Λέγεται για κάποιους ανθρώπους ότι στη ζωή τους με τις πράξεις τους, τη δράση και τη στάση τους άνοιξαν δρόμους ώστε να μπορέσουν να ακολουθήσουν οι επόμενοι. Και είναι αλήθεια. Δεν είμαστε αυθύπαρκτοι.
Οι αφετηρίες μας είναι πάντα μερικά βήματα, μερικά σκαλιά πιο μπροστά, πιο πάνω από τις αφετηρίες των ανθρώπων που προηγήθηκαν. Κάποιοι μας άνοιξαν μονοπάτια, κάποιοι δρόμους, κάποιοι άλλοι τα μάτια και κάποιοι την καρδιά και το μυαλό.
Η Πάολα Ρεβενιώτη που πέθανε το βράδυ της 8ης Ιουλίου στο Σισμανόγλειο ύστερα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο σε ηλικία 68 ετών, ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των ανθρώπων που άνοιξαν δρόμους για αυτούς που πορεύτηκαν στο κατόπι της.
Εκδότρια, φωτογράφος, ποιήτρια, κινηματογραφίστρια. Η Πάολα Ρεβενιώτη δούλεψε και ως σεξεργάτρια, κάνοντας πεζοδρόμιο, όπως σχεδόν όλες οι τρανς της εποχής της. Οπως είχε πει και η ίδια: «Ήταν ο μόνος τρόπος για να υπάρξεις εκείνη την εποχή αν ήσουν τρανς» (LiFO, Μικροπράγματα). Έγινε εκδότρια δημιουργώντας το ανατρεπτικό περιοδικό ΛΟΑΤΚΙ απελευθέρωσης «Κράξιμο» («Εκδότης: η εκδιδόμενη τραβεστί Πάολα» έγραφε κάτω απ’ τη μαρκίζα), καθώς δεν ήθελε, όπως έχει πει, να υπηρετήσει τον ρόλο που είχε έτοιμο η κοινωνία για μια τρανς γυναίκα εκείνη την εποχή.
Πάντα στην πρωτοπορία: ιδρυτικό στέλεχος του ΑΚΟΕ, του Απελευθερωτικού Κινήματος Ομοφυλόφιλων Ελλάδος, πρωτεργάτρια των πρώτων Pride που έγιναν στην Ελλάδα (στο Στρέφη τη δεκαετία του ’90), πρώτη τρανς υποψήφια σε εθνικές εκλογές με τους Οικολόγους Εναλλακτικούς, μαχήτρια για την αποστιγματοποίηση του AIDS, μέχρι και τη φίλη της Μαλβίνα Κάραλη είχε επιπλήξει με παρέμβασή της στην «Ελευθεροτυπία» για το γνωστό σλόγκαν της με την παράγκα. Σήμερα την παρέμβαση αυτή θα τη χαρακτηρίζαμε πολιτικά ορθή και κάποιοι θα την επέκριναν ότι δεν ανέχεται το χιούμορ…
Η Πάολα Ρεβενιώτη καταλάβαινε πάντοτε ότι η ταυτότητά της, ότι είναι τρανς γυναίκα, είναι και πολιτική ταυτότητα. Οι συνεντεύξεις της, τα ντοκιμαντέρ της το αποδεικνύουν. Τέχνη και καλιαρντά, αφιλτράριστη επιθυμία, αναπολογητικότητα και βίωμα.
Η ίδια της η παρουσία διαπνεόταν από τη διεκδίκηση της ορατότητας και της απελευθέρωσης.
Και επειδή η Πάολα και τόσοι άλλοι είτε στρατευμένοι στο ΑΚΟΕ, είτε όχι, έζησαν ανοικτά και διεκδίκησαν την ανοικτότητα και την ελευθερία τους, άνοιξαν δρόμους για τους επόμενους. Μαζί με τους δρόμους άνοιξαν και μάτια και αφτιά και ενίοτε καρδιές κι έτσι αυτοί που ακολούθησαν είχαν έναν δρόμο μπροστά τους πιο ανοιχτό και λίγα σκαλιά λιγότερα. Είχαν μια καλύτερη αφετηρία.
Αντίο, Πάολα.
