ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στις 15 Αυγούστου 1953, στην Αθήνα.

ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ: Το ψέμα, το «παραμύθι».

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΟΥ ΓΩΝΙΑ: Το κρεβάτι, μόνο εκεί μπορώ να ξεκουραστώ.

ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ: Το πιο κουραστικό. Άλμα Άτα, στο Καζακστάν.

ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Αρχαίους Έλληνες συγγραφείς.

ΑΚΟΥΕΙ: Απ’ όλα. Ανάλογα τη στιγμή.

ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΘΑ ΗΤΑΝ: Και… πάλι προπονητής!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΡΕΒΕΓΙΟΝ ΜΕ: Την ομάδα του Παπάγου, όπως πέρυσι.

Κανείς δεν πίστευε το βράδυ της 17ης Δεκεμβρίου ότι ο Παπάγου προκρίθηκε

στην επόμενη φάση του Κυπέλλου Κόρατς νικώντας στη Γερμανία μια ομάδα από την

οποία είχε χάσει στην έδρα του. Ο Κώστας Μίσσας, «στρατηγός» στην…

επιχείρηση, ελπίζει στον Άη Βασίλη για να ξεπεραστούν τα οικονομικά προβλήματα

της ομάδας, αλλά δεν κρύβει και την ανησυχία του για το γενικότερο οικοδόμημα

του ελληνικού μπάσκετ.

ΕΡ.: Η πρόκριση σάς ζέστανε από το κρύο στη Γερμανία;

ΑΠ.: Ναι, αλλά το αισθανθήκαμε πριν από τον αγώνα.

ΕΡ.: Κι είχατε και αρκετούς Έλληνες στο πλευρό σας.

ΑΠ.: Εκτός Ελλάδας πάντα είναι καλύτερα, αφού έρχονται οι ομογενείς.

ΕΡ.: Τι σημαίνει η πρόκριση για τον Παπάγου;

ΑΠ.: Απλά, μια πολύ μεγάλη επιτυχία.

ΕΡ.: Τι πριμ θα έδινες στους παίκτες;

ΑΠ.: Αν μπορούσα, τα χρήματα που τους οφείλουν.

ΕΡ.: Τι δώρο θα επιθυμούσες τα Χριστούγεννα;

ΑΠ.: Ως άνθρωπος του μπάσκετ, να το προστατεύσουν όλοι οι αρμόδιοι.

ΕΡ.: Αν η ΕΣΑΚ δεν είχε προγραμματίσει αγώνες την περίοδο των Εορτών, πού θα

ήθελες να πας;

ΑΠ.: Στο Μέτσοβο, με… χιόνι. Δέκα χρόνια το σκέπτομαι.

ΕΡ.: Η ομάδα των ονείρων σου;

ΑΠ.: Αυτή που δεν θα έχανε ποτέ!

ΕΡ.: Η «αχίλλειος πτέρνα» του Κώστα Μίσσα;

ΑΠ.: Δένομαι συναισθηματικά με πολλά πράγματα.

ΕΡ.: Κοντά σε ποιον Αμερικανό προπονητή θα ήθελες να μείνεις;

ΑΠ.: Στην αρχή της καριέρας μου, στον Ντιν Σμιθ. Τώρα, στον Φιλ Τζάκσον.

ΕΡ.: Πόσο σε ωφέλησε η θητεία σου στον Παπάγου;

ΑΠ.: Δίνεις και παίρνεις σε κάθε ομάδα.

ΕΡ.: Δεν είναι «ψυχοφθόρο» να παλεύεις για να αποφύγεις τον υποβιβασμό;

ΑΠ.: Όταν έχεις φιλοδοξίες, το άγχος υπάρχει σε κάθε επίπεδο.

ΕΡ.: Θα φέρει ο Άη Βασίλης χρήματα στην ομάδα;

ΑΠ.: Το μόνο που μας έμεινε είναι να πιστέψουμε στον Άη Βασίλη!

ΕΡ.: Τρεις κουβέντες για να ντοπάρεις έναν ξένο παίκτη;

ΑΠ.: Καριέρα, χρήματα, προσωπική επικοινωνία.

ΕΡ.: Και τον Έλληνα παίκτη;

ΑΠ.: Φιλότιμο, εκδίκηση, καριέρα.

ΕΡ.: Τα παιδιά σου ασχολούνται με το μπάσκετ;

ΑΠ.: Ο γιος μου, ο Βασίλης, παίζει στον Πανιώνιο.

ΕΡ.: Πόση ώρα «διαβάζεις» τον αντίπαλο στο βίντεο;

ΑΠ.: Εξαρτάται από τον αντίπαλο. Συνήθως δυόμισι ώρες.

ΕΡ.: Κολεγιακό μπάσκετ ή ΝΒΑ;

ΑΠ.: Κολεγιακό για δημιουργία, ΝΒΑ για σόου.

ΕΡ.: Κάτι δεν πάει καλά με το ελληνικό μπάσκετ πάντως…

ΑΠ.: Σίγουρα πολλά δεν πάνε καλά…

ΕΡ.: Από ποιον τομέα πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι;

ΑΠ.: Μόνον από τον αγωνιστικό.

ΕΡ.: Πώς «ωριμάζει» ένας προπονητής;

ΑΠ.: Βασικό στοιχείο είναι ο χαρακτήρας. Να ξέρεις τι είσαι και τι μπορείς να γίνεις.

ΕΡ.: Άμυνα ή επίθεση;

ΑΠ.: 50%-50%

ΕΡ.: Για ποιο λόγο θα σταματούσες να ασχολείσαι με το μπάσκετ;

ΑΠ.: Όταν πιστέψω ότι δεν υπάρχει ελπίδα για το ίδιο το άθλημα.

ΕΡ.: Το πιο σημαντικό στοιχείο ενός παίκτη;

ΑΠ.: Συνδυασμός ταλέντου, καρδιάς και μυαλού.

ΕΡ.: Σκέπτεσαι τον Πανιώνιο;

ΑΠ.: Δεν μπορώ να τον ξεχάσω. Εκεί μεγάλωσα.

ΕΡ.: Το χρήμα στη ζωή σου;

ΑΠ.: Μέσο που χρησιμεύει στο βιοτικό επίπεδο.

ΕΡ.: Υπάρχει κάτι για το οποίο έχεις μετανιώσει;

ΑΠ.: Πάρα πολλά…

ΕΡ.: Ποιον παίκτη θα ήθελες να κοουτσάρεις;

ΑΠ.: Τον Μάικλ Τζόρνταν!

ΕΡ.: Τα ταλέντα μπορούν να επιβιώσουν;

ΑΠ.: Μπορούν, αρκεί να δουλέψουν και να έχουν διάθεση.

ΕΡ.: Το ελληνικό μπάσκετ είναι… «βιτρίνα»;

ΑΠ.: Πολλή «βιτρίνα», καθόλου υποδομή.

ΕΡ.: Τι διαβάζεις πρώτα απ’ όλα σε μια εφημερίδα;

ΑΠ.: Κάθε μορφή ανάλυσης, σε οποιοδήποτε θέμα.