Η δήλωση έπεσε σαν κεραυνός στην Αγκυρα. Οχι για την ουσία της, μα για τη σημασία της στιγμής που για πρώτη φορά γίνεται, έστω και αν αφορά το αυτονόητο. Επειδή πρόκειται για ένα «αυτονόητο» που η Ουάσιγκτον επί μακρό διάστημα όχι απλώς δεν έλεγε με το όνομά του, αλλά έδειχνε με πλήθος τρόπους ότι έκανε ό,τι μπορούσε να το παρακάμψει.
Προχθές όμως, ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Μάρκο Ρούμπιο ήταν για πρώτη φορά απόλυτα ξεκάθαρος όταν δήλωσε σε ακρόαση στη Βουλή των Αντιπροσώπων ότι «η αμερικανική νομοθεσία υποχρεώνει την κυβέρνηση των ΗΠΑ να διατηρήσει την Τουρκία εκτός του προγράμματος των F-35» λόγω των ρωσικών S400.
Αυτό, συνέβη την ώρα που η Αγκυρα ετοιμάζεται να υποδεχθεί τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, η οποία, πριν καν ξεκινήσει, κατέχει μοναδικά αρνητική θέση στη μακρά ιστορία της Συμμαχίας: είναι πρωτόγνωρα ταυτισμένη με εσωτερική συγκρουσιακότητα και αβεβαιότητα στα όρια του χάους. Και, πλέον, μετά τις δηλώσεις Ρούμπιο, με τους οικοδεσπότες να έχουν καταληφθεί από θυμό, καθώς αυτό που κατ’ ουσίαν πληροφορήθηκαν – παράλληλα με όλους τους άλλους – είναι ότι από εκεί που είχε διαμορφωθεί η εντύπωση ότι βρίσκονται στο επίκεντρο, έχουν πλέον τεθεί για τα καλά στο περιθώριο.
Ηταν ένα σκληρό «χαστούκι» στον Ερντογάν, ο οποίος στην πολύχρονη εξουσία του ουδέποτε άφησε τέτοια χτυπήματα αναπάντητα. Ομως, τώρα, η θέση του είναι πιο δύσκολη από ποτέ, καθώς ξαφνικά, αναπάντεχα, αντιμετωπίζεται από την Ουάσιγκτον περίπου ως ένας ακόμα από την πλευρά των ηττημένων. Και, πλέον, έχει καταστεί δημόσιο. Οπως επίσης ξέρει ότι αυτά που μπορούσε να κάνει με ουκ ολίγους προκατόχους του Τραμπ, δεν γίνονται με εκείνον.
Αυτή η εξέλιξη, προσθέτει ένα επιπλέον «πακέτο» πρωτοφανών και μη δυνάμενων ακόμα να απαντηθούν ερωτημάτων σε μία Σύνοδο που αυτό ήταν το μόνο που δεν της έλειπε. Αντιθέτως ο κατάλογός τους είναι τέτοιος, ώστε η συνειδητοποίησή του προκαλεί ζάλη, ενώ οι ενδεχόμενες απολήξεις τους, όταν αυτή πραγματοποιηθεί, και το τι μπορεί να αφήσουν πίσω τους, ίσως να θυμίζουν χαλασμένο rollercoaster που τρέχει χωρίς φρένα σαν τρελό με τους επιβαίνοντες στην εξής κατάσταση:
Οι Αμερικανοί, ουδόλως ανησυχούν – μάλλον το διασκεδάζουν κιόλας: είναι ασφαλείς – οι μόνοι – και το ξέρουν. Εχουν βαρεθεί την όντως παρασιτική υποκρισία των εταίρων τους. Αυτοί έκοψαν λοιπόν τα φρένα για να καθαρίσει η κατάσταση. Και δεν βλέπουν καμία «Ευρώπη». Βλέπουν χώρες που ενδιαφέρονται να δουλέψουν σε διμερές επίπεδο, ή όχι.
Οι Ευρωπαίοι, με δύο λέξεις, ούτε ξέρουν τι τους γίνεται: ούτε μαζί θέλουν πραγματικά να είναι, ούτε μόνοι θέλουν να μείνουν, ούτε, με τις κρυφές ατζέντες τους, μπορούν να μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχυρα. Και γι’ αυτό φέρουν την κύρια και πρωταρχική ευθύνη για όσα συμβαίνουν. Λένε, λένε, λένε, αλλά, πλέον, απλώς τα έχουν χαμένα. Τέλος, οι αμφιτρύωνες, έχουν νεύρα. Πολλά νεύρα. Γιατί όλα γύρισαν τούμπα: τίποτα δεν τους βγήκε.
Οπότε, ίσως γράφεται Ιστορία. Και, πιθανότατα, θα είναι του χάους.
Και η Ελλάδα; Δύσκολο να πεις. Επειδή, πραγματικά, ποιος ασχολείται;..
