«Οταν με ρωτούσαν τι δώρο θέλω, η απάντηση ήταν πάντα ένα βιβλίο»

Σε ποιον βαθμό θεωρείτε υπεύθυνη για μια ρατσιστική νοοτροπία μια φαινομενικά αθώα επιλογή, ότι δηλαδή τα μικρά κορίτσια προορίζονται να παίζουν με κούκλες και τα μικρά αγόρια με στρατιωτάκια;

Αυτή η φαινομενικά αθώα επιλογή δεν μπορεί να είναι υπεύθυνη για την απόκτηση μιας νοοτροπίας διακρίσεων, καθώς όλοι μεγαλώσαμε με ανάλογα παιχνίδια και την αντανάκλαση των στερεοτύπων της εκάστοτε κοινωνίας. Αυτό που διαμόρφωσε τις νοοτροπίες του καθενός μας όμως τελικά, είναι η παιδεία μας, τα πρότυπα της κοινωνίας και φυσικά το οικογενειακό περιβάλλον. Εκ των υστέρων μέσα από τα βιώματά μας αλλάζει το πρίσμα, οπότε πλέον μάς υποψιάζουν ακόμη και τα παιχνίδια. Εκτιμώ πως για να αποφύγουμε τη δημιουργία υποσυνείδητων προκαταλήψεων με την εικόνα της γυναίκας στο σπίτι και του άνδρα στην εργασία, πρέπει να φροντίσει η πολιτεία τα πρότυπα που προβάλλονται να είναι θετικά. Με μια σύγχρονη εθνική εκπαιδευτική πολιτική μπορούμε να αποκτήσουμε επιπλέον φίλτρα προοδευτικά και να καλύψουμε τις αδυναμίες για τα στερεότυπα που παραμένουν ισχυρά.

Αν το κίνημα του φεμινισμού πιστώνεται με πολύ μεγάλες και ουσιαστικές κατακτήσεις, θα το χρεώνατε στην εξέλιξή του και με κάτι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως λάθος ή σφάλμα;

Ο φεμινισμός με τον κινηματικό του χαρακτήρα, εκτιμώ πως διατηρεί το θετικό του πρόσημο, παρά τις υπερβολές, για παράδειγμα περιπτώσεις άρνησης της μητρότητας και της θηλυκότητας ως λανθασμένη ερμηνεία του φεμινισμού. Ο αγώνας καταξίωσης των γυναικών δεν πρέπει να οδηγεί σε κρίση ταυτότητας, αγνοώντας τις εκ φύσεως διαφορές των φύλων, αλλά να απαιτεί ίσες ευκαιρίες, δίκαιη αντιμετώπιση και σεβασμό στη διαφορετικότητα χωρίς αυτή να γίνεται προϋπόθεση και απόδειξη -ισμού. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, αλλά είμαστε ίσοι.

Αν θα επιλέγατε από τρία βιβλία που έχουν χαρακτηρίσει την παιδική, την εφηβική και τη νεανική σας ηλικία, ποια θα ήταν αυτά;

Οταν με ρωτούσαν τι δώρο θέλω, η απάντηση ήταν πάντα ένα βιβλίο. Τα πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό είναι «Ο μικρός Πρίγκιπας», τα «Αμπρα Κατάμπρα», ο «Παραμυθάς», στη συνέχεια, «Οι μικροί εξερευνητές», η «Μαφάλντα», «Ο Γλάρος Ιωνάθαν». Ενώ μεγαλώνοντας θυμάμαι το αγαπημένο μου «Αν» του Κίπλινγκ, να διαβάζω Ελληνική Μυθολογία, ή βιβλία που έβρισκα στο δωμάτιο των γονιών μου παρότι δεν τα πολυκαταλάβαινα, όπως το «Τάδε έφη Ζαρατούστρα», «Η χαρά του π» και άλλα βιβλία για τεχνολογικές ανακαλύψεις και προκλήσεις.

Αν καθετί αρνητικό που συμβαίνει στον κόσμο έχει και την ουρά ενός θετικού αποτελέσματος, ποιο θα χαρακτηρίζατε ως αντίστοιχο για την εποχή της πανδημίας;

Από τις πολλές «εναλλακτικές» αλήθειες στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, είχε χαθεί η εμπιστοσύνη σε όσα διαβάζαμε, αλλά η πανδημία φαίνεται πως ενδυνάμωσε την πίστη μας στην επιστήμη. Η δε παύση που επήλθε στην προσπάθειά μας να λύσουμε καταναλωτικές ανάγκες, έδωσε χρόνο για εσωτερικές αναζητήσεις και προσωπική εξέλιξη, αλλά και μοιάζει να θεραπεύθηκε κόσμος από το κοινωνικό άγχος πως κάτι άλλο σημαντικό συμβαίνει κάπου αλλού, και επανασυνδεθήκαμε με την πραγματικότητα.

Ποιο ταξίδι σε σχέση με όσα έχετε κάνει ως σήμερα θα θεωρούσατε πως κάτι σημαντικό θα είχατε στερηθεί αν δεν είχε γίνει;

Στο νησί Νέκερ του Μπράνσον απέκτησα πολύτιμους φίλους, σαν μια δεύτερη διεθνή οικογένεια που νοιάζεται να κάνει κάτι καλό σε αυτόν τον κόσμο.