Πριν ξεκινήσουν τους πολέμους τους, δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι θα μπορούσαν να τους χάσουν, με δεδομένο το μέγεθος των στρατιωτικών μηχανών που διαθέτουν. Κι όμως, τόσο ο Πούτιν όσο και ο Τραμπ χάνουν, αν δεν έχουν ήδη χάσει, τους πολέμους που εξαπέλυσαν στην Ουκρανία και το Ιράν. Αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι θα επιδιώξουν σύντομα ειρηνευτικές συμφωνίες, καθώς θα δυσκολευτούν πολύ να εξηγήσουν στους πολίτες τους γιατί θυσίασαν τόσους ανθρώπους ή τόσους πόρους για να κερδίσουν ένα παράλογο προσωπικό στοίχημα.
Υστερα από περισσότερα από τέσσερα χρόνια, παρατηρεί ο Μαρκ Τσάμπιον στο Bloomberg, η Ρωσία έχει κερδίσει σχετικά λίγο ουκρανικό έδαφος, τον Απρίλιο μάλιστα αναγκάστηκε και να υποχωρήσει από ορισμένες περιοχές που είχε καταλάβει. Οι απώλειές της ανέρχονται σε 500.000 νεκρούς (σύμφωνα με τη βρετανική υπηρεσία GCHQ) και εκατοντάδες χιλιάδες τραυματίες. Οι πολίτες της νιώθουν ζωντανή την ουκρανική απειλή, καθώς κάθε τόσο βομβαρδίζονται ενεργειακές εγκαταστάσεις, κλείνουν αεροδρόμια ή σκοτώνονται στρατηγοί στους δρόμους, ενώ την «Ημέρα της Νίκης» τα τανκς και άλλα βαρέα όπλα δεν εμφανίστηκαν στην Κόκκινη Πλατεία από τον φόβο των drones. Αλλά ο Πούτιν δεν μπορεί τώρα να κάνει πίσω, οπότε επιλέγει την κλιμάκωση.
Ο Τραμπ, πάλι, έχει βρεθεί σε αδιέξοδο, καθώς οι άνθρωποι που τον συμβουλεύουν δεν είχαν προβλέψει ότι το Ιράν θα χρησιμοποιούσε τα Στενά του Ορμούζ ως πολεμικό όπλο. Αφού σύρθηκε πίσω από τον τυχοδιωκτισμό του Νετανιάχου, χωρίς να έχει στην πραγματικότητα κανέναν ρεαλιστικό στρατηγικό στόχο, αναγκάζεται σήμερα να διαπραγματεύεται μια συμφωνία που θα εδραιώσει όχι την πρότερη κατάσταση, αλλά κάτι χειρότερο, καθώς στο Ιράν έχουν πλέον το πάνω χέρι οι Φρουροί της Επανάστασης. Κι αυτοί προσπαθούν να σαμποτάρουν μια ειρηνευτική συμφωνία, καθώς υπάρχει κίνδυνος όταν αποχωρήσουν οι ξένοι στρατοί να ξεσπάσουν και πάλι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις.
Ο αμερικανός πρόεδρος, τουλάχιστον, δεν φοβάται για τη θέση του. Ακόμη κι οι ενδιάμεσες εκλογές, που σε μια άλλη εποχή θα επηρέαζαν τις κεντρικές πολιτικές αποφάσεις, τον αφήνουν παγερά αδιάφορο. Ο ρώσος ομόλογός του, αντιθέτως, ανησυχεί. Οπως γράφει ο Γκίντεον Ράχμαν στους Financial Times, οι στρατιωτικές αποτυχίες οδηγούσαν ανέκαθεν σε ριζικές αλλαγές στη Μόσχα. Η ήττα στον ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο του 1905 προκάλεσε λαϊκή αναταραχή και κινήσεις προς μια συνταγματική μοναρχία. Η αποτυχία στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο οδήγησε στην Οκτωβριανή Επανάσταση. Τα λάθη του Χρουστσόφ στην κρίση των Πυραύλων έπαιξαν ρόλο στην αποχώρησή του από την εξουσία το 1964. Τα αδιέξοδα στους αφγανικούς πολέμους συνέβαλαν στην πτώση της Σοβιετικής Ενωσης.
Στην πλευρά των θυμάτων δεν μπορεί να γίνουν συγκρίσεις: η ιρανική θεοκρατία και η ουκρανική δημοκρατία βρίσκονται σε αντίθετους πόλους. Στην πλευρά των θυτών, πάλι, μπορεί να γίνει εύκολα μια κοινή διαπίστωση: η αλαζονεία είναι ο χειρότερος σύμβουλος.
