Ατομική ευθύνη {LF}και κοινωνικό όφελος στην εποχή της πανδημίας του κορωνοϊού

Η πανδημία του COVID-19 αποτελεί μια οριακή κατάσταση όχι μόνο για τα θέματα της υγείας, της οικονομίας και της κοινωνίας, αλλά και για τον επανακαθορισμό των ανθρωπίνων σχέσεων, αφού κατέρριψε κάθε μύθο για αυτοπεποίθηση του ανθρώπου με βάση τις δυνατότητές του και επικαιροποίησε τη σημασία και την αναγκαιότητα του συνανθρώπου ακόμη και για το κατεξοχήν ζωτικό αγαθό που είναι η υγεία. Ολοι θεωρούσαμε μέχρι τη στιγμή εμφάνισης της πανδημίας ότι η υγεία ήταν ένα άθλημα και μια κατάσταση κέρδους ατομικού. Η πανδημία όμως προσδιόρισε ότι το δικαίωμα ακόμη και για τη ζωή και τη διατήρησή της δεν είναι απλά ένα κεκτημένο το οποίο εξαρτάται μόνο από την ατομική μας ευθύνη, ούτε ότι καταξιώνεται σε σχέση προς τον εαυτό μας, αλλά επιτυγχάνεται σε αναφορά προς τον άλλον. Ο αγώνας απέναντι στο ενδημικό φαινόμενο του ιού δεν είναι πλέον τι κερδίζουμε εμείς οι ίδιοι ατομικά, αλλά ποιο είναι το γενικότερο κοινωνικό όφελος, το οποίο επιτυγχάνεται μέσα από μια συγκεκριμένη στάση ζωής του καθενός μας και σε αναφορά προς το γενικότερο κοινωνικό όφελος και συμφέρον.

Ετσι λοιπόν η τήρηση των μέτρων υγιεινής προστασίας (χρήση μάσκας, πλύσιμο χεριών και αποστάσεις μεταξύ των ανθρώπων) αποτελεί έκφραση της ατομικής μας ευθύνης απέναντι στο γενικότερο κοινωνικό κέρδος και προς όφελος ολόκληρου του κοινωνικού συνόλου και δεν αποτελούν απλά μέτρα για τη δική μας και μόνο προστασία.

Κάθε έκφραση λοιπόν αρνητισμού εν ονόματι μιας «αντικειμενικής» χρήσης σεβασμού του ατομικού δικαιώματος δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, γιατί η αντικειμενικότητα χάνεται όταν ὁ άνθρωπος σκέπτεται και ενεργεί με βάση το ένστικτο, την ιδεολογία, τη μόδα ή το συμφέρον ή όταν η αντικειμενικότητα λειτουργεί σε βάρος του κοινωνικού γίγνεσθαι.

Επιπλέον κανένα ατομικό δικαίωμα δεν μπορεί να λειτουργεί σε βάρος όλων των άλλων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του γενικότερου δημοσίου συμφέροντος και εν προκειμένῳ της προστασίας της ανθρώπινης ζωής και διατήρησης της υγείας.

Η πιστή τήρηση των μέτρων για την προστασία της υγείας και της ανθρώπινης ζωής δεν είναι θέμα μόνο νομικό ή και επιβολής κάποιων μέτρων, αλλά κυρίως αποτελεί στάση ζωής του καθενός απέναντι στο γενικότερο κοινωνικό σώμα και στον συνάνθρωπο, γι’ αυτό είναι πρώτιστα ζήτημα ανθρωπιστικό. Η Εκκλησία οφείλει να προτρέψει τους πιστούς για την πιστή τήρηση των μέτρων υγιεινής με σκοπό την αποφυγή διασποράς του ιού. Να απευθυνθεί με υπευθυνότητα και ειλικρίνεια, χωρίς ακροβατισμούς, ιδιοτέλειες, αγκυλώσεις ιδεολογικές ή και πειραματισμούς και να τονίζει τον σεβασμό στη ζωή και στην υγεία των συνανθρώπων μας. Αυτό το πνεύμα εκφράζει και ο Απ. Παύλος όταν απευθύνεται στους Κορινθίους: «Κανένας ας μη ζητά το ιδικό του συμφέρον αλλά κάθε ένας ας ζητά το συμφέρον του άλλου». Νομίζω ότι η επικαιρότητα του συγκεκριμένου λόγου είναι δεδομένη και επιβεβλημένη.