Σταθερότητα

Οι κυβερνήσεις συνεργασίας ήταν χαρακτηριστικό της δεκαετίας της χρεοκοπίας και της πολλαπλής κρίσης που προκλήθηκε. Το διάστημα αυτό επήλθαν τομές και νέες διαιρέσεις. Η βασική διαίρεση, που εμπεδώθηκε και συνεχίζει να τροφοδοτεί τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζονται τα προβλήματα, είναι η αντίληψη για την ελευθερία και τη δημοκρατία. Ο καθηγητής Νικόλας Σεβαστάκης έχει περιγράψει τον αριστερό κοινωνικό λαϊκισμό ο οποίος αναδύθηκε στη διάρκεια της κρίσης και την αντι-ελίτ κουλτούρα της εχθροπάθειας. Ο καθηγητής Τάκης Παππάς, από την πλευρά του, αθροίζει δυο μεγάλες ιδεολογικές κατηγορίες, τους φιλελεύθερους και τους μη φιλελεύθερους. Η διάκριση αυτή είναι υπαρκτή, είναι μετωπική και δημιουργεί διάφορες, φαινομενικά ετερόκλητες, συνομαδώσεις, που σε περιόδους κρίσης εκφράζονται με ενιαίο τρόπο: κάπως έτσι εξηγείται γιατί ψήφισαν Μητσοτάκη πολλοί αριστεροί δημοκράτες, έτσι όμως εξηγείται και η σύμπνοια αντίθετων ιδεολογικών στρατοπέδων στην καταγγελία του δυτικού, δηλαδή του δημοκρατικού παραδείγματος. Εκτός των άλλων, έτσι εξηγούνται οι κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που συμβάδισαν για πολλά χρόνια ανέφελα και, βεβαίως, έτσι εξηγούνται το αριστεροδεξιό μέτωπο της κρυφής υποστήριξης στη Ρωσία του Πούτιν και οι κινήσεις «ειρήνης» που αντιμετωπίζουν τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ως αποτέλεσμα της ύπαρξης ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ.

Στη σημερινή συγκυρία της πολεμικής κρίσης, που κάνει πολύ ακριβή την ενέργεια τροφοδοτώντας έντονες πληθωριστικές πιέσεις, ο φόβος επιστροφής του πάντα ενεργού μετώπου του κοινωνικού λαϊκισμού, αριστερού και δεξιού, είναι υπαρκτός. Η ακρίβεια, σε συνδυασμό με τον αντιδημοκρατικό αντιδυτικισμό, μπορούν να δώσουν δυναμική σε δυνάμεις που σήμερα υπνώττουν, αλλά μπορούν να επηρεάσουν αν η συγκυρία είναι ευνοϊκή το ευκολοσυγκίνητο κοινωνικό σώμα.

Αυτή την πιθανότητα φαίνεται ότι βλέπει ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης που, ήδη, προτάσσει το αίτημα της πολιτικής σταθερότητας. Είναι ευνόητο ότι διεκδικώντας τη σταθερότητα θα πορευτεί. Οι πολίτες έχουμε πληρώσει ακριβά την πολιτική αστάθεια της προηγούμενης δεκαετίας και δεν νομίζω ότι μπορούμε τόσο γρήγορα να ξεχάσουμε.

Προφανώς, ο Μητσοτάκης γνωρίζει ότι, αν ο πληθωρισμός δεν ελεγχθεί, θα έχει απώλειες από τα δεξιά. Θέτοντας το αίτημα της σταθερότητας, πρωτίστως επιδιώκει να συσπειρώσει γύρω από τις πολιτικές του την Κεντροαριστερά, το Κέντρο και τους ψηφοφόρους τους. Απευθύνεται, κυρίως, στις χαλαρές ψήφους που φαίνεται ότι σκέπτονται να επιστρέψουν στο ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ. Οι πολίτες αυτοί έχουν συμβάλει στην άνοδο των δημοσκοπικών ποσοστών του ΚΙΝΑΛ μετά την εκλογή Ανδρουλάκη, αλλά δεν είναι δεδομένοι. Είναι αυτοί που μπορούν να μετακινηθούν εύκολα αν θεωρήσουν ότι το κόμμα τους δεν μπορεί να προσαρμοστεί σε ένα ρεαλιστικό πλαίσιο. Διότι ξέρουν ότι προέχει η σταθερότητα.

Κι ότι τα μεγάλα λόγια και ο σοσιαλισμός μπορούν να περιμένουν.