Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Αίθουσα «Νίκος Σκαλκώτας») στις 20, 21, 22, 23, 24 και 25 Απριλίου, στα πλαίσια του ομώνυμου Κύκλου.
κρυμμένο αριστούργημα. Έργο μοντέρνο, συγκοινωνεί με τη φροϋδική σκέψη. Έργο σοκ, γεμάτο εντάσεις, θίγει θέματα όπως η σεξουαλικότητα. Διατηρήσαμε την έννοια του Μύθου και προσπαθήσαμε να μη βιάσουμε έναν εκμοντερνισμό, αλλά να βρούμε τον μοντερνισμό του κειμένου, τι είναι αυτό που σε δονεί σήμερα σε σχέση με την εποχή του», είπε ο Μοσχόπουλος, ο οποίος έδωσε έμφαση στον ρόλο που έπαιξαν οι συνεργάτες – συνδημιουργοί και οι ερμηνευτές (πέντε μεγάλοι ρόλοι και δέκα μικρότεροι, αλλά ουσιαστικοί) στο παραστασιακό αποτέλεσμα. Για το περιεχόμενο του έργου που εκσυγχρονίζει το πρωτότυπο κείμενο του Σοφοκλή και το μετατρέπει από «αντικείμενο μορφωτικού ενδιαφέροντος σε αντικείμενο συγκίνησης» μίλησαν οι πρωταγωνιστές- ήρωες.
«Την Κλυταιμνήστρα τη χαρακτηρίζει η απουσία του άντρα- όλες οι γυναίκες στο έργο του Χόφμανσταλ, εγκλωβισμένες στο πατριαρχικό σύστημα, είναι ασαφείς, μπερδεμένες, βίαιες», είπε η Αμαλία Μουτούση για τον ρόλο της. «Βρίσκεται μέσα στον εφιάλτη των ίδιων της των πράξεων. Ζητάει από την Ηλέκτρα βοήθεια. Αμύνεται. Φέρει τον κόσμο του χάους, γιατί συναντήθηκε με το χάος, που όλοι έχουμε μέσα μας. Δεν της ανήκουν ούτε τα λόγια της».
«Η Χρυσόθεμη, αν και δεν έχει ζήσει τον φόνο, ζει μέσα στον φόβο. Σ΄ ένα σπίτι τρομακτικό» προσθέτει για τον ρόλο της η Μαρία Σκουλά. «Ένα πρόσωπο βουτηγμένο στις ενοχές, όπως όλοι οι ήρωες που κινούνται σ΄ ένα νευρωτικό σύμπλεγμα ενοχών».
Και ο Αργύρης Ξάφης για τον Ορέστη: «Είναι ένας αδύναμος Ορέστης, που έχει φορέσει την πανοπλία του δυνατού, και του άντρα. Βρίσκεται στο κέντρο ενός γυναικείου τυφώνα, μιας θύελλας. Πρέπει να κάνει μια πράξη που του έχει φορτωθεί».
Η παράσταση είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Μάριου Πλωρίτη. Με χορηγία των κ.κ. Θεόδωρου και Γιάννας Αγγελοπούλου και χορηγό επικοινωνίας το Μega.
Το τραύμα και το χρέος
«Η Ηλέκτρα είναι γυναίκα. Η φύση της έχει σημασία, έστω και μέσα από την κατάργηση της σεξουαλικότητάς της», λέει για τον ρόλο της η Άννα Μάσχα. «Αδύναμη, με μια αδυναμία που της δίνει δύναμη, πληγώνει με λόγια- λόγια άσφαιρα. Ένα τραυματισμένο πλάσμα, με εμμονή στον απόντα πατέρα, στην απούσα μάνα, στη χαμένη της εφηβεία.
Αναλαμβάνει μια αποστολή, ένα βαρύτατο χρέος που πρέπει να πληρώσει. Είναι μια σύγχρονη φυσιογνωμία».
