Ενας υπέροχος άνθρωπος

Η τελευταία στήλη της σεζόν πάντα έχει τόνο προσωπικό. Για όσα συνέβησαν, όσα δεν συνέβησαν, όσα δεν έπρεπε να συμβούν. Γέλια, κλάματα, ένα ιδιότυπο μείγμα που, λίγο πριν τον τερματισμό, το αναπολείς και χαμογελάς. Γιατί τα κατάφερες και φέτος. Κι ας γίνεται όλο και πιο δύσκολο κάθε χρονιά.

Όλα πηγαίνουν αλλιώς, ανατροπές σε ανακατευθύνουν διαρκώς και διαπιστώνεις πως κάθε υπέρβαση που πετυχαίνεις, κόντρα στην κατασκευαστική σου δυσανεξία στην αλλαγή, αποτελεί μια νίκη. Αυτή η χρονιά όμως είχε και αλλαγές δυσβάσταχτες. Τη μόνη μη αναστρέψιμη. Τον θάνατο. Ενός ανθρώπου φωτεινού που απέφευγε συστηματικά τα φώτα. Σε βαθμό, που οι περισσότεροι άκουσαν για εκείνον όταν έφυγε από τη ζωή, εκείνο το αταίριαστα ηλιόλουστο πρωινό του Σαββάτου 2 Μαΐου. Λίγοι γνώριζαν ότι ήταν το πρόσωπο πίσω από την επιτυχία των Zeus n Dione, της μεγαλύτερης ελληνικής αυτοκρατορίας χειροποίητης μόδας, η ήρεμη δύναμη.

Ο Γιάννης Κολοτούρας ήταν ένα παράξενο μείγμα. Όπως όλες οι ενδιαφέρουσες προσωπικότητες. Υπερβολικά αξιοπρεπής, γνήσια ευγενής, τρυφερός φίλος, Κύριος, βαθιά ενημερωμένος για τα πάντα, πολιτικοποιημένος, αξιόλογος, με ανεπιτήδευτη περηφάνεια και την πιο αληθινή αγκαλιά. Εσωστρεφής. Κυρίως εσωστρεφής. Μια χαζή παρεξήγηση και αυτός ο παιδικός του εγωισμός, μας στέρησαν στιγμές όταν έμαθε για την αρρώστια. 7 Ιανουαρίου. Ένας επίμονος βήχας και κάποιες τυπικές εξετάσεις θα άλλαζαν τα πάντα. Ανήμερα της γιορτής του. Τι ειρωνεία. Τον μάλωσα για το λίγο που με κράτησε απ έξω. Θυμάμαι κάθε λεπτό από εκείνη την Παρασκευή όταν με δυσκολία έβγαινε πια η φωνή, αλλά μου τα είπε. Όλα. Ήταν πολύ αισιόδοξος. Θα ακολουθούσε νέα αρχή. Τον πρόλαβε το τέλος.

Κόντρα σε όσα σχεδιάσαμε εκείνο το πρωινό Κυριακής, στο τόσο σκληρά λευκό δωμάτιο, στον 10ο όροφο του Ευαγγελισμού. Στο καράβι της επιστροφής από Σύρο, μετά τον τελευταίο αποχαιρετισμό, διάβασα ξανά όλα τα sms από την αρχή. Πως γίνεται να μην το είχα παρατηρήσει; Ανά 2-3 μηνύματα, πάντα η ίδια κατακλείδα, η ίδια διακριτική υπενθύμιση: «μπορώ να βοηθήσω;», «ό,τι χρειαστείς, πάρε», «χρειάζεσαι βοήθεια;». Σε μία εποχή αυτοαναφορικότητας και εγωκεντρισμού ο Γιάννης επέμενε εμμονικά να τρέχει για τους άλλους. Το περιέγραψε και η Μαρέβα Γκραμπόφσκι στον σπαρακτικό της επικήδειο για τον «αδερφό της», «τον Γιάννη της ευγένειας, της καλοσύνης, της πειθαρχίας, της ευθύνης». Αλλά και της δύναμης «παρά τις δυσμενείς προβλέψεις και τα χαμηλωμένα βλέμματα των γιατρών γύρω σου».

Μοιάζει τόσο αφύσικο που αυτή τη φορά δεν μπορώ να σε πάρω να με παρηγορήσεις. Τόσο παράξενο που δεν μπορώ να σου στείλω στο What’sApp να πάμε βόλτα. Τόσο παράλογο που δεν θα γελάσουμε ξανά μαζί. Αυτό, ξέρεις, θα μου λείψει περισσότερο. Που πια δεν μπορούμε να γελάμε μαζί. Που συμβαίνει κάτι και δεν μπορώ να σε πάρω να στο πω. Που δεν είσαι εκεί να μου δώσεις την προσεκτικά ζυγισμένη σου συμβουλή, έτσι χαμηλόφωνα πάντα, κόντρα στα δικά μου μονίμως υψηλά ντεσιμπέλ. Σίγουρα εσύ είχες καταλάβει τι κρύβουν κι ας μην το συζητήσαμε ποτέ. Τόσο άδικος ο θάνατος. Νομίζεις ότι έχεις πάντα χρόνο. Κι όταν συνειδητοποιείς ότι δεν πρόλαβες να πεις, αλλά και να ακούσεις όσα έπρεπε, είναι πλέον αργά.

«Το πρώτο που ξεχνάς είναι η φωνή» μου λένε στο καράβι. Αδύνατον να είναι αλήθεια. Δεν μπορεί να αφήσω να συμβεί. Παίζω ξανά και ξανά τη φωνή σου στο μυαλό μου. Κλείνω τα μάτια και επαναλαμβάνω εμμονικά τις κουβέντες μας. Ατελείωτες συζητήσεις για σοβαρά, ασόβαρα, για όνειρα, για τις εξορμήσεις σου για σερφ, εκδρομές, δουλειά, πολιτικά, συνεννοήσεις με τα μάτια. Η ζεστασιά της απόλυτης σύμπτωσης.

Απόγευμα Τετάρτης, έχουν πια περάσει δυο μήνες και πετυχαίνω τυχαία μπροστά μου τη Δανάη σου, την μεγαλύτερη αγάπη της ζωής σου. «Πήρα 18 στις εξετάσεις», μου λέει, «δεν τα πήγα όσο καλά ήθελα» και ένιωσα ότι σε άκουσα ξανά: «της λέω να μην διαβάζει τόσο πολύ, είναι άριστη». «Άστο μωρέ το παιδί, είναι πανέξυπνο και φιλόδοξο». «Ναι είναι τέλεια η Δανάη μου» έλεγες και σχηματιζόταν ένα πλατύ χαμόγελο, που υπήρχε μόνο για εκείνη.

13 Ιουλίου, ημέρα των γενεθλίων σου. Το κινητό υπενθυμίζει να σου πω «χρόνια πολλά». Ξανά κόκκινα μάτια. Ανταλλάζω μηνύματα με την Μιμίκα, αναλογίζομαι την τιτάνια μάχη που έδωσε για  εσένα. Ως την τελευταία στιγμή. «Το κενό είναι τεράστιο και η έλλειψη αδιανόητη, εμείς δεν ήμασταν συνηθισμένα αδέρφια» μου γράφει.

Πώς θα γινόταν; Ποτέ δεν χώρεσες σε τίποτα συνηθισμένο. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν στριμώχτηκες για να χωρέσεις οπουδήποτε. Πάντα the hard way. Θυμάμαι τη σφιχτή αγκαλιά της μαμάς σου, το σπαρακτικό της βλέμμα, τη συντριβή μαζί με λόγια λατρείας για εσένα. Μου έρχεται στο μυαλό η μέρα που γνώρισα την κυρία Σταματούλα πρώτη φορά. Πόσο βαραίνει τους ώμους ο πόνος. Πώς αλλάζει στάση στο σώμα. Πώς σκοτεινιάζει έτσι βίαια το βλέμμα… Παίρνω τηλέφωνο την Ελένη, κλαίμε μαζί, προσπαθώ να την μαλώσω.

«Γιατί δεν μου τα είπες αναλυτικά όλα εσύ;» -«γιατί δεν ήθελε να ξέρεις. Ήθελε να στα πει όλα εκείνος». Ως το τέλος, προστατευτικός πάντα με τους άλλους. Να μην τρομάξουν, να μην ανησυχήσουν περισσότερο από όσο είχε ο ίδιος επιτρέψει. Αναπολούμε ευτυχισμένες στιγμές στην Τάκη, όταν ερχόμουν και δοκίμαζα ατελείωτες ώρες ρούχα στο υπόγειο. Τον βλέπουμε ξανά να στέκεται στο προτελευταίο σκαλί, με εκείνο το χαρακτηριστικό μισό χαμόγελο, να ακούει στωικά τις παρατηρήσεις μου και να γελάμε πριν φύγουμε για βόλτα. Τώρα πια δεν έχει γέλια. Τελείωσαν οι βόλτες.

«Στείλε μου το άρθρο σου να το διαβάσω». Πόσο πονάει που δεν μπορώ να σου στείλω αυτό. Ξέρω τι θα σχολίαζες, βλέπω ξανά το μισό χαμόγελο μπροστά μου. «Ξέρεις εμείς οι αντικοινωνικοί δεν βάζουμε εύκολα ανθρώπους στη ζωή μας, αλλά όταν το κάνουμε είναι για πάντα» λέγαμε μεταξύ μας.