Αντίθετα με τη γενική πεποίθηση και τα ταμπού που έχουν επικρατήσει, οι

επιστήμονες υποστηρίζουν ότι τα πρώτα ξαδέλφια μπορούν να αποκτήσουν παιδιά

από τις μεταξύ τους σχέσεις, χωρίς ιδιαίτερο κίνδυνο αυτά τα παιδιά να

γεννηθούν με ελαττώματα ή με γενετικές διαμαρτίες. Λένε ότι δεν υπάρχει κανείς

βιολογικός λόγος για να αποθαρρύνονται τα ξαδέλφια από το να παντρεύονται

μεταξύ τους.

Σε σχέση με τους γονείς που δεν έχουν συγγενικό δεσμό μεταξύ τους, τα πρώτα

ξαδέλφια έχουν κάπως περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσουν παιδιά με

μειονεκτήματα, νοητική υστέρηση ή γενετικές διαμαρτίες, όμως αυτή η πιθανότητα

δεν είναι με κανένα τρόπο τόσο μεγάλη όσο πίστευε εδώ και χρόνια ο κόσμος.

Στον γενικό πληθυσμό, η πιθανότητα να γεννηθεί ένα παιδί με ένα σοβαρό

πρόβλημα, όπως δισχιδή σπονδυλική στήλη ή κυστική ίνωση, είναι 3-4%. Για ένα

παιδί που οι γονείς του θα είναι πρώτα ξαδέλφια, σε αυτό το ποσοστό θα πρέπει

να προστεθεί 1,7-2,8%, λένε οι επιστήμονες.

Αν και αυτή η πρόσθεση σημαίνει ότι ο κίνδυνος είναι σχεδόν διπλάσιος, το

τελικό ποσοστό δεν θεωρείται τόσο υψηλό ώστε να αποθαρρύνει τα πρώτα ξαδέλφια

να αποκτήσουν παιδιά από μεταξύ τους δεσμό, υποστηρίζει ο δρ Άρνο Μοτούλσκι,

καθηγητής της Ιατρικής και των Επιστημών του Γονιδιώματος στο Πανεπιστήμιο της

Ουάσιγκτον και συγγραφέας σχετικής έκθεσης για το θέμα. «Γενικά, ο κίνδυνος

δεν είναι ιδιαίτερα υψηλός», λέει ο καθηγητής Μοτούλσκι. «Ακόμη και στη

χειρότερη περίπτωση, δηλαδή στο 7%, αυτό σημαίνει ότι σε ποσοστό 93% τίποτα

κακό δεν πρόκειται να συμβεί. Εμείς, από την πλευρά μας, ενημερώνουμε τους

ενδιαφερόμενους για όλα τα ενδεχόμενα και όλους τους κινδύνους και αφήνουμε σε

αυτούς την απόφαση. Κάποιοι από αυτούς ίσως να μη θέλουν να αντιμετωπίσουν

ούτε αυτόν τον μειωμένο κίνδυνο».

Ο καθηγητής και οι συνεργάτες του, που έλαβαν μέρος σε σύνοδο της αμερικανικής

Εθνικής Εταιρείας Συμβούλων Γενετικής, βάσισαν τα συμπεράσματά τους σε έξι

μεγάλες έρευνες οι οποίες έγιναν από το 1965 μέχρι το 2000 και στις οποίες

μελετήθηκαν χιλιάδες γεννήσεις.