Αφότου εξελέγη πρόεδρος ο Ντόναλντ Τραμπ ανέβηκε κατά πολύ το παγκόσμιο επίπεδο μίσους και χολής με τις ανακοινώσεις του για το πότε θα εξαφανίσει τον ένα, πότε θα ισοπεδώσει τον άλλον ή θα πατήσει και θα λιώσει σαν κατσαρίδα τον τρίτο.
Φοβάμαι όμως ότι όπως δεν είναι εισαγόμενα ο πληθωρισμός και η ακρίβεια αλλά και κυβερνητική ευθύνη, ομοίως δεν είναι εισαγόμενα το μίσος και η χολή που κυριαρχούν στη δημόσια σφαίρα. Μάλλον δικαιώνεται ο διαβόητος Τζούλιο Αντρεότι που είχε δηλώσει –νέος τότε– το 1951 πως «η εξουσία φθείρει όσους δεν την έχουν», για να υπερασπιστεί τον μέντορά του ντε Γκάσπαρι, πρώτο πρωθυπουργό της Ιταλίας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και για πολλά χρόνια. Πρότυπο, νομίζω, τέτοιου φθαρμένου από τη μη-εξουσία είναι ο Αντώνης Σαμαράς, ακόμα και ως εικόνα και τρόπο ομιλίας.
Ηταν ήδη 6 χρόνια συνεχώς πρωθυπουργός ο ντε Γκάσπαρι, οι αντίπαλοι του ζητούσαν την παραίτησή του γιατί «είχε φθαρεί». Ο Αντρεότι έδωσε τη χλευαστική απάντηση από τον υφυπουργικό του θώκο που αργότερα έγινε υπουργικός επί 17 χρόνια και πρωθυπουργικός για άλλα 7,5 – σε διάφορες συμμαχικές κυβερνήσεις με κορμό το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, πάντα. Επί 45 χρόνια κυριαρχούσαν οι ΧΔ και ο ίδιος στην Ιταλία.
Ολα τέλειωσαν άσχημα όμως με δίκες, καταδίκες για διαφθορά, φυλακίσεις, εξορίες και διάλυση όλων των τον ιταλικών κομμάτων μετά το 1990. Φαίνεται πως μακροπρόθεσμα, φθείρει τους πάντες η πολιτική, έχουν δεν έχουν εξουσία.
Ποιος νοιάζεται όμως τι θα γίνει μακροπρόθεσμα αν για λίγα χρόνια γενικός γραμματέας υπουργείου, υφυπουργός, υπουργός, βουλευτής, πολιτευτής, κομματάρχης, περιφερειάρχης, δήμαρχος καταφέρνεις να πλουτίζεις μέσω ΟΠΕΚΕΠΕ ή Πολεοδομιών, για να αναφερθώ μόνο στις δύο πιο πρόσφατες πολιτικές μεθόδους πλουτισμού;
Νοιάζονται όσοι φοβούνται ότι μακροπρόθεσμα δεν θα μπορέσουν να καθίσουν ποτέ σε πλουτογενή θώκο – αυτό σκέπτεται ο απελπισμένος ψηφοφόρος όταν αντικρίζει το θέαμα από τη μια του αυτάρεσκου τεφλόν κατόχου θώκου που γελά ειρωνικά και από την άλλη του φθειρόμενου χολιασμένου διεκδικητή που καταγγέλλει τα πάντα στο όνομα του απελπισμένου ψηφοφόρου· ο οποίος για τούτο απελπίζεται ακόμα περισσότερο. Εκτός από μικρή μειοψηφία φανατικών κομματαρχών που παριστάνουν τους αγανακτισμένους πολίτες και χαλούν τον κόσμο· τώρα στο Δίκτυο, όπως παλιότερα σε πλατείες και τα καφενεία.
Τέλος πάντων, όλα αυτά είναι πολιτικά και ανθρώπινα, ως ένα βαθμό. Τα μεγάλα προβλήματα αρχίζουν όταν οι φθαρμένοι από την μη-εξουσία πολιτικοί πασπαλίζουν με γλυκιά πατριωτική άχνη το μίσος και τη χολή, θέλοντας να φθείρουν και όλους εμάς με πολέμους.
