Σε προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι στην περιοχή της οδού Φυλής

αναφέρεται η κ. Α. Στασινοπούλου-Φρυζή, φιλόλογος, που παρατηρεί ανάμεσα σε

άλλα:

«Αλήθεια, ποιος υποψήφιος δήμαρχος αναφέρθηκε στα προβλήματά μας; Ποιος

τόλμησε να διασχίσει την οδό Φυλής; Η Φυλής δεν είναι φιλική στα παιδιά. Εκεί

“τα παιδία δεν παίζει”, γιατί απειλούνται από ποικιλόμορφους κινδύνους.

Εκεί τα παιδιά διδάσκονται, γιατί σχολεία γειτονεύουν με οίκους ανοχής, το

ωραιότερο συναίσθημα του ανθρώπου, τον έρωτα με την αρνητική του μορφή, σαν

αγοραίο προϊόν. Εκεί πωλούνται και αγοράζονται όλες οι ανθρώπινες αξίες με τις

ευλογίες της σχεδόν ανύπαρκτης φρούρησης, ιδιαίτερα τις νυχτερινές ώρες, κάτω

από το βλέμμα κάποιου περαστικού ύποπτου ή ύποπτων καταστημάτων, όπως sex

shop, μπιλιάρδων ή ερμητικά κλεισμένων νεοκλασικών με τις εκλάμψεις ενός

μισολιπόθυμου φωτισμού μέσα στο σκοτάδι, όταν πέφτει η σκιασμένη σιωπή.

Επειδή αρνούμαστε πεισματικά και ελληνικά, η οικογένειά μου κι εγώ, να

εγκαταλείψουμε την πάλαι ποτέ όμορφη περιοχή μας, ρώτησα κάποιον αστυφύλακα,

γιατί η Αστυνομία εμφανίζεται μόνον όταν συμβεί ένα τρανταχτό επεισόδιο. Μου

δόθηκε η εξής καταπληκτική απάντηση με τη μορφή ερώτησης: ” Κι εσείς γιατί

μένετε εδώ;”. Εμμέσως το όργανο της τάξης μού πρότεινε ή να πουλήσω το σπίτι

μου ή να του βάλω καρούλια και να μετοικήσω.

Άλλη μια άσχημη εμπειρία μου, που σημαδεύει το πρόσωπο της περιοχής, είναι και

το εξής συμβάν: Δώδεκα η ώρα της Κυριακής, μεσημέρι, και η Πλατεία Βικτωρίας

μεστή από κόσμο, δύο αλλοδαποί επιβαίνοντες σε μοτοσακό επί δέκα λεπτά με

εκκωφαντικό θόρυβο τριγυρνούσαν και τελικά μπήκαν στην πεζοδρομημένη οδό

Ελπίδος και έριξαν κάτω δύο γυναίκες, μεταξύ αυτών και την αναφέρουσα το

γεγονός. Αναφέρθηκα στην Αστυνομία και κάποια φωνή απάντησε χαλαρά: “Δεν

διαθέτουμε αρκετούς άνδρες, εάν θέλετε, κάνετε μήνυση κατ’ αγνώστων… ” και

μετά μικρή σιωπή… “Μήπως είσθε ρατσίστρια;” (Αυτόν τον χαρακτηρισμό έχω

αποσείσει με αδιάσειστες αποδείξεις από το πρόσωπό μου).

Εκτός των κινδύνων της εξερήμωσης του ελληνικού στοιχείου και της υποβάθμισης

της περιοχής, υπάρχει και το θέμα που άπτεται της πολιτισμικής μας

κληρονομιάς. Η Μελίνα – με τη φλόγα που την διέκρινε για την τέχνη και τον

πολιτισμό – προσπάθησε να ανυψώσει τα ακρωτηριασμένα και παραγκωνισμένα

νεοκλασικά κτίρια».