Κλείσαμε; Κλείσαμε. Πάει και το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ που τους άφησε όλους ευχαριστημένους.
Το ΠΑΣΟΚ είναι ευχαριστημένο με τον εαυτό του. Ούτε τσακώθηκαν, ούτε πλακώθηκαν, βρήκαν και έναν τρόπο να πουν στη ΝΔ «αν θέλεις να κυβερνήσεις, να κυβερνήσεις μόνη σου».
Μπορούν να πάνε σχετικά ήρεμα στις εκλογές.
Η ΝΔ είναι ευχαριστημένη με το ΠΑΣΟΚ που της χάρισε το γήπεδο της αυτοδυναμίας. Από 47% τον Ιανουάριο, το ποσοστό εκείνων που θέλουν αυτοδύναμη κυβέρνηση έφτασε το 51,7% (GPO, 31/3).
Και σε αυτό το γήπεδο παίζει μόνος του ο Μητσοτάκης.
Οι άλλοι δεξιοί ή αριστεροί ευχαριστήθηκαν με την ελπίδα ότι στην αναμπουμπούλα κάπου θα βρουν κι αυτοί να χωθούν.
Και όλοι μαζί ευχαριστήθηκαν με τη βεβαιότητα πως όλα τα παραπάνω είναι κουβέντες για καφενεία κι όταν με το καλό ψηφίσουμε στις εκλογές θα ξαναπιάσουμε τον λογαριασμό από την αρχή να δούμε τι θα λένε κι οι αριθμοί.
Κανονικά πράγματα. Και σιγά δηλαδή που θα κάνουν κυβέρνηση οι πασόκοι με τον Τσίπρα ή την Κωνσταντοπούλου και μάλιστα να το ανακοινώσουν προκαταβολικά. Με τα σημερινά δεδομένα είναι ζήτημα αν όλοι μαζί μαζεύουν ένα 22%-25%. Πιο πολύ με ΦΠΑ μοιάζει.
Υπάρχει λοιπόν λογική εξήγηση γιατί να δηλώσει κάποιος προεκλογικά τι θα κάνει μετεκλογικά κι όταν μάλιστα δεν το δηλώνει κανείς άλλος; Ούτε στον ύπνο του!
Κι έτσι θα πορευτούμε έως τις εκλογές.
Για τις οποίες παρεμπιπτόντως δεν βλέπω να βιάζεται ο Μητσοτάκης. Κι ο οποίος (σε αντίθεση με όσα ισχυρίζεται η ρητορική της αντιπολίτευσης) ούτε πανικόβλητος δείχνει, ούτε ιδιαίτερα αναστατωμένος.
Αυτό που πραγματικά και δικαιολογημένα ανησυχεί την κυβέρνηση είναι οι επιπτώσεις από τον πόλεμο με το Ιράν και οι εξελίξεις στην οικονομία από τις επιπτώσεις του πολέμου.
Και να πούμε κάτι; Ολες τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες αυτό ανησυχεί.
Κακά τα ψέματα, κανείς στο Παρίσι, το Λονδίνο ή τις Βρυξέλλες δεν ξενύχτησε με το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, ούτε για τους καβγάδες της Κωνσταντοπούλου.
Εκεί, οι σοβαροί άνθρωποι βλέπουν ότι ξεκίνησε ένας πόλεμος χωρίς προφανή στόχο και δύσκολα θα τελειώσει έτσι απλά αφού δεν υπάρχει στόχος να επιτευχθεί.
Φυσικά δεν είναι απαραίτητο να μας απασχολούν αυτά και στην Ελλάδα. Ακόμη περισσότερο που οι πολιτικές εξελίξεις έχουν μια αυτονομία, δεν αποτελούν την ευθεία αντανάκλαση των διεθνών πραγμάτων.
Διαφορετικά θα ρωτούσε ο Τραμπ το Στέιτ Ντιπάρτμεντ «παιδιά, τα βρήκαν τελικά οι πασόκοι με τον Μητσοτάκη;» και αναλόγως θα άνοιγε τα Στενά του Ορμούζ.
