Οσα ειπώθηκαν από τους συμμετέχοντες στο πάνελ ακούστηκαν καθησυχαστικά. Τι κι αν το θέμα ήταν η νησιωτικότητα; Δύο αρχηγοί κομμάτων κι ένας εκφραστής εσωκομματικής αντιπολίτευσης συμφώνησαν πως οι προοδευτικές δυνάμεις πρέπει να ανοίξουν έναν σοβαρό, επί προγραμματικών θέσεων, διάλογο «χθες» προκειμένου να συγκροτήσουν τον απέναντι στη ΝΔ πόλο.
Εκείνοι που προσδοκούν μια οποιασδήποτε μορφής συμπόρευση ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέας Αριστεράς και λοιπών δυνάμεων αυτής της πλευράς του ιδεολογικού φάσματος αναθάρρησαν. Για κάθε ομιλητή στη Λέσβο, οι συνεργασίες ήταν ζητούμενο. Ο συριζαίος πρόεδρος ξανάπε πως «δεν αποτελεί λύση η κομματική περιχαράκωση». Ο νεοαριστερός επικρότησε ως μέθοδο προσέγγισης τη διαμόρφωση – sic – σοβαρών, ολοκληρωμένων, τεκμηριωμένων προτάσεων σε αριστερή, προοδευτική κατεύθυνση.
Ο δήμαρχος της Αθήνας παραδέχτηκε ότι «καμία πολιτική δύναμη από μόνη της δεν μπορεί να δώσει ολοκληρωμένη απάντηση στις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται». Ολοι τους φάνηκε να έχουν μελετήσει εκείνο το γκάλοπ της Opinion Poll (που δημοσιεύτηκε πριν από δύο εβδομάδες) όπου το 68,9% των ψηφοφόρων του Κινήματος δήλωνε πως θα ήταν μια θετική εξέλιξη για την πολιτική ζωή του τόπου η έναρξη του διαλόγου με όμορα κόμματα και θα καθιστούσε τον ευρύτερο χώρο υπολογίσιμο αντίπαλο για τη ΝΔ.
Μειονεκτήματα
Στην ίδια μέτρηση, η πράσινη εκλογική βάση εμφανίστηκε στην πλειονότητά της να μην πιστεύει πως κάποιο απ’ τα κόμματα από τα κεντροαριστερά μέχρι τ’ αριστερά είναι ικανό να νικήσει μόνο του – άποψη που δείχνουν να συμμερίζονται κι οι εκλογείς των υπολοίπων, τα οποία έχουν σημαντικά μικρότερη του ΠΑΣΟΚ δημοσκοπική ισχύ, άλλωστε. Εξαιτίας αυτής της ευρέως πια διαδεδομένης πεποίθησης της κοινής γνώμης, αρκετά από τα στελέχη της Κουμουνδούρου, της Πατησίων και της Χαριλάου Τρικούπη φρονούν πως είναι μονόδρομος να συνεργαστούν. Οι πιο ρεαλιστές δεν αγνοούν τα μειονεκτήματα μιας τέτοιας επιλογής.
Γνωρίζουν, ας πούμε, ότι μια συμμαχία δεν συνεπάγεται αυτόματα και πρόσθεση των ποσοστών τους. Ή, αντιλαμβάνονται ότι ακόμη κι αν αθροιστούν, τα νούμερα δεν βγαίνουν ώστε να προκαλέσουν στα ίσια το κυβερνών κόμμα. Αλλά, διακρίνουν και το αδιέξοδο στο οποίο έχουν εγκλωβιστεί. Εξού κι ορισμένοι είναι έτοιμοι να δεχθούν τη σαιξπηρική σοφία και να ομολογήσουν πως η κακοτυχία δημιουργεί περίεργους συντρόφους. Ωστόσο, δύο, τρία, τέσσερα – ή και περισσότερα – κόμματα δεν γεμίζουν το κενό που αφήνει το έλλειμμα αξιοπιστίας του καθενός ξεχωριστά. Ούτε η σημερινή προσφορά αρχηγών, νυν ή επίδοξων, ανταποκρίνεται στα κριτήρια που διαμορφώνουν τη ζήτηση κεντροαριστερών συγκλίσεων. Οι ενωμένοι κάποτε ενδέχεται να είναι κι ηττημένοι, επομένως.
