Η δήλωση είχε προκαλέσει σοκ για τη δριμύτητά της και έκπληξη για το πρόσωπο που την είχε κάνει. Στην πραγματικότητα, ο Ανδρέας Δρυμιώτης είπε δυνατά (Blue Sky, 20/6) κάτι που κυκλοφορεί εδώ και καιρό στα δημοσιογραφικά γραφεία: ότι υπό ορισμένες προϋποθέσεις, ομολογουμένως όχι πολύ πιθανές, θα μπορούσε να συγκροτηθεί μετά τις εκλογές μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία ικανή να στείλει τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο Ειδικό Δικαστήριο για την υπόθεση των υποκλοπών. Αυτό που εννοούσε βέβαια ο πολιτικός αναλυτής είναι ότι πρέπει να συνειδητοποιήσουν οι μετριοπαθείς ψηφοφόροι τους κινδύνους που έχει για τη σταθερότητα της χώρας η τυχόν απομάκρυνσή τους από τη Νέα Δημοκρατία. Γι’ αυτό, άλλωστε, επανέλαβε την περασμένη Παρασκευή (liberal) το σενάριο περί φυλάκισής του ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, λέγοντας ότι δεν μπορεί να συνεργαστεί με ανθρώπους που απεργάζονται και διακινούν τέτοια σχέδια.
Μετά τις ποικίλες εκδοχές του διλήμματος «Μητσοτάκης ή χάος» (Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης, Μητσοτάκης ή Τσίπρας, Μητσοτάκης ή Καρυστιανού), αρχίζει λοιπόν να διαμορφώνεται ένα νέο πιεστικό, αν όχι εκβιαστικό, ερώτημα προς τους ψηφοφόρους: θα αφήσετε να κλείσουν τον Μητσοτάκη στη φυλακή;
Στην πραγματικότητα, αυτό δεν είναι δουλειά ούτε των πολιτών ούτε των κομμάτων. Αν ο Πρωθυπουργός ή οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός οποιουδήποτε κόμματος έχει παρανομήσει σε σχέση με τις υποκλοπές ή με οποιαδήποτε άλλη υπόθεση, θα πρέπει να λογοδοτήσει. Και αυτό δεν θα το αποφασίσει κάποια ευκαιριακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά η ανεξάρτητη, ανεπηρέαστη και αδέκαστη Δικαιοσύνη. Ετσι συνέβη προ καιρού στη Γαλλία με τον Νικολά Σαρκοζί, που καταδικάστηκε για παράνομη χρηματοδότηση της προεκλογικής του εκστρατείας, έτσι συνέβη και χθες με τη Μαρίν Λε Πεν, που καταδικάστηκε για κατάχρηση ευρωπαϊκών πόρων.
Ετσι μπορεί να συμβεί και στη Βρετανία με τον Νάιτζελ Φάρατζ, που κατηγορείται ότι δεν δήλωσε μια δωρεά 5 εκατομμυρίων λιρών από έναν δισεκατομμυριούχο των crypto. Η χθεσινή παραίτησή του από τη βουλευτική του έδρα, με το επιχείρημα ότι αν επανεκλεγεί θα έχει αθωωθεί de facto από τον κυρίαρχο λαό και κατά συνέπεια μια καταδίκη του από το δικαστήριο θα είναι έωλη, δεν είναι παρά ένα πυροτέχνημα. Και θυμίζει το επιχείρημα της ΝΔ ότι η διπλή εκλογική της νίκη το 2023 «έκλεισε» το σκάνδαλο των υποκλοπών.
Oι συγκρίσεις μεταξύ των ηγετών είναι άτοπες: όση ακροδεξιά στροφή κι αν έχει κάνει τον τελευταίο καιρό η ελληνική κυβέρνηση, δύσκολα μπορεί να βάλει κανείς τον Μητσοτάκη στο ίδιο τσουβάλι με τη Λε Πεν ή τον Φάρατζ. Θεμιτή, αντιθέτως, είναι η σύγκριση των τρόπων με τους οποίους το πολιτικό σύστημα κάθε χώρας υποδέχεται τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης, ιδίως όταν είναι αρνητικές. Σκέφτεται κανείς τι θα γινόταν σ’ αυτή τη χώρα αν ένας επίδοξος πρωθυπουργός καταδικαζόταν να μετακινείται για ένα διάστημα με «βραχιολάκι»;
