Ευθύμης Ρεντζιάς Θα αργήσω να γυρίσω…

Πώς είναι να είσαι τόσο νέος, τόσο διάσημος, να έχεις λύσει το οικονομικό

σου πρόβλημα, να είσαι περιζήτητος και να έχεις τόσα όνειρα μπροστά σου;

Σκεφτόμουν καθώς συναντούσα τον Ευθύμη Ρεντζιά στη Βαρκελώνη. «Καμιά φορά τα

πράγματα συμβαίνουν τόσο γρήγορα, που δεν προλαβαίνεις να τα

συνειδητοποιήσεις», παραδεχόταν λίγο αργότερα. Το νέο αίμα του ελληνικού

μπάσκετ καλείται φέτος να κρατήσει ψηλά το εθνικό γόητρο και στα γήπεδα της

αλλοδαπής. Ο 22χρονος πύργος της Εθνικής μας είναι ήδη το αγαπημένο παιδί των

φίλων της Μπάρτσα.

Το γήπεδο του Δαναού Τρικάλων είναι χιλιόμετρα μακριά και ο Ευθύμης είναι

πλέον ένας σοβαρός επαγγελματίας. Όχι πως δεν γελάσαμε στη διάρκεια της

κουβέντας. Αλλά, πώς να το κάνουμε; Όταν έχεις στόχο την απέναντι όχθη του

Ατλαντικού, τα πάντα αποκτούν μιαν άλλη βαρύτητα…

ΤΟ ΠΑΛΑΟΥ Σαν Τζόρντι γεμίζει ταχύτατα. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά, με τα

κασκόλ της Μπαρτσελόνα, έρχονται να υποστηρίξουν την ομάδα τους στον αγώνα

εναντίον της Κίντερ Μπολόνια για την Ευρωλίγκα. Οι φανατικοί της Μπάρτσα με τα

τύμπανα έχουν πάρει θέσεις από νωρίς στην άκρη του άνω διαζώματος και δίνουν

τον ρυθμό για τα συνθήματα.

Ακολουθώντας την παρουσίαση του ΝΒΑ, τα φώτα σβήνουν και οι παίκτες κάνουν

ένας ένας την εμφάνισή τους υπό το φως του προβολέα: Μούσταφ, Τζόρτζεβιτς,

Ντουένιας, Φερνάντεθ, Νικολά και με το νούμερο 14 ο Ευθύμης Ρεντζιάς.

Καθώς τα «όλε-όλε» δονούν τον αέρα και ο διαιτητής δίνει το σφύριγμα για το

τζάμπολ, η μητέρα του, δίπλα μου, κάνει τον σταυρό της. Η οικογένεια του

Ευθύμη έφθασε μόλις πριν από λίγες ημέρες στη Βαρκελώνη και αυτό είναι το

πρώτο παιχνίδι του που παρακολουθούν.

Η κυρία Δήμητρα γνωρίζει όλους τους παίκτες, ξέρει απ’ έξω τις ομάδες απ’ όπου

ήρθαν, εάν έπαιζαν καλά τον περασμένο χρόνο, τις αδυναμίες και τα προτερήματά

τους, σχολιάζει τα συστήματα των προπονητών και πάνω απ’ όλα ανησυχεί για την

σωματική ακεραιότητα του γιου της. Λίγο πιο εκεί, ο πατέρας του Βασίλης

κάθεται αμίλητος, με την ένταση ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του, παίζοντας στα

δάχτυλά του ένα τσιγάρο που δεν έχει ανάψει. Η αδελφή του Ευθύμη, η Αρετή,

δευτεροετής στην Οδοντιατρική Θεσσαλονίκης και ο κολλητός του ο Νίκος, που τον

έχει ξαναεπισκεφθεί, φαίνεται να χαίρονται περισσότερο το παιχνίδι. Όλοι,

πάντως, και κυρίως ο πρόξενός μας στην πρωτεύουσα της Καταλωνίας Νίκος

Κανέλλος, πανηγυρίζουμε έξαλλα τις επιτυχημένες προσπάθειες του Έλληνα παίκτη,

που αυτό το βράδυ είναι πολλές, όχι αρκετές όμως για να δώσουν στην ομάδα του

τη νίκη.

«Ρέτζι» είναι το όνομα του στην καινούργια του ομάδα, γιατί όπως λέει, «το

Ρεντζιάς τούς φαίνεται μεγάλο και το Ευθύμης δύσκολο, γι’ αυτό και όλοι πια με

φωνάζουν Ρέτζι». Έξω από το γήπεδο, λίγο μετά τον αγώνα, οι πιτσιρικάδες

περιμένουν ανυπόμονα τους παίκτες να βγουν και οι περισσότεροι μαζεύονται γύρω

από τον «Ρέτζι». «Ε, είμαι καινούργιος ακόμη, γι’αυτό», λέει γελώντας.

Η ψαροταβέρνα «Σαλαμάνκα» βρίσκεται στο όμορφο λιμάνι της Βαρκελώνης, που

χτίστηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Συχνά οι παίκτες της τοπικής ομάδας

έρχονται εδώ μετά τα παιχνίδια.

Ο Ντελαπένια, σταρ της ποδοσφαιρικής ομάδας, συγκεντρώνει την προσοχή των

περισσότερων θαμώνων, ενώ στο διπλανό τραπέζι εμφανίζονται μαζί ο Νικόλα της

Μπαρτσελόνα και ο Σκονοκίνι της Κίντερ, συμπαίκτες άλλοτε στον Παναθηναϊκό.

«Να, εδώ είναι η διαφορά με την Ελλάδα», λέει πάνω από τη ζεστή παέγια ο

Ευθύμης. «Το κλίμα είναι θερμό, αλλά πιο διακριτικό. Το σκέφτεται να έρθει

κάποιος να σου μιλήσει. Όχι όπως στην Ελλάδα που θα έρθει να σε βρίσει κάποιος

της αντίθετης ομάδας. Είναι πιο ήρεμα τα πράγματα. Ύστερα από ένα παιχνίδι,

μία ήττα, μπορείς να πας σε ένα εστιατόριο να φας, να πας σε κάποιο μπαράκι να

πιεις ένα ποτό. Δεν συναντάς το πρόβλημα που υπάρχει στη χώρα μας και κυρίως

στη Θεσσαλονίκη, που όταν χάσεις ένα ματς πρέπει να πενθείς για μία εβδομάδα.

Να μη σε δουν οι φίλαθλοι, οι δημοσιογράφοι, τρομερά πράγματα. Ο κόσμος εδώ

σου λέει “μπράβο, δεν πειράζει, θα κερδίσετε το επόμενο παιχνίδι”. Στην

Ελλάδα, θυμάμαι, είχαμε χάσει ένα παιχνίδι από τον Άρη κι έκανα μία εβδομάδα

να βγω έξω…».

Τα λόγια θα επιβεβαιωθούν και από τις πράξεις. Αργά το βράδυ, συμπαίκτες και

αντίπαλοι θα βρεθούν να πίνουν παρέα σε κλαμπ της μόδας: Ρεντζιάς, Νικόλα,

Σάβιτς, Ριγκοτό και Ντανίλοβιτς. Μόνο ο Παπανικολάου λες και έλειπε από την παρέα…

Ευθύμης Ρεντζιάς, ετών 22, κυπελλούχος Κόρατς το ’94 και Κυπελλούχος Ελλάδας

το ’95 με τον ΠΑΟΚ, τέταρτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανδρών το ’95, πρώτη

θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων του ιδίου χρόνου, όπου αναδείχθηκε και ο

MVP της διοργάνωσης. Από τα Μεγάλα Καλύβια των Τρικάλων στην πανέμορφη

Βαρκελώνη και από εκεί με το βλέμμα στραμμένο στην άλλη όχθη του Ατλαντικού. Η

φανέλα με το Νούμερο 14 του ΠΑΟΚ, της Εθνικής και τώρα πια της Μπαρτσελόνα

ξεκινάει μια καινούργια σελίδα.

«Τα πράγματα εδώ είναι πολύ καλύτερα απ’ ό,τι τα περίμενα. Δεν είχα συνηθίσει

να είμαι μόνος, τα περίμενα πιο δύσκολα στην αρχή. Όμως και οι άνθρωποι της

διοίκησης με υποδέχθηκαν ζεστά από την πρώτη στιγμή και με τους παίκτες έχω

πολύ καλή σχέση. Περνάω καλά εδώ και σκέφτομαι το ΝΒΑ για το μέλλον. Θα αργήσω

να γυρίσω στην Ελλάδα».

Από μια πόλη όπου ήταν πασίγνωστος σε μια άλλη, όπου δεν μιλά καν τη γλώσσα.

«Είχα συνηθίσει να είμαι με πολλούς φίλους στη Θεσσαλονίκη. Ξαφνικά βρέθηκα

εδώ μόνος, να μιλάω μαζί τους από το τηλέφωνο. Είναι μεγάλη αλλαγή, αλλά οι

δύσκολες προπονήσεις και τα πολλά παιχνίδια με βοηθούν να το ξεπεράσω».

Οι τηλεφωνικοί λογαριασμοί των πρώτων μηνών υπέρογκοι. «Ξέρεις τώρα. Μιλάω με

παλιούς συμπαίκτες, φίλους, φίλες, συμπαίκτες από την Εθνική. Μαθαίνω τα δικά

τους, τους λέω τα δικά μου. Πάντως, η αλήθεια να λέγεται. Οι φίλοι μού λείπουν…».

Ο Ευθύμης είναι ένας αδρά αμειβόμενος επαγγελματίας. Μπορεί όμως στα 22 χρόνια

του να έχει αφήσει πίσω την αίσθηση του ερασιτέχνη, του πιτσιρικά που

παθιάζεται με την κόκκινη μπάλα; «Φέτος τα πράγματα έχουν αλλάξει. Είμαι σε

μια μεγάλη ομάδα, με αντιμετωπίζουν επαγγελματικά και εγώ πρέπει να

αντιμετωπίσω τον εαυτό μου ακόμη περισσότερο ως επαγγελματία. Έμαθα να

αντιμετωπίζω τα πράγματα διαφορετικά. Έχω αλλάξει πολύ από πέρσι. Φέτος είμαι

πιο ψυχρός με αυτό που κάνω. Κι αυτό ίσως σημαίνει πιο επαγγελματίας…».

Η Μπάρτσα είναι σημείο αναφοράς για το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Το ίδιο ισχύει τώρα

πια και γι’ αυτόν. «Έχω απόλυτη συναίσθηση της ευθύνης που παίζω σ’ αυτή την

ομάδα. Είναι τιμή για μένα που παίζω εδώ, αλλά εκπροσωπώ και άλλους. Κι εγώ

και τα άλλα παιδιά, που πήγαν στην Ιταλία, πρέπει να δείξουμε ότι κάτι γίνεται

στην Ελλάδα, ότι έχουμε καλό πρωτάθλημα, ότι δουλεύουμε. Δουλειά μας είναι να

διαφημίσουμε προς τα έξω το ελληνικό μπάσκετ, για να ακολουθήσουν κι άλλοι».

ΤΟ ΣΠΙΤΙ του Ευθύμη είναι μια τριώροφη βίλα, σ’ ένα ύψωμα με θέα όλη τη

Βαρκελώνη. Υπερβολικά μεγάλο για τον ίδιο, ευελπιστεί όμως να έχει συνέχεια

παρέα, την οικογένεια και τους φίλους που θα πηγαινοέρχονται από την Ελλάδα.

Ξυπνάει στις 9.30 το πρωί, φτιάχνει πρωινό μόνος του ­ «ποιος, εγώ που έμπαινα

στην κουζίνα μόνο για να φάω» ­ στις 12 πάει για προπόνηση, μετά σε κάποιο

εστιατόριο για μεσημεριανό, το απόγευμα γυμναστήριο, ύστερα πάλι προπόνηση και

ίσως κάποια βόλτα το βράδυ με συναθλητές: τον Μουστάφ, τον Τζόρτζεβιτς.

Πάνω στο τζάκι του σαλονιού έχει κολλήσει φωτογραφίες φίλων, τα CD με την

ελληνική μουσική βρίσκονται σε παράταξη, όση ώρα μιλάμε μας συνοδεύουν μουσικά

ο Βασίλης Καρράς και ο Αντώνης Ρέμος ­ «όλες τις ώρες που βρίσκομαι σπίτι,

ακούω ελληνικά τραγούδια». Δίπλα, σωρός τα βίντεο ­ «πολλά έφερα μαζί μου,

άλλα μου στέλνουν οι φίλοι τώρα».

Σκέφτεται ότι πλησιάζει ο καιρός να έρθει στην Ελλάδα, για τα παιχνίδια της

Εθνικής. «Άντε να δω τα παιδιά, έχουμε τόσα να πούμε». Εθνικής, το ανάγνωσμα:

«Η Εθνική τα τελευταία χρόνια πάει αρκετά καλά, ο κόσμος έχει συνηθίσει σε

επιτυχίες.

Υπάρχουν και αλλαγές, αλλά από εκεί και πέρα πιστεύω ότι όταν έρχεται η στιγμή

της Εθνικής είναι όλοι παρόντες. Όλοι είναι κουρασμένοι, έχουν προβλήματα,

αλλά πάνε στο τέλος. Η ομάδα είναι το εθνόσημο. Δεν μπορούμε να το αφήσουμε

αυτό. Όσο κουρασμένοι και να είμαστε…».

Με κάποιους από τους συμπαίκτες του στην Εθνική έχει και κοινές εμπειρίες. «Το

ελληνικό μπάσκετ φαίνεται να έχει το σύνδρομο του Κρόνου ­ τρώει τα παιδιά

του.

Γιατί όταν έρχονται κάποιοι ξένοι, κοινοτικοί στην Ελλάδα, τους παρουσιάζουν

σαν θεούς, τους πληρώνουν του κόσμου τα λεφτά κι έχουν Έλληνες, παιδιά που

θέλουν να παίξουν για την ομάδα και τη φανέλα, και τους δίνουν ψίχουλα.

Άσε που τους βάζουν πίσω από τους κοινοτικούς που έρχονται και ποτέ δεν είναι

καλύτεροι από τους Έλληνες. Ναι, το ελληνικό μπάσκετ τρώει τα παιδιά του».

Σκέφτεται τη στιγμή που θα γυρίσει στην Ελλάδα; «Είναι ακόμη μακρινό, το να

επιστρέψω. Το θέμα είναι να παίξω καλά εδώ, να διακριθώ, να πάει καλά η ομάδα,

να πάρει κάποιον τίτλο και από εκεί και πέρα να δούμε…».

ΑΠΟ ΤΟΝ Δαναό Τρικάλων στην Μπαρτσελόνα μέσα σε 7 χρόνια. «Καμία φορά μου

φαίνεται ότι όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Έπαιξα 3 χρόνια στον Δαναό, 4 στον ΠΑΟΚ,

φέτος εδώ. Όλα γίνονται γρήγορα. Όταν ήμουν στον Δαναό, δεν μπορούσα ούτε να

φανταστώ ότι θα παίξω κάποτε στον ΠΑΟΚ. Πήγαινα από μία ομάδα της Γ’ Εθνικής

σε μία ομάδα της Α1 με μεγάλο όνομα, ευρωπαϊκά κύπελλα κ.λπ.».

Τα χρόνια της Θεσσαλονίκης είναι αξέχαστα. Για όλους τους καλούς, αλλά και

άσχημους λόγους. Υπάρχει παράπονο; «Ναι. Έχω παράπονο από τον τρόπο με τον

οποίο με αντιμετώπισε ο ΠΑΟΚ. Από κανέναν άλλο. Προσπάθησαν να με εκθέσουν.

Έπαιζαν με το φιλότιμο που είχα μέσα μου. Μπορούσα να είχα φύγει από τα μισά

της χρονιάς, τραυματίστηκα, είχα μια άσχημη χρονιά, έβγαιναν και με έβριζαν

στα ραδιόφωνα, με λέγανε πουλημένο, χίλια δυο πράγματα. Δεν ήθελαν να με

κρατήσουν στην ομάδα, αλλά δεν με άφηναν και να φύγω. Έπαιζα με τα λιγότερα

χρήματα από όλους. Όλοι περίμεναν από μένα, όλοι με έβριζαν. Έχανε η ομάδα κι

εγώ τα άκουγα. Από εκεί και πέρα, δεν ήθελαν να με κρατήσουν στην ομάδα,

προσπάθησαν να πουν στον κόσμο ότι αυτοί με θέλουν και εγώ θέλω να φύγω, τους

πουλάω και τέτοια. Αυτό είναι το μεγαλύτερό μου παράπονο».

Οι ισπανικές εφημερίδες τον φιλοξενούν συχνά. Όπως και οι ελληνικές. «Όταν

διάβαζα αυτά που γράφονταν για μένα, στην αρχή με πείραζαν και με ενοχλούσαν

πολύ. Στη συνέχεια, όμως, συμβουλεύτηκα και κάποιους μεγαλύτερους, με

περισσότερη εμπειρία στον χώρο, σταμάτησα να διαβάζω. Ό, τι και να έγραφαν δεν

με επηρέαζε. Τους φιλάθλους σκέφτομαι. Τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ, που είναι

μοναδικοί σε όλη την Ευρώπη. Θα τους έχω πάντα στην καρδιά μου αυτούς τους

ανθρώπους, γιατί ζήσαμε πολλά μαζί… Βέβαια, το σίριαλ με τον ΠΑΟΚ

συνεχίζεται. Πιστεύουν ότι μπορεί να γυρίσω πίσω. Δεν υπάρχει περίπτωση».

Ο Ευθύμης κοιτά ήδη μπροστά. Ακόμη και μακρύτερα της Καταλωνίας. «Έχω βάλει

την Αμερική στο πρόγραμμα. Πριν από λίγες ημέρες το Ντένβερ με αντάλλαξε με

τους Ατλάντα Χοκς. Αυτό είναι το καλύτερο που θα μπορούσε να μου συμβεί. Ο

προπονητής με θέλει. Θα έρθουν τα Χριστούγεννα να συζητήσουμε εδώ. Στην

Μπάρτσα έχω συμβόλαιο για δύο χρόνια συν ένα. Από εκεί και πέρα, μετά, αν όλα

πάνε καλά, θα πάω προς τα εκεί. Αυτός είναι ο αθλητικός μου στόχος. Να

καταφέρω να παίξω στο ΝΒΑ. Είναι δύσκολα, αλλά νομίζω ότι αν προσαρμοστώ μπορώ

να παίξω στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου».