Η ΕΠΟΧΗ ΜΟΥ

Του Γκαζµέντ Καπλάνι   | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 01/06/2010 07:00 |

Ολες αυτές τις ηµέρες βλέπω κρεµασµένο στα περίπτερα το πρόσωπο του Μου. Του Ζοζέ Μουρίνιο δηλαδή, του πορτογάλου προπονητή της Ιντερ, που εγκατέλειψε την οµάδα του τη νύχτα της νίκης και πήγε στη Ρεάλ. Το βρίσκεις παντού, σε αθλητικές και πολιτικές εφηµερίδες. «Χώνει» το πρόσωπό του ανάµεσα στις ειδήσεις για την οικονοµική κρίση και την πετρελαιοκηλίδα στον Κόλπο του Μεξικού.

Είναι το πρόσωπο της στιγµής. Το πρόσωπο του θεάµατος και της νίκης. Το ποδόσφαιρο τρέχει πάντα πίσω από την τελευταία νίκη.

Στη µόδα πέρσι ήταν ο προπονητής της Μπαρτσελόνα, ο Γκουαρντιόλα. Νέος, ευγενικός, ικανός, µορφωµένος. Φέτος είναι ο Μου. Νικητής, αυταρχικός, καπριτσόζος, αυθάδης. Στο Μιλάνο τον µισούν. Τον αποκαλούν «προδότη». Στη Μαδρίτη τον λατρεύουν. Τον αποκαλούν «βασιλιά». Ο Μου, νοµίζω, δεν είναι ούτε προδότης ούτε βασιλιάς. Είναι απλά το πιο αντιπροσωπευτικό είδωλο της εποχής µας. Γι’ αυτό τα ΜΜΕ ασχολούνται µαζί του πολύ περισσότερο από όσο ασχολήθηκαν πέρσι µε τον Γκουαρντιόλα.

Για να είναι κάποιος προδότης σηµαίνει ότι κάπο τε είχε αγαπήσει αυτό που πρόδωσε. Σε µια εποχή που είναι ανίκανη να συλλάβει την έννοια του µέλλοντος, έγραψε κάποιος ιταλός δηµοσιογράφος, δεν έχει κανένα νόηµα να µιλάς για προ δοσία. Εάν στο ποδόσφαιρο, όπως και αλλού, υπήρχε ακόµα η ιδέα του µέλλοντος, η φυγή του Μου από την Ιντερ την ίδια νύχτα της νίκης του θα φάνταζε αδιανόητη. Σε έναν κόσµο στον οποίο υπάρχει η ιδέα του µέλλοντος, ο νικητής ήρω ας δεν θα εγκατέλειπε ποτέ το κάστρο τη στιγµή που το καταλαµβάνει. Θα έµενε να το χαρεί, να το ενισχύσει, να γράψει ιστορία, µε επιµονή και υποµονή. Σε έναν κόσµο στον οποίο υπάρχει η ιδέα και η έγνοια του µέλλοντος, υπάρχουν τα συναισθήµατα. Σε έναν κόσµο στον οποίο υπάρχει µόνο η έγνοια του παρόντος, του «εδώ και τώρα», επικρατούν οι συγκινήσεις.

Ο Μου είναι το είδωλο της εποχής γιατί είναι ο άνθρωπος των συγκινήσεων. Τη µια στιγµή ξεσπάει σε λυγµούς στους ώµους του παίκτη της Ιντερ, Μάρκο Ματεράτσι, την αµέσως επόµενη λύνει το συµβόλαιό του µε την Ιντερ. Ολος ο κόσµος του ποδοσφαίρου σήµερα είναι καθρέφτης της εποχής µας. Το πρώην αφεντικό του Μου, ο µέγας καπιταλιστής Μάσιµο Μοράτι, του έδωσε γην και ύδωρ αλλά του ζήτησε να τα κερδί σει όλα «εδώ και τώρα». Αλλιώς, άφησε ανοιχτό το ενδεχόµενο να τον απολύσει. Ο Μου έκανε αυτό που τον διέταξαν. Τώρα θα πάει να το ξανακάνει αλλού. Να ξαναζήσει τις ίδιες συγκινήσεις εκεί. Οι συγκινήσεις είναι βίαιες και βραχύβιες, σαν τις αστραπές. Εξατµίζονται εύκολα, σαν το οινόπνευµα. Είναι άµεσες και χωρίς αύριο, παιδιά της βιασύνης, του «εδώ και τώρα». Τα συναισθήµατα θέλουν τον χρόνο τους, αργοπορούν, είναι κάπως πληκτικά. Οι συγκινήσεις «σκέφτονται» µόνο το παρόν και το «εγώ». Τα συναισθήµατα «πάσχουν» από την έγνοια του µέλλοντος, σκέφτονται το «εγώ» µαζί µε τους άλλους. Οι συγκινήσεις σε κάνουν Μου, τα συναισθήµατα Sir Ferguson.

Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει. Για τον τελευταίο οι δηµοσιογράφοι µιλάνε - όταν µιλάνε - µε µεγάλο σεβασµό, αλλά σαν να πρόκειται για είδος υπό εξαφάνιση. Σαν να ανήκει σε έναν κόσµο που σβήνει µε συγκινητική βιασύνη…

LΙΝΚ: http://gazikapllani.blogspot.com

5
οκ
02/06/2010 10:56
η τελευταία σας παράγραφος τα λέει όλα. είναι είδος υπό εξαφάνιση ο ο φεργκιουσον. ο μουρίνιο είναι της στιγμής...μια νίκη του τώρα, μετά κάτι άλλο μετά...δεν υπάρχει διάρκεια. γιατί δεν έμεινε στην ίντερ να της δώσει και άλλες νίκες, αφού είναι τόσο καλός???συμβολίζει κάτι το αυτιστικό για μένα.
kosgr
01/06/2010 19:16
Φίλε Καπλάνι, Το ποδόσφαιρο είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας μας. Όταν πάρεις το Champions League, όταν "κατακτήσεις" μιά γυναίκα γιά ένα βράδυ, όταν πάρεις μιά διάκριση στη δουλειά σου, ένα βραβείο, ένα bonus, τί σου λέει η κουλτούρα μας να κάνεις; Να γυρίσεις σπιτάκι σου, να πάς στο ταβερνάκι της γειτονιάς να το γιορτάσεις με οικογένεια και παλιόφιλους, να πεις ας πάρει και κάτι κάποιος άλλος τώρα; Όχι βέβαια. Πρέπει να προχωρήσεις στη επόμενη κατάκτηση αφού "ξοδέψεις" πρώτα το bonus με φανταχτερό τρόπο γιά να το μάθει όλος ο κόσμος. Έχουμε γίνει μία "winner takes all" κοινωνία. Όλα για τους νικητές! Τίποτα η το πολύ ψίχουλα γιά τους υπόλοιπους. Ζήτω οι απανταχού Μουρίνιο λοιπόν!
ΓΙΑΝΝΗΣ Κ.
01/06/2010 15:08
Ο Μουρίνιο έκλαψε στον ώμο του Ματεράτσι μπροστά στις κάμερες.
Μαρία
01/06/2010 11:55
Η εποχή μας είναι εποχή συγκινήσεων όχι συναισθημάτων όλα πρέπει να γίνουν γρήγορα χωρίς αύριο βιαστικά χωρίς διάρκεια ανεύθυνα τα συναισθήματα δεσμεύουν στηρίζονται στην ευθύνη
SPYROS
01/06/2010 11:01
Κε Καπλανι, ειμαι σιγουρος οτι ξερετε την ρηση ''το χρημα πολλοι εμισησαν, την δοξα ουδεις''! Ε, λοιπον στην περιπτωση του Μουρινιο εχετε τον ανθρωπο που λατρευει και τα δυο! Εκπληξη ομως ειναι οτι δεν προκειται για σπανιο φαινομενο αλλα μια φανταχτερη αποδειξη της συντριπτικης πλειοψηφιας.