Ωραίο μέρος η Αιτωλοακαρνανία. Δεν έχω πάει, αλλά φίλοι μού λένε ότι πρόκειται για μαγεία. Πρώτα απ’ όλα, η πρωτεύουσά της είναι το ένδοξο Μεσολόγγι. Και δεν είναι μόνο ότι πριν από λίγες εβδομάδες γιορτάσαμε τα διακόσια χρόνια από την ηρωική έξοδο αλλά ότι η αντίσταση των Μεσολογγιτών καθόρισε και το αίσιο τέλος της Ελληνικής Επανάστασης. Είναι και η λιμνοθάλασσά του, το μεγαλύτερο λιμνοθαλασσιακό σύστημα της Ελλάδας, με τους κέφαλους (κανονικούς, όχι λαγοκέφαλους) και τις τσιπούρες της, τα χέλια και τα λαβράκια της, τα ειδυλλιακά τοπία με τα διβάρια της. Ασε και το αβγοτάραχο, από τα καλύτερα του κόσμου σου λέω. Και δεν είναι μόνο το Μεσολόγγι, είναι και οι άλλες πόλεις της, οι χιλιοτραγουδισμένες.
Δηλαδή μόνο στην «Αλβανία», τον δίσκο με τα τραγούδια του Κατσαρού σε στίχους Πυθαγόρα που τραγούδησε η Μαρινέλλα, υπάρχουν δύο με αναφορές σε πόλεις της Αιτωλοακαρνανίας. Θα ξεχάσω εγώ δηλαδή το «Εσύ στη Νάπολη μπαρμπέρης κι αυτός ψαράς στο Αιτωλικό, να μάθεις δεν θα καταφέρεις πώς φτάσατε στο φονικό»; Ή το «Βρήκα στην Αμφιλοχία τον Σταμούλη τον λοχία, παλιό μου συμπολεμιστή με το κεφάλι του σταχτί»; Γι’ αυτό σου λέω…
Τέλος πάντων, εκεί στης Αιτωλοακαρνανίας τα μέρη, θα κατέβει ως υποψήφιος βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας ο Βασίλης Φεύγας, νυν Γραμματέας Στρατηγικού Σχεδιασμού και Επικοινωνίας του κόμματος. Κι επειδή, όπως μαθαίνω, ο άνθρωπος είναι επιστήμων της επικοινωνίας, με δική του εταιρεία που, αν κατάλαβα καλά, ειδικεύεται στις προεκλογικές καμπάνιες, μου κάνει εντύπωση πώς, από τη στιγμή που αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική, κράτησε το όνομά του ως έχει.
Θα μου πεις, τι να κάνει; Να το αλλάξει; Χειρότερο θα ήταν. Αλλά Φεύγας; Σαν λογοπαίγνιο ακούγεται. Δηλαδή τέτοιους συνειρμούς, μόνο ο βουλευτής Καλοχαιρέτας (κατά κόσμον, ο ηθοποιός Απόστολος Αβδής) από την ταινία «Στουρνάρα 288» μπορεί να πυροδοτήσει. Εκτός κι αν το αυτοτρολάρισμα, όπως το λέμε στα ιντερνετικά, είναι, τελικά, η πιο αποτελεσματική επικοινωνία. Εναν, για παράδειγμα, Βασίλη Παπαδόπουλο ποιος τον θυμάται; Ενώ έναν Βασίλη Φεύγα, δεν τον ξεχνάς.
Και επειδή, απ’ όσο μαθαίνω, ο κύριος Γραμματέας είναι και ιδιαίτερα δραστήριος στην περιοχή του, δεν μπορώ να φανταστώ τι άκουσε, από τι επηρεάστηκε και μίλησε περί ανάκλησης του νόμου για τον γάμο μεταξύ ομόφυλων ατόμων. Εναν νόμο που έχει ψηφιστεί πριν από δυόμισι χρόνια και που δεν είναι απλά συμπεριληπτικός, αλλά «κοιτάζει» κατάματα την ίδια την κοινωνία, έτσι όπως έχει εξελιχθεί. Διότι αυτός ο νόμος δεν είναι «μοντερνιά», δεν προηγείται δηλαδή μιας κατάστασης ούτε τη διαμορφώνει· την ακολουθεί.
Βέβαια από την άλλη, ο κύριος Φεύγας έριξε δίχτυα σε ένα ακροατήριο που λέει ακόμη τους ομοφυλόφιλους «ντιντήδες» και «ανώμαλους». Κι όταν σε μια εκλογική περιφέρεια υπάρχει μεγάλος συνωστισμός υποψηφίων, οι εντυπώσεις μπορούν να διαμορφώσουν την ουσία ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο. Και ο συγκεκριμένος νόμος είναι σαν την οδοντόπαστα που έτσι και βγει από το σωληνάριο, δεν ξαναμπαίνει μέσα με τίποτα.
Οπότε, ας ξαναγυρίσουμε στο μουσικοχορευτικό, με εκείνο το ωραιότατο τραγούδι, το «Ενα κορίτσι της προκοπής», του Μίμη Πλέσσα σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, που τραγουδούσε ο Γιάννης Πουλόπουλος: «Ξεροσταλιάζω μπροστά στην ΕΒΓΑ / Και το ‘χω ρίξει στα παγωτά / αν θέλεις έβγα και πες μου φεύγα / μου έχεις κόψει τα γόνατα». Μπορεί να ταίριαζε και για την προεκλογική εκστρατεία του κυρίου Φεύγα αφού φαίνεται ότι είναι των παραδοσιακών σχέσεων.
Καταιγισμός
Λίγες ώρες αποκόπηκα από τη ροή των ειδήσεων – για καλό λόγο – και με το που επανήλθα, νόμιζα ότι προσγειώθηκα σε μια άλλη χώρα ή μάλλον σε μια άλλη εποχή. Πολυκατοικίες σωριάζονται στα καλά καθούμενα σαν πύργοι από τραπουλόχαρτα και στη Θεσσαλονίκη σαν να ακούγεται, μετά από πολλά χρόνια, ο ήχος από μπότες που πλησιάζουν απειλητικά. Από αυτόν τον ήχο θα έπρεπε να έχουμε απαλλαγεί εδώ και πολλά χρόνια. Τώρα πλέον δεν είμαστε απλώς στο παρά πέντε αλλά στο ακριβώς, στο τσακ.
