Πώς αλλάζουν οι κυβερνήσεις στις δημοκρατίες;

Καταρχάς είναι αυτονόητο πως κάθε δημοκράτης πολίτης οφείλει να εκφράσει τον αποτροπιασμό του από τη δολοφονική ενέργεια των γκαζάκιδων και να στείλει τα συλλυπητήριά του στην κυρία Αφροδίτη Νέστορα και στην οικογένειά της. Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε μια εξαιρετική δήλωση: «Η τρομοκρατία δεν έχει θέση σε μια δημοκρατία. Η ανθρώπινη ζωή είναι υπέρτατη αξία και η υπεράσπισή της αποτελεί κοινή υποχρέωση όλων μας». Αυτό είναι μια δήλωση σεβασμού της δημοκρατίας. Ο κ. Κυρανάκης όμως βγήκε να κατηγορήσει την ΕΛΑΣ και τον Εμφύλιο για τη δολοφονία. Πίσω της κρύβεται μια αρκετά διαδεδομένη αντίληψη, σύμφωνα με την οποία στην Ελλάδα δεν έχουμε ξεπεράσει τον Εμφύλιο εξαιτίας της ύπαρξης της Αριστεράς. Θα τον ξεπεράσουμε, όταν δεν θα έχουμε Αριστερά. Αυτή ήταν μια δήλωση εχθρική προς τη δημοκρατία μας.

Το 2012 αυτά τα πολιτικά και ανθρώπινα τέρατα είχαν βάλει γκαζάκια στο γραφείο του Κώστα Σημίτη στην Ακαδημίας. Δεν θέλω να φανταστώ τι θα σήμαινε αυτό για την τότε εύθραυστη δημοκρατία μας, αν είχαν το ίδιο αποτέλεσμα με την τελευταία τους δολοφονική ενέργεια. Αγωνίζονται οι γκαζάκιδες κατά του βάρβαρου καπιταλισμού και των αδικιών που αυτός προκαλεί; Μήπως υπερασπίζονται τους αδύναμους από την εκμετάλλευση των ισχυρών; Είναι σύγχρονοι Ρομπέν των Δασών που τα παίρνουν από τους πλούσιους για να τα δώσουν στους φτωχούς; Τίποτα απ’ όλα αυτά. Η δράση τους έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Βοηθούν τους ισχυρούς να διατηρούν τις εξουσίες τους, γιατί κάνουν τους αδύναμους να αποφεύγουν και να αποστρέφονται την πολιτική. Μισούν την αντίληψη του Διαφωτισμού πως αν θέλεις να αποφύγεις να γίνουν ζούγκλες οι κοινωνίες και λύκοι εναντίον λύκων οι άνθρωποι, πρέπει να τους πείσεις να κάνουν υποχωρήσεις από κάποια συμφέροντά τους, ώστε να διατηρηθεί το κοινωνικό σύνολο. Μισούν τον συμβιβασμό. Μισούν τον πολιτικό πολιτισμό.

Διαβάζουμε και ακούμε πως η εύφλεκτη ύλη για την τρομοκρατία είναι οι ανισότητες, η ακρίβεια, οι πλειστηριασμοί, το αίσθημα της ανημπόριας των μη ευνοημένων των αγορών, η διαφθορά, ο καπιταλισμός και η Αριστερά που δεν θέλει να τον ανατρέψει. Εδώ ελλοχεύει ένας κίνδυνος. Να νομιμοποιήσει κανείς αυτή τη βία με την επίκληση της βίας των ανισοτήτων. Αλλά άλλο η εύφλεκτη ύλη και άλλο οι εμπρηστές δολοφόνοι.

Η βία που ασκείται σε οποιονδήποτε από οποιονδήποτε στις δημοκρατίες δεν έχει καμία δικαιολογία. Τα θύματα αυτής της βίας είναι όλα αθώα. Αριστερός ή δεξιός, αν πιστεύεις στο πρωτείο της δημοκρατίας, δεν μπορείς να μη συγκινείσαι από τη θέση του Καρλ Πόπερ πως στις «δημοκρατίες δεν χρειάζονται αιματοχυσίες για να αλλάξει η κυβέρνηση. Αρκούν οι εκλογές». Στρατηγικοί αντίπαλοι στις δημοκρατίες δεν είναι η Αριστερά και η Δεξιά, αλλά οι εχθροί των δημοκρατιών, όπως οι κάθε είδους τρομοκράτες. Για τον γραμματέα της ΝΔ η Αριστερά είναι στρατηγικός αντίπαλος, για άλλους η Δεξιά. Ιδια αντίληψη με διαφορετικά πρόσημα. Παρά τα προβλήματα της ζούμε σε δημοκρατία. Οι δηλώσεις Κυρανάκη είναι μαχαιριά στην καρδιά της και η δήλωση Τσίπρα βάλσαμο στις πληγές που προκαλεί η τρομοκρατία, αλλά και σε άλλο επίπεδο οι διάφοροι αριστεροί και δεξιοί Κυρανάκηδες.

Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι κοινωνιολόγος, συγγραφέας