Η βραβευμένη με Χρυσή Αθηνά στις Νύχτες Πρεμιέρας (αλλά και διακεκριμένη στο Βερολίνο) «Ιστορία του Hedi» κερδίζει τις εντυπώσεις σε μια εβδομάδα χωρίς… blockbuster. Πόσο Ευρώπη είμαστε πια;

Οι άντρες και οι φυλακές τους

  | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 14/09/2017 08:00 |
Οι άντρες και οι φυλακές τους
«Η ιστορία του Hedi»: όσα δεν φέρνει ο χρόνος, τα φέρνει μια στιγμή

«Η ιστορία του Hedi»: Ο Χεντί δεν μιλάει πολύ. Σε κάθε του βήμα όμως αισθάνεσαι πως κουβαλά ένα βάρος - το βάρος των άλλων. Ευτυχώς, η δουλειά του προσφέρει πολλές ευκαιρίες για απόδραση. Δυστυχώς, όπου κι αν ταξιδέψει, το βάρος παραμένει μαζί του. Δεν πηγαίνει ποτέ κάπου. Μόνο φεύγει από κάτι - για να επιστρέψει. Στη χώρα του, την Τυνησία, τα πράγματα φαίνονται να αλλάζουν και να εξελίσσονται, αλλά μόνο στην επιφάνεια. Γιατί, στην πραγματικότητα, εκτός της «πατριαρχίας», για την οποία γίνεται πολύς λόγος (είναι το νέο trend άλλωστε, καθώς τροφοδοτεί το Χόλιγουντ με πάμπολλες καλογυαλισμένες «καταγγελίες»), ούτε η μητριαρχία δείχνει να απουσιάζει από τα καθεστώτα εκείνα που ακολουθούν την «παράδοση» με ευλάβεια καταστροφική. Ο Χεντί κουβαλά το βάρος μιας απόφασης που δεν πάρθηκε από τον ίδιο: η μητέρα του είναι αυτή που έχει αναλάβει τα πάντα για τον επικείμενο γάμο του. Εχει διαλέξει τα φαγητά, τον τόπο τελετής αλλά και τη νύφη. Η οποία δεν μπορεί να καταλάβει τη θλίψη στα μάτια του.
Ξαφνικά, ο εργοδότης του Χεντί αποφασίζει να τον στείλει σε μια παραθαλάσσια πόλη προς αναζήτηση νέων πελατών. Και εκεί, ο ήρωάς μας αποφασίζει να βάλει στην άκρη τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις. Συναντά μια γυναίκα και μαζί ξεκινούν μια γεμάτη πάθος ερωτική σχέση. Ο σκηνοθέτης Μοχάμεντ Μπεν ξέρει πολύ καλά πώς να χειριστεί τη φαινομενικά αδιάφορη ιστορία του: οι διάλογοι, εξόχως σκηνοθετημένοι και γραμμένοι με μεγάλη προσοχή, αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία κοντοστέκονται σιωπές, αχανείς, αλλά διόλου αδιευκρίνιστες. Στο βλέμμα του Μαντζ Μαστούρα (Α' Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στο τελευταίο Φεστιβάλ Βερολίνου) βρίσκει κανείς όλη εκείνη την προσμονή για ένα ευτυχισμένο μέλλον, αλλά και τα κάγκελα της φυλακής που τον κρατά καθηλωμένο στον επικείμενο γάμο του. Το φιλμ προχωρά και εμείς συμμεριζόμαστε κάθε αγωνία του, έστω κι αν αυτή σπανίως εκφράζεται με λέξεις. Γι' αυτό και η ανάσα μας ελαφραίνει όταν ο Μοχάμεντ Μπεν οδηγεί το δράμα του σε ένα ελπιδοφόρο ξέφωτο. Το λέμε κι εμείς άλλωστε: όσα δεν φέρνει ο χρόνος, τα φέρνει μια στιγμή.
Βαθμοί: 8

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ