Για θυμήσου…

Οι σχέσεις των ποδοσφαιριστών με τους καλλιτέχνες (ιδιαίτερα του τραγουδιού)

ήταν ιδιαίτερα αναπτυγμένες και πολύ φιλικές κατά τη δεκαπενταετία 1955-1970.

Γνωστοί αστέρες της σκηνής, της οθόνης και ιδίως της πίστας και του πάλκου

κάθε Κυριακή και Τετάρτη, όταν γίνονταν οι ποδοσφαιρικοί αγώνες, ήταν παρόντες

στις θέσεις των επισήμων, για να χειροκροτήσουν τα ινδάλματά τους. Θα

θυμίσουμε ενδεικτικά ότι ο Κώστας Χατζηχρήστος ήταν φανατικός φίλος της AEK, ο

Νίκος Σταυρέλης του Ολυμπιακού και ο Γιώργος Φούντας του Παναθηναϊκού.

Από την πλευρά τους οι ποδοσφαιριστές όταν είχαν ελεύθερα βράδια και σε

προέκταση νύχτες ανταποκρίνονταν στην ανταπόδοση της πρόσκλησης των

καλλιτεχνών, για να παρακολουθήσουν κάποια θεατρική παράσταση ή να πάνε

κινηματογράφο ή και να διασκεδάσουν σε κάποιο κέντρο με μπουζούκια. Πολλοί

ήταν οι ποδοσφαιριστές που είχαν μεγάλη αγάπη στα λαϊκά τραγούδια. Άλλωστε

ύστερα από νικηφόρους αγώνες των ομάδων που αγωνίζονταν ή την κατάκτηση

κάποιου τίτλου, η κατάληξη των πανηγυρισμών ήταν τα μπουζούκια και γλέντι

μέχρι πρωίας. Ορισμένοι ποδοσφαιριστές, όμως, έδειχναν μεγάλη αφοσίωση στο

λαϊκό τραγούδι και όταν δεν είχαν ποδοσφαιρικές υποχρεώσεις ξημεροβραδιάζονταν

στα μπουζούκια. Ένας από αυτούς ήταν και ο διεθνής κυνηγός του Ολυμπιακού

Βασίλης Μποτίνος. Ο Βολιώτης ποδοσφαιριστής από τη στιγμή που πάτησε το πόδι

του στον Πειραιά (όταν μετεγράφη το καλοκαίρι του 1964 από τον Ολυμπιακό Βόλου

στον θρύλο του Πειραιά) άρχισε τις επισκέψεις σε κέντρα της παραλίας και του

Συντάγματος, γιατί του άρεσε ιδιαίτερα η μουσική και ο ήχος του μπουζουκιού

του Γιώργου Ζαμπέτα. Όταν ο Βασίλης Μποτίνος καθιερώθηκε ως έξω αριστερός στον

Ολυμπιακό και ξεσήκωνε τις κερκίδες, ο τότε προπονητής «ερυθρολεύκων» Μάρτον

Μπούκοβι τον είχε σε ιδιαίτερη εκτίμηση, αλλά όταν μάθαινε ότι ξενυχτάει στα

μπουζούκια τού έκανε σκληρές παρατηρήσεις. Χαρακτηριστικό ήταν, πάντως, το

γεγονός ότι ο Μποτίνος σε όλα τα ταξίδια του Ολυμπιακού στην επαρχία

ψυχαγωγούσε τους συμπαίκτες του και όλα τα μέλη της αποστολής, τραγουδώντας

(και μάλιστα πολύ ωραία) επιτυχίες του Ζαμπέτα και άλλων γνωστών δημιουργών

και ερμηνευτών της εποχής. Στις καλλιτεχνικές του επιδόσεις είχε σύμμαχο έναν

παλιό (τότε) διεθνή άσο του Ολυμπιακού, που το 1967 ήταν και προπονητής του,

τον Θανάση Σούλη (Κίνλεϊ) που και αυτός τραγουδούσε πολύ ωραία λαϊκά

τραγούδια. Μια φορά στη Θεσσαλονίκη (Ιανουάριο 1968) είχαν κάνει περίφημο

ντουέτο. Ο Μποτίνος ήθελε να ακολουθήσει καλλιτεχνική πορεία μετά το

ποδόσφαιρο, αλλά δεν τα κατάφερε γιατί είχε δημιουργήσει οικογενειακές υποχρεώσεις.