Οι διεργασίες στο πολιτικό σύστημα και το πραγματικό διακύβευμα

Η συζήτηση, που αναπτύσσεται γύρω από τις διεργασίες στο αστικό πολιτικό σύστημα, τις ανακατατάξεις, τα νέα και παλιά πολιτικά σχήματα, που εμφανίζονται ως «εναλλακτικές λύσεις», επιχειρεί συστηματικά να αποκρύψει το βασικότερο, δηλαδή το πραγματικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εκδηλώνονται αυτές οι εξελίξεις και τι τελικά υπηρετούν. Πίσω από τα μεγάλα λόγια περί «σταθερότητας», «αλλαγής», «προοδευτικής διακυβέρνησης» κ.λπ., βρίσκεται μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να κρυφτεί: Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος κλιμακώνεται, οι ανταγωνισμοί ανάμεσα σε ισχυρά καπιταλιστικά κέντρα οξύνονται και η οικονομία διεθνώς δείχνει σημάδια νέων αναταράξεων και κρίσεων.

Τα παραπάνω είναι στοιχεία που επιμελώς αποφεύγουν να θέσουν στο επίκεντρο νέα και παλιά κόμματα, κάτι που πρέπει να προβληματίσει κάθε εργαζόμενο που βλέπει τις εξελίξεις και νιώθει τον κλοιό των παγκόσμιων ανταγωνισμών να σφίγγει. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το ελληνικό κεφάλαιο επιδιώκει να κατοχυρώσει τη θέση του, να υπερασπιστεί και να αναβαθμίσει τα συμφέροντά του.

Αυτό είναι το πραγματικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο κινούνται κυβέρνηση, συστημική αντιπολίτευση και τα διάφορα νέα ή αναπαλαιωμένα πολιτικά μορφώματα. Οι αντιθέσεις μεταξύ επιχειρηματικών ομίλων για το ποιος θα ωφεληθεί περισσότερο από τα εξοπλιστικά προγράμματα, τα ευρωπαϊκά κονδύλια, τις υποδομές, την ενέργεια κ.λπ. αντανακλώνται και στις πολιτικές διεργασίες. Πίσω από διαφοροποιήσεις, μετακινήσεις και νέα σχήματα, εξελίσσεται μια προσπάθεια αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού, ώστε να διασφαλιστεί η αντιλαϊκή συνέχεια και σταθερότητα, να εγκλωβιστεί η λαϊκή δυσαρέσκεια σε εναλλαγές προσώπων και διαχειριστών. Είναι δεδομένο πως όποια κι αν είναι η κυβερνητική σύνθεση της επόμενης περιόδου θα κινηθεί στις ίδιες ράγες:

• Στη στροφή στην πολεμική οικονομία με την ταυτόχρονη εκτίναξη των πολεμικών δαπανών και εξοπλισμών.
• Στην πολεμική εμπλοκή στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ και την αναβάθμιση των στρατηγικών σχέσεων με ΗΠΑ, Ισραήλ.
• Στην τήρηση των εκάστοτε δημοσιονομικών κανόνων της ΕΕ.
• Στην ενεργειακή πολιτική που έχει ως βάση την εγκατάλειψη πιο παραδοσιακών εγχώριων πηγών ενέργειας, όπως του λιγνίτη, την αντικατάσταση της εξάρτησης από το ρωσικό φυσικό αέριο στο αμερικανικό, πανάκριβο LNG κ.λπ.
• Στην προώθηση αντιδραστικών προσαρμογών στη λειτουργία του κράτους και την κλιμάκωση της επίθεσης στα εργατικά – λαϊκά δικαιώματα, όπως σχεδιάζεται στην επικείμενη Συνταγματική Αναθεώρηση.

Με άλλα λόγια, τα κέρδη του κεφαλαίου αντιμετωπίζονται ως αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα, ενώ για τον λαό επιφυλάσσονται νέες θυσίες. Γι’ αυτό και η σταθερότητα που επικαλούνται όλες οι αστικές πολιτικές δυνάμεις μεταφράζεται σε αστάθεια και ανασφάλεια για τον λαό.

Το πραγματικό ερώτημα για τον λαό δεν είναι απλώς «τι θα φύγει», αλλά κυρίως τι νέο χρειάζεται η χώρα. Να φύγει η κυβέρνηση της ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Βεβαίως, να φύγει και να μην ξανάρθει! Ομως μαζί πρέπει να φύγει και η πολιτική που υπηρετεί τα κέρδη των λίγων, που μπλέκει τη χώρα βαθύτερα στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και που ταυτίζει τις «αντοχές της οικονομίας» με τις αντοχές του λαού ολοένα να στερείται και να ζει με χειρότερους όρους. Γιατί «πολιτική αλλαγή» που αφήνει ανέγγιχτες τις δεσμεύσεις απέναντι στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων, δεν είναι αλλαγή για τον λαό. Είναι ανακύκλωση του ίδιου έργου με άλλους πρωταγωνιστές. Το πραγματικά νέο βρίσκεται στην αμφισβήτηση αυτής της στρατηγικής, στην οργάνωση της λαϊκής αντεπίθεσης, στην αγωνιστική συμπόρευση με το ΚΚΕ.

Κι αν κάποιοι σπεύδουν να ρωτήσουν αν αυτά που λέει το ΚΚΕ είναι «ρεαλιστικά», αξίζει να αντιστραφεί το ερώτημα: Είναι ρεαλιστικό να θεωρείται μονόδρομος μια πορεία που γεννά διαρκώς κρίσεις, πολέμους, ανασφάλεια και νέες θυσίες για τους πολλούς; Ή μήπως ρεαλιστικό είναι να δυναμώσει η πάλη για μια κοινωνία όπου θα βρίσκονται στο επίκεντρο οι ανάγκες του λαού και όχι τα κέρδη των λίγων;

Ο Νίκος Αμπατιέλος είναι βουλευτής Α’ Πειραιά του ΚΚΕ και μέλος του ΠΓ της ΚΕ