Θα χρειαζόταν θράσος περισσό…

Ασφαλώς και έχει το δικαίωμα ο πρωτοπρεσβύτερος Γ. Μεταλληνός να προσφύγει στο
Στρασβούργο για τις ταυτότητες. Το ίδιο δικαίωμα έχουν άλλωστε και οι άλλοι
διάδικοι που ηττήθηκαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Όσο για την Εκκλησία της
Ελλάδος, ασφαλώς μπορεί και αυτή να παραστεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο,
παρεμβαίνοντας υπέρ όσων προσφύγουν τελικά σε αυτό. Εντούτοις…

… Αν σκεφτεί κανείς ότι, από το 1993, η χώρα μας έχει καταδικασθεί οκτώ (8)
τουλάχιστον φορές στο Στρασβούργο για αυθαίρετη μεταχείριση Ελλήνων που
ανήκουν σε θρησκευτικές μειονότητες, και συγκεκριμένα…

* Δύο φορές για αθέμιτη εφαρμογή του μεταξικού νόμου περί προσηλυτισμού εις
βάρος μη ορθοδόξων (αποφάσεις Κοκκινάκη 25.5.1993 και Λαρίση 24.2.1998).

* Μία τουλάχιστον φορά για δίωξη προσώπων που είχαν ιδρύσει ευκτήριο οίκο,
χωρίς να έχουν πάρει προηγουμένως την προβλεπόμενη άδεια, μεταξύ άλλων και από
τον ορθόδοξο μητροπολίτη (απόφαση Μανουσάκη 26.9.1996).

* Δύο τουλάχιστον φορές για άνιση μεταχείριση στην στράτευση λειτουργών άλλων
γνωστών θρησκειών (αποφάσεις Τσίρλη και Κουλούμπα 29.5.1997 και Γεωργιάδη
29.5.1997).

* Μία φορά για στέρηση δικαιώματος της Καθολικής Εκκλησίας να παραστεί ενώπιον
δικαστηρίου σε αστική υπόθεση (απόφαση Παναγιάς Χανίων 16.12.1997).

* Μία φορά για δίωξη σε βάρος του μουφτή της Ξάνθης για αντιποίηση
εκκλησιαστικού αξιώματος (απόφαση Σερίφ 14.12.1999) και

* Μία φορά για μη διορισμό σε δημόσια θέση αντιρρησία συνείδησης, αν και αυτός
είχε πετύχει δεύτερος στον σχετικό διαγωνισμό και τούτο για μόνο το λόγο ότι
είχε κάποτε καταδικασθεί για ανυπακοή (απόφαση Θλιμμένου 6.4.2000)…

… Αν λοιπόν τα θυμηθεί κανείς όλα αυτά, θα καταλήξει εύκολα στο συμπέρασμα
ότι η προσφυγή στο Δικαστήριο του Στρασβούργου για τη μη αναγραφή του
θρησκεύματος θα χρειαζόταν θράσος περισσό. Γιατί το μέτρο αυτό είναι κατ’
ουσίαν το πρώτο γενικό που πήρε η χώρα μας για να συμμορφωθεί προς τις
αποφάσεις αυτού ακριβώς του Δικαστηρίου και να ανακουφίσει τις θρησκευτικές
μειονότητες που, με πρωτοφανή εμπάθεια, κάποιοι εξακολουθούν να τις θέλουν στο
περιθώριο.

Ο Ν. Κ. Αλιβιζάτος είναι καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο
Πανεπιστήμιο Αθηνών.