NIKOΣ ΠANAΓIΩTOΠOΥΛOΣ «Mε επιλέγουν οι ταινίες»

Πρώτη φορά ο Νίκος Παναγιωτόπουλος βούτηξε με μια ταινία του στον σκοτεινό

κόσμο της αθηναϊκής καθημερινότητας… Και ο καινούργιος καλλιτεχνικός

διευθυντής τής Μόστρα, Μάρκο Μίλερ, την συμπεριέλαβε στο διαγωνιστικό

πρόγραμμα. Αλλά ο ίδιος ο σκηνοθέτης αντιμετωπίζει το γεγονός χαλαρά και με το

γνωστό ειρωνικό και αυτοσαρκαστικό ύφος του: «Δεν έχω μεγάλη πρεμούρα για τα

φεστιβάλ, αυτό είναι νομίζω γνωστό. Το γεγονός ότι υποβάλλεις την ταινία σου

στην κρίση ενός φεστιβάλ, είναι ήδη ταπεινωτικό. Το κανονικό θα ήταν τα

φεστιβάλ να έρχονται και να σε παρακαλούν να τους δώσεις την ταινία σου και

όχι το αντίθετο»!

Ναι, αλλά εδώ μιλάμε για το Φεστιβάλ Βενετίας, το ένα από τα τρία – μαζί με

των Καννών και του Βερολίνου- μεγαλύτερα του κόσμου… Φεστιβάλ στο οποίο

έχουμε να διαγωνιστούμε από το 1980 με τον «Μεγαλέξανδρο» του Θόδωρου

Αγγελόπουλου και το «M’ αγαπάς;» του Γιώργου Πανουσόπουλου, το 1989.

«Δυστυχώς, τα μεγάλα φεστιβάλ του εξωτερικού είναι σχεδόν ο μοναδικός τρόπος

που έχει μια ελληνική ταινία για να μπορέσει να σπάσει το φράγμα της

απομόνωσης και να βγει έξω από τα σύνορα της Ελλάδας. Δεν συμβαίνει, βέβαια,

το ίδιο με τα “εθνικά” φεστιβάλ, όπου το πρόβλημα επικεντρώνεται αποκλειστικά

σε ενδοοικογενειακούς καβγάδες, στους οποίους δεν θέλω να παίρνω μέρος».

Ένας έκπτωτος άγγελος στους σκοτεινούς δρόμους της Αθήνας είναι ο ήρωας –

Θάνος Σαμαράς – του «Delivery». Έρχεται από την επαρχία με το ΚΤΕΛ που τον

αφήνει στον εξαθλιωμένο σταθμό της οδού Λιοσίων, που δεν τον άγγιξε κανένα

Ολυμπιακό έργο… Και γυρίζει σιωπηλός στους κεντρικούς δρόμους – γύρω από την

Ομόνοια… – της Αθήνας. Πιάνει δουλειά ως «Delivery» ενός τρισάθλιου

καταστήματος με πίτσες και γνωρίζει ένα κορίτσι-πρεζόνι (Αλεξία Καλτσίκη)…

Και το οδοιπορικό τους γίνεται ακόμα πιο αδιέξοδο… Ώσπου ο νεαρός ήρωας της

ταινίας – με την ατμοσφαιρική φωτογραφία του Κωστή Γκίκα και την υπόγεια

μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη – «πετάει» προς το πουθενά…

Το «Αθήνα 2004» και η Πολιτεία υποστηρίζουν ότι η πόλη της Αθήνας άλλαξε με

τα Ολυμπιακά έργα. Στο «Delivery» κάθε άλλο παρά κάτι τέτοιο βλέπουμε…

«Φιλοδοξία της ταινίας είναι να δείξει την παραγκωνισμένη και απωθημένη

πραγματικότητα της μεγαλούπολης. Το “Delivery” είναι μια φτωχή ταινία, που

δείχνει φτωχούς ανθρώπους στους δρόμους της σκοτεινής πλευράς της Αθήνας.

Συνήθως, οι ταινίες κολακεύονται να είναι πλούσιες ακόμα κι όταν αναφέρονται

σε φτωχούς, κι αυτό κατά τη γνώμη μου βάζει ένα ηθικό πρόβλημα πρώτου

μεγέθους».

Είτε αρέσει είτε όχι το «Delivery», γεγονός είναι ότι η νέα ταινία του Νίκου

Παναγιωτόπουλου δεν είναι αναμενόμενη. Είναι πέρα από όλες τις προηγούμενες

«λαμπερές» ταινίες του, χωρίς ποτέ να γίνεται μίζερη. Κι ας παρακολουθούμε ένα

ταξίδι στο έρεβος της Αθήνας που όλοι θέλουμε να το σβήσουμε από τη μνήμη μας,

αλλά αυτό είναι εδώ και μας αφορά…

«Το “Delivery” είναι μια “πολιτική ταινία”, γιατί είναι με το μέρος του

ανθρώπινου πόνου και της ανθρώπινης δυστυχίας», υποστηρίζει μαχητικά ο Νίκος

Παναγιωτόπουλος, που ποτέ δεν τον απασχόλησε στο παρελθόν αυτού του είδους ο

κινηματογράφος. Και τώρα, σε μια εποχή που έχει «ξεχαστεί» αυτό το είδος

σινεμά, ο σκηνοθέτης των προκλητικών «Τεμπέληδων της εύφορης κοιλάδας», της

δεκαετίας του ’70, ανατρέπει τα στάνταρ: «Μέσα από το σιωπηλό ταξίδι του ήρωα

στην περιθωριακή Αθήνα, όπου ακούγονται θρυμματισμένες ιστορίες αποκαρδιωμένων

και παραγκωνισμένων ανθρώπων, υπάρχει μια λοξή ματιά στην εξόριστη

πραγματικότητα της μεγαλούπολης, όπου το όνειρο παραμένει το μοναδικό της

δικαίωμα».

Αυτό σε κάνει να λες ότι πρόκειται για μια ταινία εναντίον των εμπόρων;

«Μερικά γραφεία διανομής, που είδαν την ταινία, την βρήκαν “αντιεμπορική”. Και

επειδή τα γραφεία διανομής είναι εμπορικές επιχειρήσεις, είπα ότι “είναι μια

ταινία που δεν αρέσει στους εμπόρους”».

Το «Delivery», πάντως, είναι διαφορετική από τις άλλες ταινίες σου. Γιατί;

«Δεν είμαι εγώ που επιλέγω τις ταινίες που κάνω. Μάλλον εκείνες με επιλέγουν.

Κανένας πραγματικός καλλιτέχνης δεν διαλέγει το υλικό του. Και ωστόσο, η

επιλογή του υλικού του πάντα κριτικάρεται».

«Σκοτεινή» πρεμιέρα

Μπορεί το «Delivery» να έχει ορίσει την πρεμιέρα του στους κινηματογράφους

στις 15 Οκτωβρίου, αλλά «θα ήθελα η πρώτη προβολή της ταινίας να γίνει σε

κάποια “σκοτεινή” πλατεία της πόλης της Αθήνας, ανοιχτή, χωρίς εισιτήριο, και

ελπίζω οι πρώτοι θεατές να είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές αυτής της

ταινίας», λέει ο σκηνοθέτης.

Σε ποιους, δηλαδή, απευθύνεται το «Delivery»;

«Με τον καιρό που περνάει, όλο και περισσότερο τις ταινίες μου τις απευθύνω σ’

όσους μου μοιάζουν. Το “Delivery” δεν είναι μια ταινία που θέλω να την δείξω

σε όλους. Αν μπορούσα, θα ήθελα να την δείξω μόνο στους φίλους μου. Πώς είναι

ένας ζωγράφος που δεν θέλει να πουλήσει έναν πίνακά του, που θέλει να τον

κρατήσει για τον εαυτό του. Γιατί να μην μπορεί να γίνει το ίδιο με μια

ταινία;»

INFO

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος θα είναι ένας από τους 21 σκηνοθέτες που θα

διαγωνιστούν για τον Χρυσό Φοίνικα του 61ου Φεστιβάλ Βενετίας (1-11

Σεπτεμβρίου). Το «Delivery» θα μας εκπροσωπήσει στις 2/9 και λίγες ώρες μετά

θα διαγωνιστεί στο Φεστιβάλ του Μόντρεαλ.