Σκέψεις για το μέλλον

Οι δράστες του εγκλήματος συνελήφθησαν. Όμως, την προηγουμένη της σύλληψής τους, τη μέρα που κηδεύανε τη Βάγια Νέστορα, περιδιαβάζοντας τις φωτογραφίες από την τελετή, έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται τους δολοφόνους.

Όχι τι είδους όντα είναι εκείνοι που προκάλεσαν τόσο πόνο χωρίς λόγο. Ούτε βεβαίως ποια μπορεί να ήταν τα κίνητρά τους ή πώς θα προσπαθούν μέσα στο μυαλό τους να δικαιολογήσουν τη δολοφονία. Αυτά είναι ήδη γνωστά και αδιάφορα.

Σκεφτόμουν τι να κάνουν με τη ζωή τους, την ώρα που μια οικογένεια θρηνεί και μαζί της συμπάσχει το μεγαλύτερο μέρος της κοινής γνώμης – η παρουσία των κομμάτων της αντιπολίτευσης στην κηδεία επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό. Πώς να σκέφτονταν οι δολοφόνοι το μέλλον τους, προτού πέσουν στα χέρια της Αστυνομίας;

Προφανώς θα φαντάζονταν τι τους περιμένει αν συλλαμβάνονταν και θα τους είχε καταλάβει ο τρόμος. Το πιθανότερο λοιπόν είναι ότι τα σχέδια που έκαναν δεν θα περιλάμβαναν διακοπές. Φέτος γι’ αυτούς δεν έχει Ικαρία, δεν έχει Γαύδο, ούτε καν Αγκίστρι, όπου πηγαίνουν για προσκυνηματικό τουρισμό, στο τελευταίο κρησφύγετο του Κουφοντίνα προτού παραδοθεί.

Τα σχέδιά τους θα περιστρέφονταν γύρω από τις δυνατότητες διαφυγής τους στο εξωτερικό. Αν και ούτε αυτό θα τους έσωζε, σε περίπτωση έκδοσης διεθνούς εντάλματος για τη σύλληψή τους. Δεν θα τους έσωζε, π.χ., αν είχαν κάποιον «σύντροφο» να τους αφήσει να τρυπώσουν σε καμιά κατάληψη ή σε κανένα κοινόβιο στη Βαρκελώνη.

Αργά ή γρήγορα κάποιος θα τους κάρφωνε και θα τους γύριζαν πακέτο στην Αθήνα, για να αντιμετωπίσουν τη Δικαιοσύνη και ξέρουν ότι θα είναι αυστηρή μαζί τους. Ξέρουν πού θα περάσουν τα επόμενα είκοσι πέντε χρόνια της ζωής τους!

Το μόνο ασφαλές καταφύγιο γι’ αυτούς θα ήταν στη Ρωσία. Εκεί, κανείς δεν θα μπορούσε να τους ενοχλήσει. Επιπλέον, η χώρα προσφέρει απασχόληση που αμείβεται με μηνιαίο μισθό 2.500 δολαρίων και σου κάνουν και ασφαλιστήριο ζωής ύψους 140.000 δολαρίων, αν σου συμβεί κάτι. Θα μπορούσαν να καταταγούν δηλαδή στον ηρωικό ρωσικό στρατό!

Είναι το καλύτερο που θα μπορούσαν να έχουν κάνει, αν κατάφερναν να διαφύγουν από τη χώρα. Θα τους καλωσόριζαν οπωσδήποτε, ακόμη και αν είναι αόμματοι ή χωλοί. Ούτως ή άλλως, η δουλειά εκεί είναι εύκολη: προχωρείς στο δάσος, που θυμίζει τοπίο του Σομ από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και ελπίζεις να μη σε δει το ντρόουν.

Δεν είναι δύσκολο. Υπάρχει μάλιστα μια ελπίδα να επιζήσεις κιόλας…

ΜΗΠΩΣ;

Υστερα από μία δεκαετία πείρας στη μελέτη του προέδρου Τραμπ, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι είναι αδύνατο να βασίζεται κάποιος σε αυτά που βγαίνουν από το στόμα του. Έχει αποδείξει ότι η γλώσσα του εύκολα φτάνει στα άκρα και τα ξεπερνάει και ότι η γνώμη του αλλάζει κατεύθυνση σαν φτερό στον άνεμο.

Η άρνησή του να διαβάσει οτιδήποτε είναι απόλυτη και σκανδαλώδης, μαθαίνει τον κόσμο μέσα από την τηλεόραση και την ατελείωτη κουβενταρία με τους φίλους του στο τηλέφωνο.

Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η δόξα και να μπορεί σε κάθε τι που κάνει να προσθέτει τη φράση που είναι το σήμα κατατεθέν του ύφους του: «Κανείς δεν έχει ξαναδεί κάτι τέτοιο». Είναι μια φράση, που ισχύει απολύτως όσον αφορά τις αποτυχίες του: από τις δολοφονίες στη Μιννεάπολη μέχρι την απώλεια του Φάκιν (τέως Χορμούζ) για την ελεύθερη ναυσιπλοΐα. Πράγματι, κανείς δεν είχε ξαναδεί κάτι τέτοιο.

Παρ’ όλ’ αυτά, όσο και αν παρακμάζει γερνώντας και η αντιληπτική ικανότητα του εκφυλίζεται, κάποιες διαστάσεις της πραγματικότητας τις νιώθει, ιδίως αν επηρεάζουν τις μπίζνες. Ως γνωστόν, η οικογένειά του αύξησε τα έσοδά της κατά δύο δισεκατομμύρια, στον πρώτο χρόνο της προεδρικής θητείας· επομένως, αυτού του είδους τα πράγματα τα καταλαβαίνει πολύ καλά.

Κατάλαβε, λ.χ., όσο και αν δεν το παραδέχεται, ότι η επιπολαιότητά του έδωσε στους Ιρανούς ένα υπερόπλο εναντίον της διεθνούς οικονομίας. Μου περνά από τον νου λοιπόν η σκέψη, μήπως η συναίσθηση της αποτυχίας του στον Περσικό συνέβαλε ως έναν βαθμό στην επιτυχία της πρόσφατης Συνόδου του ΝΑΤΟ στην Αγκυρα. Το λέω, γιατί και ο Τραμπ ήταν σε καλή διάθεση (μόνο έναν έβρισε αυτή τη φορά, τον Σάντσεθ, επέδειξε δηλαδή σπάνια αυτοσυγκράτηση) και η Σύνοδος ήταν επιτυχής.

Το κλίμα αβεβαιότητας των τελευταίων μηνών για το μέλλον της Συμμαχίας διαλύθηκε. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, μήπως ο πρόεδρος Τραμπ άρχισε κάπως να υποψιάζεται ποια είναι η χρησιμότητα των συμμάχων, ακόμη και για τις ΗΠΑ.