Τριάντα δύο «Δωμάτια» πολυτελούς ξενοδοχείου στην Πλατεία Καραϊσκάκη φιλοξενούν εικαστικά έργαγροθιές 80 Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών
Oγδόντα σύγχρονοι καλλιτέχνες, Έλληνες και ξένοι, εγκατέστησαν τα έργα τους σε 32 δωμάτια ενός πολυτελούς ξενοδοχείου. Η προσωρινή διαμονή της τέχνης για ένα δεκαήμερο σ΄ ένα χώρο διαφορετικό από τις γκαλερί είναι δωρεάν. Και η επίσκεψη στην έκθεση «Unfair», ένα είδος αντιφουάρ, επιφυλάσσει εκπλήξεις. Κάποτε και γροθιές στο στομάχι!

Ένα ξενοδοχείο δέχεται γνωστούς και αγνώστους, νέους και γέρους, ζευγάρια, παρέες και μοναχικούς ενοίκους, ντόπιους και ξένους. Είναι χώρος δημόσιος, αλλά και ιδιωτικός, όπου μπορούν να συναντηθούν οι πιο διαφορετικοί ξένοι άνθρωποι και ιδέες. Με αυτό το σκεπτικό ο γκαλερίστας Γεράσιμος Καππάτος ξεκίνησε πριν από εννέα χρόνια την οργάνωση των «Δωματίων τέχνης», που γνώρισαν απρόβλεπτη επιτυχία με χιλιάδες επισκέπτες και τις πιο προχωρημένες

ΙΝFΟ

«Unfair», Έκθεση Αιθουσών Τέχνης, στο ξενοδοχείο Αthens Ιmperial (Πλ. Καραϊσκάκη). Διάρκεια: 16-25 Μαρτίου.

αλλά αντιεμπορικές εικαστικές προτάσεις, εγκαταστάσεις βίντεο, κατασκευές αλλά και γλυπτική και ζωγραφική. Με έργα που έγιναν ειδικά γι΄ αυτή την πρωτότυπη στέγη σε διοργάνωση όπου συγκατοικούν δόκιμοι και νεοεμφανιζόμενοι καλλιτέχνες. Είναι ένας θεσμός που δεν έτυχε ποτέ τού ευεργετήματος μιας κρατικής χορηγίας.

Φέτος την ευθύνη των προτάσεων έχουν 16 γκαλερί της Αθήνας και Θεσσαλονίκης που κοιτούν μπροστά. Πολλά από τα έργα θέλουν γερό στομάχι, ανοιχτή καρδιά και μυαλό για να τα αντέξεις. Έργα που φανερώνουν ότι η σύγχρονη τέχνη προβληματίζεται σοβαρά σε θέματα ταυτότητας, μορφών αλλοτρίωσης, βλέπει τις αόρατες μπάρες, την αμηχανία, προβληματίζεται με τρόπο άλλοτε έμμεσο ή και τόσο τολμηρό που μπορεί να σοκάρει ευεργετικά.

Ανοίγεις την πόρτα, βλέπεις έναν άνθρωπο σαν ζωντανό (είναι από λατέξ) να κοιμάται μακάριος με το στόμα ανοιχτό στο κρεβάτι και νομίζεις ότι μπήκες κατά λάθος σε δωμάτιο ενοίκου. Όχι, είναι η εγκατάσταση ενός καλλιτέχνη, του Παναγιώτη Πασάντα. Στο διπλανό δωμάτιο, ο Παύλος Νικολακόπουλος κρέμασε 10.000 ξυραφάκια σε κλωστές. Στο τρίτο πέφτεις μπροστά σ΄ έναν γυμνό άνδρα από λευκό χαρτί που αυτοϊκανοποίεται, ενώ δίπλα το βίντεο του Άγγελου Σκούρτη προβάλλει μια γυμνή τρανσέξουαλ που χορεύει και δοκιμάζει τις πόζες της «Αφροδίτης» του Μποτιτσέλι Στο τέταρτο, ένα ξύλινο κρεβάτι εποχής και άλλα έπιπλα, με χαρούμενη πολύχρωμη ταπισερί. Μόνο που αν το καλοπροσέξεις, τα ευδαιμονικά μοτίβα που επέλεξε ο Χρίστος Καλός είναι ψηφιοποιημένες σκηνές σκληρού πορνό παρμένες από αυτό που κατά κόρον προβάλλονται στο Διαδίκτυο και διαβρώνουν ανεπαισθήτως τον κόσμο μας. Σ΄ ένα πέμπτο δωμάτιο, το πρώτο που βλέπεις είναι ένα μεταλλικό ταξιδιωτικό σακίδιο ακουμπισμένο στην καρέκλα μ΄ ένα τεράστιο αυτί που αφουγκράζεται τους ξένους ήχους, ενώ στο γνωστό καροτσάκι του ξενοδοχείου είναι φορτωμένο ένα τεράστιο σιδερένιο ομοίωμα κουμπιού και στα τρέιλερ κουτιά στρωμένα με εικόνες από φρέσκο κόκκινο κρέας στην εγκατάσταση του Γιώργου Λάππα.

Λέιζερ και κρότοι


Η τελευταία δουλειά του Νίκου Αλεξίου, μια πυκνή κουίντα από κομματάκια χαρτιού σαν σερπαντίνες που βάφτηκαν υπομονετικά με ακουαρέλα, ενώ στο δωμάτιο του Μιχάλη Μιχαλούδη επικρατεί ημίφως όπου έχουν αιχμαλωτισθεί συννεφάκια από διαστημικό υλικό (99% αέρας και 1% γυαλί), κυκλαδικά ειδώλια που αιωρούνται και προβάλλονται διαπερνώνται από κόκκινες ακτίνες λέιζερ. Ένα μονό κρεβάτι κομμένο στα δύο και προβολές ενός γαλήνιου φυσικού τοπίου, που κάθε τόσο συνταράσσεται από ένα δυνατό κρότο για να μας αφυπνίσει από τον μακάριο ύπνο στο έργο της Ελένης Πανουκλιά.

Πρόσφυγες, ανδρείκελα της χούντας και Βιετνάμ στον καμβά του


Έναν από τους λίγους εκπροσώπους μιας καθαρής και ρωμαλέας σύγχρονης ζωγραφικής, της τέχνης με νόημα, τον Δημοσθένη Κοκκινίδη, παρουσιάζει η σειρά «Σύγχρονοι Έλληνες Ζωγράφοι». Στο έργο του, «μορφή και περιεχόμενο συνδέονται σε μια στέρεη διαλεκτική σχέση που διαγράφει κύκλους επί 45 χρόνια μέσα από τους οποίους θέτει αλλά και απαντά στα ερωτήματα που απασχολούν τον άνθρωπο σε σχέση με την κοινωνία, τη φύση, το νόημα της ύπαρξης».

Ο Δημοσθένης Κοκκινίδης αφιέρωσε τους πρώτους πίνακές του στον Πειραιά των προσφυγικών συνοικισμών. Τον τόπο όπου γεννήθηκε το 1929. Γιος προσφύγων- ο πατέρας του δολοφονήθηκε το 1941- γαλουχημένος στις αρχές του σοσιαλισμού, με οργανωμένη σκέψη και στάση ζωής παρουσιάζεται από τον συγγραφέα τέχνης Αντρέα Ιωαννίδη ως ένας διανοούμενος καλλιτέχνης που έβαλε από την αρχή τη ζωγραφική του στην υπηρεσία του κοινωνικού στοχασμού. Χωρίς ποτέ να χρησιμοποιήσει τη μορφή σαν πρόσχημα και να παρασυρθεί από τα θέματά του, που ωστόσο καταγράφουν την επίδραση των εξάρσεων και των συγκρούσεων της εποχής του.

Στους πίνακές του βρίσκουν την έκφρασή τους, με δυνατές αντιθέσεις των χρωμάτων (με ρίγες- μπάρες), το Βιετνάμ, οι διαδηλώσεις, οι δικαστές- ανδρείκελα της χούντας, το αίσθημα του εγκλωβισμού με τους ορθογωνισμένους χώρους. Όμως δεν υπέκυψε στον κίνδυνο και τη γοητεία της απορρόφησης του ατόμου από την ιδεολογία.

Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και από την αρχή πήρε θέση στους μοντέρνους. Συμμετείχε ενεργά σε ομάδες- αρχής γενομένης από την «Τέχνη» και από το ενδιαφέρον του για τον κοινωνικό ρόλο του καλλιτέχνη. Του άνοιξε τον δρόμο για τις εφαρμοσμένες τέχνες στον Ελληνικό Οργανισμό Χειροτεχνίας και στον «Κεραμεικό», το ατελιέ Κεραμικής του Βερναρδάκη.

Ο Δημοσθένης Κοκκινίδης εκλέχθηκε καθηγητής στην ΑΣΚΤ το 1976. Στα χρόνια που τη θέση της διαμαρτυρίας στους πίνακές του πήρε η έκρηξη και η σύγκρουση των χρωμάτων, αν και εξακολούθησε να τους κατοικεί ο άνθρωπος, σαν φόρμα και μορφή αρχέτυπη, χωρίς εξατομικευμένα πλέον χαρακτηριστικά. «Το πρόβλημα του σημερινού καλλιτέχνη και κάθε υπεύθυνου ανθρώπου», έχει πει, «δεν είναι πώς θα παράξει αξίες ή θα ανανεώσει τον κόσμο των μορφών, αλλά πώς θα συμμετάσχει ως άτομο και στην ανάπλαση των ανθρώπινων σχέσεων».