|
|
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Αθήνα 2/5/72.
ΑΓΑΠΑ: Τις νοικοκυρεμένες δουλειές.
ΣΥΓΚΙΝΕΙΤΑΙ: Όταν παίρνει βαθμό στο παγκόσμιο πρωτάθλημα.
ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΤΑΙ: Με τους άσχετους που το παίζουν ειδήμονες.
ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΦΑΓΗΤΟ: Κοτόπουλο ψητό με πατάτες φούρνου.
ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΑΙΝΙΑ: Και οι 7 ήταν υπέροχοι.
ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΟΝΕΙΡΟ: Ελληνική ομάδα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα μότο κρος
(VGR Team).
Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΑ: Honda CR 250.
Η ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ΓΥΝΑΙΚΑ: Ντέμι Μουρ.
ΘΑ ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Τον γιο του όταν μεγαλώσει για να του διηγηθεί
τα κατορθώματα του παππού και του μπαμπά.
Για τον Σταύρο η ενασχόληση με τους αγώνες μοτοσυκλετών ήταν κάτι σαν
φυσικό επόμενο. Σε ηλικία μόλις 26 ετών έχει ήδη κατακτήσει 4 πανελλήνια
πρωταθλήματα στο μότο κρος, εξακολουθεί να είναι αήττητος στο φετινό
πρωτάθλημα και στον πρώτο αγώνα παγκοσμίου πρωταθλήματος που έγινε στη
Μεγαλόπολη κατάφερε να τερματίσει 15ος, και να είναι έτσι ο πρώτος Έλληνας που
κέρδισε βαθμό σε παγκόσμια διοργάνωση.
ΕΡ.: Τι σημαίνει να πάρεις βαθμό στο παγκόσμιο πρωτάθλημα μότο κρος;
ΑΠ.: Καταξίωση ως οδηγός.
ΕΡ.: Πόσο μακριά είναι οι Έλληνες αναβάτες μότο κρος από τους ξένους αθλητές
του παγκοσμίου;
ΑΠ.: Έχουν ψωμιά ακόμη…
ΕΡ.: Τι τους λείπει;
ΑΠ.: Αγωνιστική εμπειρία και καλός χορηγός.
ΕΡ.: Τι χρειάζεται για να φτάσεις σε ένα παγκόσμιο τίτλο;
ΑΠ.: Ταλέντο, θέληση, καλή ομάδα, μπόλικο χρήμα και φυσικά τύχη.
ΕΡ.: Πόσο μεγάλο όνειρο είναι να ακολουθήσεις τους αγώνες του παγκοσμίου πρωταθλήματος;
ΑΠ.: Όνειρο δεν είναι. Είναι μέσα στα σχέδιά μου. Αρκεί να βρεθούν χορηγοί που
θα βάλουν το χέρι βαθιά στην τσέπη και θα αγκαλιάσουν την προσπάθεια.
ΕΡ.: Πότε βλέπεις να ανεβαίνεις στο βάθρο των νικητών;
ΑΠ.: Αν ισχύσουν όλα τα παραπάνω, σε 3 χρόνια θα παίζω αγκωνιές με τον Everts!
ΕΡ.: Θεωρείς τον εαυτό σου επαγγελματία αναβάτη αγώνων;
ΑΠ.: Επαγγελματίας σε όλα τα άλλα εκτός από τον οικονομικό τομέα!
ΕΡ.: Οι αναβάτες του μότο κρος είναι αθλητές;
ΑΠ.: Τι ερώτηση είναι αυτή… Φυσικά και είναι αθλητές!
ΕΡ.: Σε φυσική κατάσταση με ποιους αθλητές θα μπορούσες να συγκριθείς;
ΑΠ.: Με τους αθλητές στίβου.
ΕΡ.: Το μότο κρος στην Ελλάδα είναι υπόθεση λίγων και εκλεκτών;
ΑΠ.: Σε γενικές γραμμές ναι, γιατί τα έξοδα είναι τεράστια και οι ιδιώτες…
κλατάρουν οικονομικά!
ΕΡ.: Πόσο δύσκολο είναι να καταφέρεις (σαν πρωτάρης) να τρέξεις σε αγώνα μότο κρος;
ΑΠ.: Πανεύκολο. Αγωνιστική άδεια, μοτοσυκλέτα, στολή και φύγαμε με στόχο να
πάρουμε την πρώτη γεύση.
ΕΡ.: Τι θα πρότεινες στους πιτσιρικάδες που σε θαυμάζουν;
ΑΠ.: Να δώσεις το τηλέφωνό μου σε κάθε ινδιάνο πιτσιρικά που κάνει σούζες στις
γειτονιές με κομμένη εξάτμιση, να του εξηγήσω γιατί δεν πρέπει να κάνει.
ΕΡ.: Πού βρίσκεται η αληθινή μαγκιά του αναβάτη μοτοσυκλέτας; Στο δρόμο ή στην πίστα;
ΑΠ.: Έξω από τον χορό πολλά τραγούδια λένε. Μόνο στην πίστα με αντίπαλο το χρονόμετρο…
ΕΡ.: Εσύ πού φοβάσαι περισσότερο;
ΑΠ.: Στο δρόμο, φυσικά.
ΕΡ.: Από μόνη της η μοτοσυκλέτα είναι επικίνδυνη σαν όχημα;
ΑΠ.: Όχι, γιατί το γκάζι και το φρένο είναι στα χέρια σου… Δικό σου και το
λάθος λοιπόν.
ΕΡ.: Ποιοι είναι οι κανόνες επιβίωσης του μοτοσυκλετιστή στην πίστα;
ΑΠ.: Κυνηγητό ως το τελευταίο λεπτό του αγώνα ώστε να μην αφήσεις περιθώρια
στον αντίπαλο. Μαζί όμως πηγαίνει η σύνεση, ο σεβασμός, η σεμνότητα και η
ικανότητα να στήνεις σωστά την μοτοσυκλέτα σου για τον αγώνα.
ΕΡ.: Φοβάσαι τις πτώσεις;
ΑΠ.: Φοβάμαι γιατί έχω τσακιστεί πολλές φορές, αλλά δεν το βάζω κάτω.
ΕΡ.: Είσαι από οικογένεια με παράδοση στους αγώνες μοτοσυκλετών. Τι σκέφτεσαι
για τον 5 μηνών γιο σου;
ΑΠ.: Αν θέλει να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση, θα τον βοηθήσω.
ΕΡ.: Πότε θα του επιτρέψεις να καβαλήσει μηχανάκι;
ΑΠ.: Εμένα μου το επέτρεψαν και… μου το επέβαλαν στα 4 χρόνια. Γιατί όχι και αυτός;
ΕΡ.: Εσένα τι σε συμβούλευε ο πατέρας σου;
ΑΠ.: Το θυμάμαι σαν τώρα… Ήταν όταν μου πήρε την πρώτη μοτοσυκλέτα μότο
κρος… «Αυτή η μοτοσυκλέτα μπορεί να σε κάνει πρωταθλητή, μπορεί όμως και να
σε καταστρέψει».
ΕΡ.: Ποιο ήταν το αποτέλεσμα της πρώτης βόλτας;
ΑΠ.: Πήγα μερικά μέτρα και μετά έπεσα… Να τα κλάματα, να και η μάνα μου να
φωνάζει στον πατέρα μου «τι κάνεις στο παιδί κ.λπ…».
