Νεοελληνική επιπολαιότητα ή ξενομανής πιθηκισμός

Ο νόμος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση όχι μόνο δεν αντιμετωπίζει τα προβλήματά της αλλά στην ουσία καταργεί τον δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου και καταλύει την αυτοτέλειά του. Το προτεινόμενο μοντέλο διοίκησης ενισχύει την αδιαφάνεια στη διοίκηση των ιδρυμάτων, και ταιριάζει σε ανώνυμες εταιρείες και όχι σε Πανεπιστήμια, καθώς αντικαθιστά το συμμετοχικό και δημοκρατικό σύστημα, με ένα αυταρχικό σύστημα «φωτισμένης δεσποτείας». Συνολικά η φιλοσοφία συγκρότησης της διοικητικής πυραμίδας στα ΑΕΙ, μετατρέπεται από δημοκρατική εκ των κάτω, σε «αριστοκρατική» εκ των άνω, ενώ διατηρούνται και δυστυχώς αυξάνονται νοοτροπίες φαυλότητας και συναλλαγής. Τα παρακάτω εδάφια του νόμου, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές: 1. Εξι μέλη που εκλέγονται με ηλεκτρονική ψηφοφορία μόνο από τους καθηγητές, επιλέγουν πέντε άλλα άτομα εξωτερικά του πανεπιστημίου (τους φίλους τους;) και συγκροτούν το λεγόμενο Συμβούλιο Διοίκησης (ΣΔ). 2. Το Συμβούλιο της «Ανώνυμης Εταιρείας» του πανεπιστημίου διορίζει τον πρύτανη (ένας εκ των έξι εσωτερικών μελών του!). 3. Ο διορισμένος πρύτανης ορίζει τους αντιπρυτάνεις του, οι οποίοι δεν εγκρίνονται από κανένα σώμα, και επιπρόσθετα επιλέγει ουσιαστικά τους κοσμήτορες των Σχολών. 4. Το Συμβούλιο που αποφασίζει για τα πάντα δεν λογοδοτεί, ούτε ενημερώνει για τις αποφάσεις του τα χιλιάδες μέλη ενός πανεπιστημίου. 5. Το ίδιο το πανεπιστήμιο τελικά, δεν λογοδοτεί προς την κοινωνία, παρά μόνον ως προς την ανταποδοτικότητα της χρηματοδότησης.

Τα παραπάνω, αλλά και πολλά άλλα στον νόμο των 400 σελίδων, πείθουν ότι έρχεται για να ενισχύσει την επιχειρηματική λειτουργία των ΑΕΙ, να επιταχύνει τη μετατροπή των διπλωμάτων σε πιστοποιητικά αναλώσιμης κατάρτισης, να κατηγοριοποιήσει τα πανεπιστήμιά μας στη βάση των επιχειρηματικών τους πλάνων. Η αποστολή των ΣΔ, οι προβλεπόμενες δραστηριότητές τους, αλλά και το διαβλητό εκλογικό σύστημα από το οποίο θα προκύψουν, έρχονται να επιβεβαιώσουν την εκτίμηση ότι στα ΑΕΙ οικοδομούνται νέες συνθήκες αδιαφάνειας και διαπλοκής, με επίκεντρο την επιχειρηματική τους λειτουργία.

Ο νόμος δηλώνει την υποβόσκουσα πολιτική αντιπάθεια κατά της ελληνικής πνευματικής και επιστημονικής αυτοτέλειας κατά του σεβασμού των ατομικών και συλλογικών ελευθεριών. Στην ουσία οι προτάσεις αποτελούν απλά συρραφή διαφόρων απόψεων, ιδεών και σκέψεων, με εμφανή τον ξενομανή πιθηκισμό από χώρες με εντελώς διαφορετικές συνθήκες, και είναι, κατά την άποψή μου, προσβλητικές της αξιοπρέπειας όλων των Πανεπιστημιακών. Νομιμοποιούμαστε λοιπόν να μην εφαρμόσουμε τα μέτρα που προωθούν οι ίδιοι άνθρωποι που δημιούργησαν τα προβλήματα στα Πανεπιστήμια.

Σε αυτή την κατεύθυνση το Πανεπιστημιακό Κίνημα, καθηγητές, σπουδαστές, εργαζόμενοι, οφείλουμε να θυμηθούμε την προ δεκαετίας στάση μας απέναντι στο νόμο Διαμαντοπούλου αλλά και την πρόσφατη και συνεχιζόμενη επιτυχή δράση απέναντι στην εγκατάσταση της πανεπιστημιακής αστυνομίας στα ΑΕΙ. Η στάση μας πρέπει να βασίζεται σε θέσεις αρχών για διεκδίκηση ενός δημόσιου πανεπιστημίου στην υπηρεσία της κοινωνίας.

Εμπρός στις εκλογές ΣΔ που είναι σε εξέλιξη σε πολλά ΑΕΙ καλούνται οι σύλλογοι ΔΕΠ και κάθε πανεπιστημιακός να απορρίψουμε το νέο μοντέλο αυταρχικής διοίκησης. Καλούμαστε να μη νομιμοποιήσουμε τον νέο «θεσμό» είτε με συμμετοχή ως υποψήφιοι είτε με συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία. Να υπερασπιστούμε τη δημοκρατική λειτουργία και, απορρίπτοντας το νέο θεσμικό πλαίσιο, να διεκδικήσουμε σύγχρονη και υψηλού επιπέδου εκπαίδευση που έχει ανάγκη η νεολαία και η χώρα μας. Οι νέοι άνθρωποι καταλαβαίνουν καλύτερα από τους συμβιβασμένους και βολεμένους εαυτούς μας. Προτιμούν τη γνησιότητα μέσα από την άρνηση και την καθολική αντίδραση κατά του νόμου. Τους στηρίζουμε απόλυτα και ζητάμε την άμεση κατάργησή του.

Ο Νίκος Μαρκάτος είναι ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ (πρ. πρύτανης)