Ένας μύθος που τον λένε Ρεάλ

Παρίσι, «Σταντ ντε Φρανς», 24 Μαΐου 2000. Η Ρεάλ Μαδρίτης θριαμβεύει με 3-0

της Βαλένθια στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και κατακτά το όγδοο Κύπελλο

Πρωταθλητριών στην ιστορία της. Ένα ρεκόρ ασύλληπτο. Δύο μήνες μετά ο ­

νεοεκλεγής ­ πρόεδρός της Φλορεντίνο Πέρεθ παρουσιάζει περήφανα το νέο

απόκτημα της ομάδας του, το μεγάλο Πορτογάλο άσο, Λουίς Φίγκο. Πρόκειται για

την δεύτερη ακριβότερη μεταγραφή όλων των εποχών με κόστος μεγαλύτερο των

είκοσι δισεκατομμυρίων δραχμών. Η Ρεάλ σίγουρα έχει παρόν και μέλλον. Το

παρελθόν της, όμως, είναι που σε κάνει να ανατριχιάζεις…

Το όνομα Ρεάλ Μαδρίτης φέρνει αμέσως στο μυαλό τις ασπρόμαυρες εικόνες εκείνων

των παικτών της δεκαετίας του ’50, με τις κάτασπρες φανέλες και τα

παντελονάκια μέχρι το γόνατο. Η ομάδα της Μαδρίτης αποτελεί αναπόσπαστο

κομμάτι της ιστορίας του ποδοσφαίρου με ονόματα που αντιπροσωπεύουν ολόκληρες

δεκαετίες: Ντι Στέφανο για τα 50’s, Αμάνθιο για τα 60’s, Κάνινχαμ για τα 70’s,

Μπουντραγκένιο για τα 80’s, Ραούλ για τα 90’s… Η πιο λαμπρή σελίδα της

ομάδας γράφθηκε την περίοδο 1956-60 ή τουλάχιστον έτσι υποστηρίζει ο Ραφαέλ

Μαριτσαλάρ, κορυφαίος αθλητικογράφος της εποχής: «Ήταν η εποχή του Ντι

Στέφανο. Αυτός ο ποδοσφαιριστής όχι μόνο ήταν ο καλύτερος στον κόσμο, αλλά με

την άφιξή του δημιούργησε τον χαρακτήρα ενός ολόκληρου συλλόγου. Πάθος,

εντιμότητα, δίψα για τη νίκη… Η παρουσία του Ντι Στέφανο σημάδεψε για πάντα

τη Ρεάλ. Με αυτόν, η ομάδα καταξιώθηκε τόσο στη χώρα της όσο και διεθνώς.

Αυτός της έδωσε την ικανότητα να στέκεται πάντα στο ύψος της στα μεγάλα

ραντεβού». Είναι αλήθεια πως ο ύμνος της Ρεάλ «Hala Madrid» (Εμπρός Μαδρίτη!)

μοιάζει να έχει γραφθεί για τον Αργεντινό άσο, επαινώντας τον στο ρεφρέν για

την ευγένεια και το μαχητικό του πνεύμα.

Τα πρώτα χρόνια

Ας πάμε, όμως, ακόμα πιο πίσω στον χρόνο, στις 6η Μαρτίου 1902. Η ημέρα που

ιδρύθηκε η Ρεάλ Μαδρίτης (ως Madrid F.C.) με προερχόμενη από μια μικρή

ερασιτεχνική ομάδα που έφερε το προσωνύμιο «Η ομάδα του ποδοσφαιρικού

ουρανού». Το ποδόσφαιρο βρισκόταν ακόμα σε νηπιακή ηλικία και μια παρέα από

φίλους – ποδοσφαιριστές αποφάσισε να δημιουργήσει έναν πραγματικό σύλλογο.

Στην αρχή, τα αποτελέσματα δεν ήταν και πολύ θετικά αυτό, όμως, πείσμωσε του

Μαδριλένους που το 1905 κατέκτησαν το πρώτο τους Κύπελλο Ισπανίας. Επτά χρόνια

αργότερα προστέθηκε στο δυναμικό της ένας νεαρός επιθετικός που άκουγε στο

όνομα Σαντιάγο Μπερναμπέου… Το 1920 η ομάδα ονομάστηκε από τον ίδιο τον

βασιλιά της χώρας, Αλφόνσο τον 13ο, Real (Βασιλικός ­ όχι Βασίλισσα όπως

ακούγεται, συνήθως). Το 1930 ο Ρικάρντο Ζαμόρα ­ ίσως ο μεγαλύτερος

προπολεμικός γκολκίπερ του κόσμου ­ υπέγραψε στους Μαδριλένους και δύο χρόνια

μετά ήρθε το πρώτο Πρωτάθλημα. Η Ρεάλ, όμως, χρειάστηκε να περιμένει τη

δεκαετία του 1950 για να γνωρίσει την πραγματική εθνική και παγκόσμια

καταξίωση.

Στην κορυφή

Πρόεδρος πια ήταν ο μυθικός Μπερναμπέου, ο οποίος έμεινε σε αυτή τη θέση πάνω

από 35 χρόνια (μέχρι τον θάνατό του στις 2 Ιουνίου 1978) και το 1955, έδωσε το

όνομά του στο γήπεδο της Ρεάλ ­ το οποίο μέχρι τότε ονομαζόταν «Τσαμαρτίν». Ο

Χοσέ Κάρλος Μεντάνα, υπεύθυνος του ρεπορτάζ της ομάδας στην εφημερίδα «Marca»,

λέει για τον μεγάλο αυτό άνδρα: «Ο Μπερναμπέου έφερε στη Ρεάλ αυτό που της

έλειπε για να φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης: επαγγελματισμό, υπεύθυνη

διαχείριση και γενναία οικονομική βοήθεια». Πράγματι, ο αριθμός των τροπαίων

που κατέκτησε ο μαδριλένικος σύλλογος κατά τη διάρκεια της θητείας του στην

προεδρία είναι εντυπωσιακός.

Οι «Μερένγκες» κατέκτησαν τα πέντε πρώτα Κύπελλα Πρωταθλητριών και η ­

ασπρόμαυρη ­ φωτογραφία του Ντι Στέφανο να χαμογελά με το κύπελλο στο χέρι,

κατεβαίνοντας από το αεροπλάνο, στο αεροδρόμιο της Μαδρίτης είχε γίνει μια από

τις πιο συνηθισμένες εικόνες εκείνων των καιρών. Στο γήπεδο και δίπλα στον Ντι

Στέφανο έλαμπαν κάποια από τα μεγαλύτερα αστέρια του ποδοσφαίρου: Ο Γάλλος

Ρεμόν Κοπά, ο «Ναπολέων» όπως τον φώναζαν οι οπαδοί της Ρεάλ, ο Χέντο, ο

Σαντσίς (πατέρας του σύγχρονου, βετεράνου άσου) και λίγο, από ένα σημείο και

πέρα, ο μεγάλος Φέρεντς Πούσκας. Ύστερα από ένα μικρό χρονικό διάστημα χωρίς

διακρίσεις στον ευρωπαϊκό χώρο, η Ρεάλ κατέκτησε το έκτο της Κύπελλο

Πρωταθλητριών Ευρώπης ­ το 1966, κερδίζοντας την Παρτιζάν Βελιγραδίου 2-1 στο,

τότε, «Χέιζελ» των Βρυξελλών.

Η παρακμή του ’70

Αυτός ο τίτλος, όμως, σήμανε και την αρχή μιας παρακμής του συλλόγου σε

διεθνές επίπεδο. Ήταν ίσως συμβολικό: Η κάτασπρη Ρεάλ δεν μπορούσε πια να

κερδίζει όταν η τηλεοπτική εικόνα έγινε έγχρωμη… Ο θάνατος του δικτάτορα

Φράνκο, ο οποίος ποτέ δεν είχε κρύψει την προτίμησή του σε αυτήν, το 1975

φάνηκε να παραδίδει τα σκήπτρα στην Μπαρτσελόνα ­ σύμβολο της ελεύθερης

Καταλωνίας, της δημοκρατίας.

Την ίδια στιγμή ξεκίνησε και η άνοδος της συμπολίτισσας και άσπονδης φίλης

Ατλέτικο Μαδρίτης, η οποία κατέκτησε αρκετούς τίτλους και έκανε τη Ρεάλ να

περάσει στο περιθώριο. Ο «Βασιλικός», πάντως, θα στεφθεί κάποιες φορές

πρωταθλητής Ισπανίας έχοντας στις τάξεις του τον Βιθέντε ντελ Μπόσκε που θα

έγραφε ιστορία κάποιες δεκαετίες αργότερα ως προπονητής. Η δεκαετία του 1980

ήταν σαφώς καλύτερη, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, από αυτή του 1970, καθώς η Ρεάλ θα

φτάσει στην κατάκτηση δύο Κυπέλλων ΟΥΕΦΑ (1985,1986).

Ειρωνεία…

Η ομάδα εκείνη ήταν μια από τις καλύτερες στην ιστορίας του συλλόγου, αλλά δεν

κατόρθωσε ποτέ να κατακτήσει την κορυφαία ευρωπαϊκή διάκριση. Παίκτες όπως ο

Ούγκο Σάντσες, ο Εμίλιο Μπουντραγκένιο, ο Σαντιγιάνα, ο Χουανίτο, ο Χόρχε

Βαλντάνο, ο Μίτσελ, ο Μαρτίν Βάσκεθ και πολλοί άλλοι ξεσήκωναν το «Σαντιάγο

Μπερναμπέου» με το εκπληκτικό παιχνίδι τους και είναι δύσκολο να ξεχάσουμε τις

απίστευτες ανατροπές που είχαν πετύχει εκεί. Ενδεικτικά αναφέρουμε δύο από

αυτές: Το 1985 στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ η Άντερλεχτ θριάμβευσε στις Βρυξέλλες με 3-0

των Ισπανών, για να γνωρίσει τη συντριβή στη Μαδρίτη με 6-1. Την επόμενη

χρονιά και στην ίδια διοργάνωση, η Μπορούσια Μένχεν Γκλάντμπαχ έψαχνε, ήδη,

τον αντίπαλό της στην επόμενη φάση μετά το 5-1 του πρώτου αγώνα. Το αποτέλεσμα

της ρεβάνς στο «Μπερναμπέου»; Ρεάλ Μαδρίτης – Γκλάντμπαχ 4-0… Η Ρεάλ δεν

κατάφερε να κερδίσει το, τότε, Κύπελλο Πρωταθλητριών εκείνη τη δεκαετία,

επειδή στην αρχή δεν συμμετείχε, αφού δεν κατάφερνε να στεφθεί πρωταθλήτρια

στη χώρα της (!), ενώ στη συνέχεια έδειχνε έλλειψη αποτελεσματικότητας

(μερικές φορές και τύχης) στις κρίσιμες στιγμές. Το 1988 έφτασε στον ημιτελικό

­ αφήνοντας έξω την Μπάγερν του Μονάχου ­ αλλά έπεσε πάνω σε έναν εκπληκτικό

Βαν Μπρόικελεν και αποκλείστηκε από την Αϊντχόβεν, που κατέκτησε τελικά τον

τίτλο, λόγω του εκτός έδρας γκολ (1-1, 0-0) αν και είχε σαφή υπεροχή και στα

δύο ματς.

Ο Σανθ και οι τίτλοι

Η δεκαετία του 1990 ξεκίνησε πολύ άσχημα για τους Μαδριλένους που έμειναν

τέσσερα χρόνια χωρίς τίτλο στην Ισπανία και απογοήτευσαν πλήρως στην Ευρώπη.

Το 1995, όμως, όλα άλλαξαν με την άφιξη του Λορένθο Σανθ. Ο Σανθ, αν και

απέλυε τους προπονητές τον έναν μετά τον άλλον, άρχισε σιγά σιγά να κτίζει τη

μεγάλη ομάδα του παρελθόντος. Στηριζόμενος σε νέα, ντόπια, ταλέντα όπως αυτά

του Ραούλ και του Μοριέντες, αλλά και πραγματοποιώντας μια σειρά από

εντυπωσιακές μεταγραφές (Ρομπέρτο Κάρλος, Ζέιντορφ, Σούκερ, Μιγιάτοβιτς

κ.τ.λ.) η Ρεάλ έφτασε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, πλέον και κέρδισε με 1-0

τη Γιουβέντους ­ φαβορί της διοργάνωσης για πολλούς ­ στο Άμστερνταμ. Τα

μεγάλα ονόματα (Ανελκά, ΜακΜάναμαν) συνέχισαν να έρχονται στο «Μπερναμπέου»

και φέτος οι «Μερένγκες» έγιναν η πρώτη ομάδα που κατακτά δύο φορές το

Τσάμπιονς Λιγκ.

Τηλεοπτικό κανάλι!

Εύκολα μπορεί κανείς να πει ότι η ζωή του Σανθ είναι το όνειρο κάθε οπαδού.

Μικρός βοηθούσε τον ­ κηπουρό ­ πατέρα του να ποτίζει το χορτάρι του

«Μπερναμπέου» και σιγά σιγά ανέβηκε όλα τα σκαλοπάτια εξουσίας του συλλόγου,

ώσπου έφτασε να είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού ­ «Το αφεντικό του

λευκού οίκου», όπως τον φώναζαν στη Μαδρίτη. Η επιτυχία του Σανθ, όμως,

στηρίχθηκε και στο ότι κατάλαβε γρήγορα ότι μια μεγάλη ομάδα δεν μπορεί να ζει

στο παρελθόν. Εφήρμοσε, λοιπόν, ένα σχέδιο το οποίο ο ίδιος ονόμασε «Leader

21» προχωρώντας σε γενική ανακαίνιση όλων των εγκαταστάσεων του συλλόγου,

ξεκινώντας από τα έπιπλα του γραφείου του συλλόγου και φτάνοντας στο

προπονητικό κέντρο της Ρεάλ. Δημιούργησε δε το επίσημο κανάλι του συλλόγου,

έτσι ώστε ο οπαδός του «Βασιλικού» να μπορεί να απολαμβάνει τους παλιούς και

τους πιο πρόσφατους θριάμβους της αγαπημένης του ομάδας ψηφιακά πια, καμία

σχέση με τις ασπρόμαυρες εικόνες της δεκαετίας του ’50.

Χρέη 90 δισ.

Παρ’ όλα αυτά ο Λορένθο Σανθ δεν κατόρθωσε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των

μετόχων και στις 17 Ιουλίου ο Φλορεντίνο Πέρεθ, ιδιοκτήτης μεγάλης

κατασκευαστικής εταιρείας, πήρε το 57% των ψήφων και χρίστηκε 15ος πρόεδρος

του συλλόγου. Η υπόσχεση που είχε δώσει (και τελικά τήρησε) ο Πέρεθ για

απόκτηση του Φίγκο σε περίπτωση εκλογής του έπαιξε, απ’ ότι φαίνεται,

σημαντικότατο ρόλο. Εις βάρος του Σανθ μέτρησε και το ότι, επί των ημερών, η

Ρεάλ «φορτώθηκε» με χρέη ύψους 90 δισεκατομμυρίων δραχμών…

Είκοσι επτά Πρωταθλήματα Ισπανίας, 17 Κύπελλα, 8 Κύπελλα Πρωταθλητριών Ευρώπη,

2 Κύπελλα ΟΥΕΦΑ, 1 Λιγκ Καπ Ισπανίας (διοργάνωση που δεν υπάρχει πια), 4

Σούπερ Καπ Ισπανίας, 2 Διηπειρωτικά… Μερικές φορές τα νούμερα λένε πολύ

περισσότερα από τα λόγια. Ίσως, όμως, η παρακάτω δήλωση του μεγάλου

Μπουντραγκένιο, του θρυλικού «Γύπα» να δίνει στον καθένα να καταλάβει τι

πραγματικά σημαίνει Ρεάλ Μαδρίτης: «Η Ρεάλ είναι ο μεγαλύτερος σύλλογος του

κόσμου. Κάθε ποδοσφαιριστής μπορεί να το αισθανθεί αυτό μόλις περάσει την

πόρτα των αποδυτηρίων της. Εκεί βασιλεύει κάτι από το παρελθόν που είναι πια

παρόν, από τις συνεχόμενες επιτυχίες και νίκες. Εκείνη τη στιγμή αισθάνεσαι να

σε παρασέρνει αυτή η τρομερή μηχανή που λέγεται Ρεάλ!».