Ας αφήσουμε κατά μέρος την τοξικότητα. Τις σπόντες. Τις ανακοινώσεις. Τα όσα συμβαίνουν εκτός των παρκέ. Με την επισήμανση πως το ευρύ κοινό απλά παρακολουθεί πλέον τις κοκορομαχίες στο μπάσκετ, το βλέμμα πάει στη μεγάλη εικόνα. Και σε ορισμένους παίκτες που ήρθαν εν χορδαίς και οργάνοις και ελάχιστα προσφέρουν στην ομάδα. Αφήστε που κάποιες φορές τούς… άδειασε ο ίδιος ο προπονητής τους.
Ο λόγος, ξεκάθαρο αυτό, για τον Σορτς. Την περασμένη σεζόν, με τη φανέλα της Παρί έκανε «πράγματα και θαύματα». Ανέβασε το κασέ του. Θεωρήθηκε από τους περισσότερους ένας «θαυματουργός κοντός» και το στυλ παιχνιδιού του έφερε κάτι ολότελα φρέσκο στο άθλημα. Ηταν, με απλά λόγια, ασταμάτητος.
Και έσπευσε το Τριφύλλι να τον φέρει στο ΟΑΚΑ. Στη λογική πως «όλοι οι καλοί χωράνε». Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα; Μήπως στο συγκεκριμένο άθλημα αυτό δεν ισχύει στον απόλυτο βαθμό; Μοιάζει ως το πιθανότερο σενάριο, κυρίως αν εστιάσουμε στο τι κάνει ο Σορτς όταν νιώθει απελευθερωμένος στους αγώνες, χωρίς την πίεση κάποιου άλλου κλασάτου γκαρντ, δίχως να… απειλείται πως θα γίνει αλλαγή με το παραμικρό λάθος.
Να δούμε τι συνέβη, για παράδειγμα, στο πρόσφατο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο Μαρούσι; Απουσίασε λόγω τραυματισμού ο καλύτερος αμυντικός του Παναθηναϊκού, ο Γκραντ. Ο Ναν αποβλήθηκε ελάχιστα πριν από το ημίχρονο. Εμειναν, έτσι, οι Σλούκας, Σορτς και Τολιόπουλος. Ο αμερικανός πλέι μέικερ αγωνίστηκε για συνολικά 23′, είχε 18 πόντους με 7/9 δίποντα, δεν ενθουσίασε στα μακρινά σουτ γιατί πολύ απλά μόνο σουτέρ δεν είναι, πρόσφερε όμως ενέργεια και έκανε μια «γεμάτη» εμφάνιση. Ασφαλώς, μόνο με τον Σορτς δύσκολο είναι να πάει πολύ μακριά ο Παναθηναϊκός. Το επιβεβαιώνει η έως τώρα πορεία των Πρασίνων. Πολλά παραπάνω δίνει ο Ναν σε όλα τα επίπεδα και άλλωστε αυτός είναι ο παίκτης – οδηγός μιας ομάδας που κάνει σπριντ προκειμένου να φτάσει σε επίκαιρη θέση και να φτιάξει το μέλλον της κατά την τρέχουσα σεζόν.
Ωστόσο, η όλη κουβέντα γίνεται για το εξής: δεκτή η κριτική σε έναν παίκτη, σε οποιονδήποτε παίκτη. Αλλά έχει μεγάλη σημασία να γνωρίζεις εκ των προτέρων τι μπορεί να δώσει, αν «κουμπώνει» με την ομάδα και τους συμπαίκτες και εν τέλει με ποιο τρόπο θα αξιοποιηθεί καλύτερα.
Αυτό δεν αφορά μόνο τον Σορτς. Αλλά τους πάντες όταν κάνουν μεταγραφικές επιλογές.
