Πλαστική-θλιβερή-ομορφιά

Οι εικόνες προκαλούν σοκ και αυτός είναι προφανώς ο στόχος τους. Σε ένα

χειρουργείο ένα γυναικείο στήθος χαράσσεται, ανοίγεται, για να το παραγεμίσουν

ειδικό υλικό που θα το κάνει να αποκτήσει μέγεθος προκλητικό. Το φιλμ

προβάλλεται από την εκπομπή της Έλλης Στάη και συνοδεύει τη συζήτηση της

βραδιάς που έχει θέμα της τις επεμβάσεις πλαστικής χειρουργικής.

Θέμα που μοιάζει «υψίστης σημασίας» σε έναν κόσμο ο οποίος κατακλύζεται

από εικόνες πλαστικοποιημένων προσώπων – πάντα των ίδιων -, τσιτωμένων

μεσηλίκων που παριστάνουν τα ροκάδικα τζόβενα ή ακινητοποιημένες σε

απροσδιόριστη ηλικία κυρίες. Θέμα «υψίστης σημασίας» για τον κόσμο του

θεάματος, θέμα μάλλον κουτσομπολίστικου ενδιαφέροντος για τους υπολοίπους,

πάντως ως υπόθεση που αποθεώνει τη ματαιοδοξία είναι πιο επίκαιρη και από τα

φωτογενή «σκάνδαλα» των ημερών.

Γιατί ήδη το θέμα είναι σκανδαλώδες, όπως και η επιθυμία του ανθρώπου να

αντιστρέψει το βέλος του χρόνου, να τον αναποδογυρίσει και αφού αυτό δεν

γίνεται, τουλάχιστον να καταργήσει την εικόνα του στα πρόσωπα των ανθρώπων.

Όσο δεν «βλέπουμε» τον χρόνο, μπορούμε να προσποιηθούμε πως δεν υπάρχει.

Άλλωστε, το «νέο» παραμένει ο διακαής πόθος για εμφάνιση και ιδέες – ιδίως

στην πολιτική – και όσο πιο φευγαλέο είναι τόσο πιο εφιαλτική εμμονή γίνεται.

Σαν τους τρεις μάγους με τα δώρα, οι τρεις πλαστικοί χειρουργοί (Γιώργος

Παπαγεωργίου, Σωτήρης Κουτσόγιωργας, Θεόδωρος Βουκίδης) στο μεγάλο τραπέζι του

διαλόγου φυσικά υπερασπίστηκαν το έργο τους, που «χαρίζει αυτοπεποίθηση». Δύο

κυρίες του θεάματος απέναντί τους, η Αναστασία του «Fame Story», η οποία

μίκρυνε την τόσο ενδιαφέρουσα μύτη της για να την κάνει μια πολύ συνηθισμένη

μύτη και να αποκτήσει μία εξαιρετικά κοινότοπη εμφάνιση, και η ηθοποιός

Κωνσταντίνα Μιχαήλ, η οποία δήλωνε οπαδός της «φυσικής ομορφιάς» μέσα στο πολύ

προσεκτικό μακιγιάζ της, που, όπως και αυτό της Έλλης Στάη, έδειχνε εξαιρετικά

επιβραδυντικό του χρόνου. Εμπρηστικός ήταν ο Θύμιος Καρακατσάνης, άλλωστε για

τις προφανείς θέσεις του εκλήθη και πολύ άρεσε που σε μια στιγμή δεν δίστασε

να πει «γιατί βάζετε σιλικόνη στο στήθος μιας γυναίκας, γιατί δεν δίνετε

απευθείας μια μάζα σε έναν άντρα να την κρατάει αντί να πιάνει ένα στήθος που

την έχει μέσα;».

H έκπληξη πάντως ήρθε από την Εύη Βατίδου, σύζυγο του Κούγια, η οποία

πολύ θυμωμένη αποποιήθηκε τον «τίτλο» του μοντέλου, που χρησιμοποίησε η Στάη

για να τη συστήσει, δήλωσε σύζυγος και μητέρα («είμαι μητέρα και σύζυγος δύο

παιδιών», είπε μπερδεμένη, από τον θυμό προφανώς, γιατί μάλλον ήθελε να πει

ότι δεν είναι μια «οποιαδήποτε ωραία»), δήλωσε επίσης πτυχιούχος σχολής

δημοσιογραφίας και κατόπιν εμφανίστηκε πασιονάρια του αγώνα κατά της πλαστικής

ομορφιάς, που κοστίζει και ακριβά. «Εμένα η αγωγή από τους γονείς μου δεν μου

επιτρέπει τέτοια πράγματα», είπε, προκαλώντας εκνευρισμό στην Έλλη Στάη με την

επιδεικτικά μαχητική – μας θύμισε τον σύζυγο – επιμονή της. Σε μια εκπομπή

φύρδην μίγδην άνθρωποι που ζουν από την εικόνα τους, που αποκαταστάθηκαν χάρη

σε αυτήν, επιστήμονες της ανθρώπινης εικόνας, πλαστικοί χειρουργοί και

ψυχολόγοι και μαζί αποσπάσματα συνεντεύξεων από ανθρώπους που σώθηκαν ή που

καταστράφηκαν ήταν επόμενο να δημιουργήσουν σύγχυση.

Ολόκληρη η εκπομπή τραμπαλίστηκε ανάμεσα στην καταγγελία της

διορθωτικής πλαστικής χειρουργικής και στην αποδοχή της ως λύση για όσους

επιθυμούν να καθυστερήσουν τον χρόνο ή να διορθώσουν τη φύση, αφού κινήθηκε

στο πλασματικό δίλημμα ναι ή όχι στις επεμβάσεις.

Μπας και νικήσουμε τον θάνατο

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει δικαίωμα διλήμματος σε μία κοινωνία που

αντιμετωπίζει τον χρόνο ως ασθένεια, ανίατη, για την οποία καθείς που

πλήττεται οφείλει να δώσει μάχη. Μάχη την οποία εμφανώς έδιναν οι κυρίες της

εκπομπής, ανεξαρτήτως των θέσεων που υποστήριζαν, αφού έχει γίνει αποδεκτό,

δεν συζητείται καν πλέον, ότι η ηλικία είναι κατάρα. Κανείς δεν μιλούσε για

τον πραγματικό στόχο. Κανείς δεν αναλάμβανε την ευθύνη του τρόμου μπροστά στον

καθρέφτη, που τον αναπαράγει η ίδια η συζήτηση για όσα, υποτίθεται, θα τον

απομακρύνουν. Τόση κουβέντα για την πλαστική χειρουργική την αναδεικνύει, έτσι

κι αλλιώς, σε σημαντική για την επιβίωση.

Και όμως, μόνο τον θάνατο θέλει να νικήσει ο άνθρωπος, που εφηύρε όλα τα μέσα

για να νικήσει τον μόχθο, αλλά παραμένει έρμαιο του μοιραίου τέλους. Και σε

αυτήν τη μάχη είναι τραγικά μόνος και τραγικό θύμα της μεγάλης αγοράς που

επιβάλλει τη γελοιοποίησή του ακριβώς τη στιγμή που θα ‘πρεπε να αρχίσει να

απολαμβάνει τον σεβασμό και την αποδοχή.