Δριμύτατη ήταν η κριτική του Αλέξη Καραμήτρου στην κατ’ ευφημισμόν λεγόμενη προοδευτική αντιπολίτευση. Της καταλογίζει ότι, με τη σημερινή μορφή της, δεν μπορεί να εκπροσωπήσει αυτό που εκείνος ονομάζει «το αναγκαίο “ναι” σε μια ρεαλιστική, προοδευτική απάντηση, διέξοδο, εναλλακτική στο καθεστώς της διαφθοράς και της ανασφάλειας». Υφολογικά, κατ’ αρχάς, παρατηρούμε συμπτώματα λεξιλαγνείας στον λόγο του κ. Καραμήτρου, όπως η παράθεση λέξεων οι οποίες μέσα στα συμφραζόμενα του κειμένου έχουν το ίδιο νόημα. Δεν πρόκειται για κάτι πρωτόγνωρο, δεδομένου ότι ο στόμφος ήταν ανέκαθεν ο φερετζές της ανασφάλειας. Επί της ουσίας όμως της κριτικής του για την αντιπολίτευση, γιατί δεν επιχειρεί να κάνει ο ίδιος αυτό που οι άλλοι δεν μπορούν; Αντί να κάνει τον έξυπνο και τον προπονητή της εξέδρας, ας κατεβεί ο ίδιος να τους μάθει μπαλίτσα! Τι τον εμποδίζει;
Τον εμποδίζει ότι δεν μπορεί, και το ξέρει. Βλέπει την αδυναμία του στην προσέλευση του κόσμου, τη βλέπει και στις μετρήσεις της κοινής γνώμης. Το βιβλίο του, πολιτικά κρινόμενο, πέτυχε το αντίθετο αποτέλεσμα από το επιδιωκόμενο. Αντί να του ανοίξει την πόρτα στο μέλλον, τον γύρισε πίσω στο παρελθόν. Ετσι, το περίφημο «rebranding» κατέληξε στον Βελουχιώτη. Επομένως, όταν ο κ. Καραμήτρος επικρίνει την αντιπολίτευση, κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Απλώς, δεν το έχει καταλάβει ακόμη. Θα του πάρει λίγο χρόνο ακόμη – πάντα χρειάζεται χρόνο, γιατί η σκέψη κουράζει και, γι’ αυτό, δεν χρειάζεται υπερβολή.
Γλυπτό που εκτίθεται στην Ουάσιγκτον, εμπνευσμένο από την ανακαίνιση που έκανε ο Τραμπ στην τουαλέτα του Λίνκολν στον Λευκό Οίκο. Ο τίτλος είναι «Eνας θρόνος κατάλληλος για έναν βασιλιά»…
Τέλος, υπάρχει και η πεζή διάσταση του θέματος, η οποία στην περίπτωσή μας μπορεί να είναι η σημαντικότερη. Εννοείται ότι θα μετάσχει στις επόμενες εκλογές, δεν περιμένουμε να μας το πει ο ίδιος. Χωρίς έδρα στη Βουλή, θα εκλείψει τελείως – αφήστε δε το άλλο, ότι δεν θα έχει μισθό και η σύνταξη αργεί. Επάγγελμα άλλο δεν έχει ο κ. Καραμήτρος, ενώ από τον ιδιωτικό τομέα δεν νομίζω να υπάρχει ενδιαφέρον για τις διοικητικές του ικανότητες. Συνεπώς, ο μόνος δρόμος για την επιβίωση περνά μέσα από τη Βουλή.
Υστερόγραφο. Ξέχασα και έναν ακόμη λόγο, για τον οποίο ο πρώην πρωθυπουργός δεν μπορεί να ανταποκριθεί στον ενωτικό ρόλο που θα ήθελε γσια τον εαυτό του: η Πέτη Πέρκα ανέλαβε την ηγεσία της Νέας Αριστεράς…
ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΜΕΣΑΝΑΤΟΛΙΚΟ
Στο πρόσφατο ντέρμπι του πρωταθλήματος Εξαρχείων, μεταξύ Αστυνομίας και Αναρχικών, που διεξήχθη το περασμένο Σάββατο σε μπαρ των Εξαρχείων και έληξε με περισσότερες από 100 προσαγωγές, διαπιστώνουμε την επίδραση του πολέμου στη Μέση Ανατολή στο επίπεδο των τακτικών μάχης που ακολουθούν οι εμπόλεμοι στα Εξάρχεια. Συγκεκριμένα, βλέπουμε τους αναρχικούς να κάνουν μια καταδρομική επιχείρηση εναντίον των αστυνομικών. Τους πετάνε μολότοφ, πέτρες κ.λπ. και μετά τρέχουν και κρύβονται σε ένα μπαρ, με ασπίδα τους θαμώνες, οι οποίοι φυσικά δεν έχουν σχέση με το επεισόδιο. Ακολουθούν τακτική Χαμάς, με άλλα λόγια. Οπως εκείνοι κρύβονταν κάτω από νοσοκομεία ή σχολεία, παρομοίως και οι αναρχικοί τρυπώνουν σε ένα μπαρ με κόσμο. Πολύ σωστά λοιπόν και η Αστυνομία, από την πλευρά της, ακολουθεί τακτικές IDF: τους μπουζουριάζει όλους μαζί, δράστες και αμάχους. Ετσι πρέπει, για να καταλάβουν και οι «άμαχοι» ότι δεν συμφέρει να επιτρέπουν στους δράστες να τους εκμεταλλεύονται, διότι θα καταλήξουν όλοι μαζί στο τμήμα…
ΑΚΑΡΔΟ ΚΡΑΤΟΣ
Αυτό που συμβαίνει στην Κύπρο εις βάρος του Μητροπολίτη Μόρφου είναι απαράδεκτο! Και δεν το λέω μόνον επειδή συμβαίνει ο Μόρφου να είναι ίνδαλμα, αλλά και προστατευόμενος της στήλης, ως ο πλέον ευφάνταστος και εξωφρενικός των συνωμοσιολόγων που κυκλοφορούν στον ελληνόφωνο κόσμο. Είναι απαράδεκτο πρωτίστως για λόγους ανθρωπιστικούς, παρότι οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει από τη Δικαιοσύνη δεν είναι αμελητέες. Τον παραπέμπουν, διαβάζω στα κυπριακά ΜΜΕ, για την προπαγάνδα που έκανε εναντίον των μέτρων προστασίας κατά την περίοδο της πανδημίας. Λογικό ακούγεται, διότι όσοι τον άκουσαν μπορεί τώρα να κοιτάζουν τα ραδίκια ανάποδα. Από την άλλη, φτάνει να διαβάσεις τα όσα έχει πει κατά καιρούς ο Μόρφου και αμέσως καταλαβαίνεις το πρόβλημά του – δεν χρειάζεται να είσαι ψυχίατρος. Η θέση του είναι σε ένα ωραίο ίδρυμα, με φωτεινά, ολόλευκα δωμάτια, που θα έχουν τοίχους επενδεδυμένους με καπιτονέ επίστρωση, με νοσοκόμες που θα τον φροντίζουν και θα του δίνουν τα φάρμακά του, όχι να τον τρέχουν στα δικαστήρια! Αίσχος!
